Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қара Ормандағы Киелі Георгий аббатшылығы (Kloster Sankt Georgen im Schwarzwald) - Германияның Баден-Вюртемберг қаласында орналасқан Оңтүстік Қара Ормандағы Киелі Георгий монастырында орналасқан бенедиктиндік монастырь.
St. George's Abbey in the Black Forest (Kloster Sankt Georgen im Schwarzwald) was a Benedictine monastery in St. Georgen im Schwarzwald in the southern Black Forest in Baden Württemberg, Germany.
Реформация басталғанға дейінгі кезең
Монастырь 1084-85 жылы Қара Орманның Бригах бұлағында, Инвеституралық даудың аясында, Швабия аристократиясы мен шіркеу реформасы партиясының мүдделерінің ортақ нәтижесінде құрылды. Оның негізін қалаушылар Рейхнаудың Вёгте отбасынан шыққан Хезело мен Хессо және саяси ықпалды абат Вильгельм Хирзау болды. Бастапқыда бұл жер Жоғарғы Швабиядағы Кенигзегвальд қаласында болуы тиіс еді, бірақ Вильгельмнің өтініші бойынша оның орнына Сент-Джорген таңдалды. Хирзау абатшылығының монахтары 1084 жылдың көктемі мен жайында қоныстанған; шіркеу 1085 жылдың 24 маусымында бағышталған. Бастапқыда Хирзау монастырі, жаңа негіз 1086 жылы тәуелсіз аббатшылық деп жарияланды, ал абат Теогер (1088 - 1119) кезінде оны оңтүстік-батыс Германияның ең үлкен діни үйлерінің біріне айналдырған кең егістіктер, иеліктер және заңды құқықтар жинақтала бастады. Бірінші Vögte ("егеттердің қорғаушысы") негізін қалаушы Хезело (1088 ж. қайтыс болды) және оның ұлы Герман (1094 ж. қайтыс болды). Содан кейін аббатхана келесі Вогт, Хиррлингеннің Ульрихымен қақтығысқа түсті және король Генрих V-ге жүгінуге мәжбүр болды. 1114 жылдан бастап Вогте Зерринген герцогтары болды; 1218 жылы олардың жойылуынан кейін кеңсе Хогенштауфен императоры Фредерик II (1212/1215 c) қолға алды. 1250). Абатханаға қатысты Vögte-дің шамадан тыс бақылауын шектеуге тырысу үшін, аббаттар пападан имтиёздарды (1095 жылдың 8 наурызы мен 1105 жылдың 2 қарашасы) алды, оларға libertas Romana ("Римдік бостандық") кепілдіктерін берді, оған аббатханаға папаның қорғанысы және өз аббаттарын еркін сайлау құқығы кірді. Орта ғасырдың соңына таман бірінен соң бірі өткен абаттардың бұл маңызды құқықтары бірнеше рет расталды. Әсіресе маңызды папалық артықшылық - Папа Александр III, 1179 жылғы 26 наурыз, бұл Санкт-Джордждың 12-ші ғасырда Альзас, Лотаренгия, Швабия және Бавариядағы бенедиктин реформасының орталығы ретінде маңыздылығын анықтайды. Бұл жерде көптеген діни қауымдар аталады. Амтенхаузендегі (1102) және Фриденвайлердегі (1123) монастырлар Санкт-Джордждан құрылған және оның монастырлары болды, сондай-ақ Эльзастағы Ликсхаймдегі монастырь (1107), Урспрингтегі монастырь (1127) және Риппольдзоудағы "Сан Николайдың жасушасы" (1179 жылға дейін). Георгий монастырының монахтары Крауфталь (1124/30) және Варжевиль (1126 жылы) монастырының рухани жетекшілері болды, ал Оттобюрен аббатшылығы (1102), Адмонт аббатшылығы (1115), Аугсбургтегі Сент-Ульрих және Афра аббатшылығы (1120 жылға дейін) және Пруфенинг аббатшылығы (1121) - Георгий монастырының абаттары немесе басқа да реформалаушылық ықпалдар болды. Георгий шіркеуінің өзі, әрине, Хирзаудың негізі ретінде Хирзау реформасының бір бөлігі болды, өз кезегінде Клюниан реформасына параллель және оның әсерінен. 12 ғасырдың бірінші үштен бір бөлігінде, абат Теогер мен Вернер I (1134 ж. қайтыс болған) тұсында болған бұл күшті реформалау импульсі, алайда, ғасырдың соңында тоқыраған сияқты. Содан кейін аббатхананың құлдырауы баяу, бірақ айқын болды, оны 1244 жылы болған апатты өрт баса көрсетті. Сол кезеңдегі көптеген басқа діни үйлер сияқты, ол рухани құлшыныс пен тәртіптің жоғалуын, сондай-ақ қаржылық шығындарды, кірістің төмендеуін және дұрыс басқаруды бастан кешірді. Ең төменгі нүктесі, ықтимал, абат Генрих III (13351347) оның мұрагері, абат Ульрих II (1347, 1359 және 13641368) өлтіргені. Кейбір жақсартулар 14 және 15 ғасырлар аралығында реформатор абат Иоганн III Керннің (13921427) тағайындалуымен болды. 1250 және 15 ғасырдың басында Фалькенштейн графтары, содан кейін Вюртемберг герцогтары болған "Вогте" дегендердің үдемелі түрде агрессивті талаптары, "рейхсунмилтербар" мәртебесінің жоқтығына байланысты, аббаттарға қарсы тұру қиын болды. Абатхананың ауыр жеңіп алған папалық артықшылықтарына қарамастан, 1536 жылы Вюртемберг герцогтары реформация аясында аббатхананы таратып, монахтарды қуып жібергенге дейін ықпалы үнемі азайып жатты.
The monastery was founded in 1084–85 in the Black Forest, by the source of the Brigach, against the background of the Investiture Controversy, as a result of the community of interests of the Swabian aristocracy and the church reform party, the founders being Hezelo and Hesso of the family of the Vögte of Reichenau, and the politically influential Abbot William of Hirsau. The intended site was initially to be at Königseggwald in Upper Swabia, but at William's behest St. Georgen was chosen instead. The settlement, by monks from Hirsau Abbey, took place in the spring and summer of 1084; the chapel was dedicated on 24 June 1085. At first a priory of Hirsau, the new foundation was declared an independent abbey in 1086, and under Abbot Theoger (1088–1119) began to accumulate the extensive estates, possessions and legal rights which made it one of the greatest religious houses of south western Germany. The first Vögte ("lords protector") were the founder Hezelo (d. 1088) and his son Hermann (d. 1094). The abbey then came into conflict with the next Vogt, Ulrich of Hirrlingen, and was obliged to appeal to King Henry V. From 1114 the Vögte were the Zähringen Dukes; on their extinction in 1218, the office was taken over by the Hohenstaufen Emperor Frederick II (1212/1215–c. 1250). To attempt to curb the excessive control of the Vögte over the abbey, the abbots obtained privileges (8 March 1095 and 2 November 1105) from the papacy granting them guarantees of libertas Romana ("Roman freedom"), which included papal protection for the abbey and the right to elect their own abbots freely. Successive abbots throughout the later Middle Ages had these important rights repeatedly confirmed. A particularly important papal privilege was that of Pope Alexander III, dated 26 March 1179, which makes clear the significance of St. George's as a centre of Benedictine reform in Alsace, Lotharingia, Swabia and Bavaria in the 12th century by naming numerous religious communities in close contact with St. George's, either as its foundations or because it exercised pastoral authority over them or had been involved in their reform. The nunneries at Amtenhausen (1102) and Friedenweiler (1123) were founded from St. George's and were its priories, as was the monastery at Lixheim in Alsace (1107), the nunnery at Urspring (1127) and the "Cell of St. Nicholas" at Rippoldsau (before 1179). Monks from St. George's were the spiritual directors of the nunneries at Krauftal (1124/30) and Vargéville (about 1126), while Ottobeuren Abbey (1102), Admont Abbey (1115), Saints Ulrich and Afra's Abbey in Augsburg (before 1120) and Prüfening Abbey (1121) had had abbots or other reforming influences from St. George's. St. George's itself was of course, as a foundation of Hirsau, part of the Hirsau Reform, in its turn inspired by and parallel to the Cluniac Reform. This powerful reforming impetus of the first third of the 12th century, under Abbots Theoger and Werner I (d. 1134), seems however to have stagnated later in the century. The abbey thereafter began a slow but marked decline, emphasized by a disastrous fire in 1244. In common with many other religious houses of the period, it also experienced a loss of spiritual zeal and discipline, and well as financial losses, dwindling income and mismanagement. The low point was probably the supposed murder of Abbot Heinrich III (1335–1347) by his successor, Abbot Ulrich II (1347, 1359, and 1364–1368). Some improvement took place around the turn of the 14th and 15th centuries with the appointment of the reforming Abbot Johann III Kern (1392–1427). The increasingly aggressive claims of the "Vögte", who between about 1250 and the early 15th century were the Counts of Falkenstein, and after them the Dukes of Württemberg, were difficult for the abbots to counter, given their lack of "reichsunmittelbar" status, and despite the possession of its hard won papal privileges the abbey steadily diminished in influence, until in 1536 the Dukes of Württemberg, against the background of the Reformation, dissolved the abbey and expelled the monks.
Реформациядан кейінгі кезең
Монахтар 1566 жылы протестанттық діни қауым құрылған Санкт-Джордж монастырының жойылғанына байланысты таратылмады, бірақ жақын маңдағы Австриядағы Габсбургтер аумағы Виллингендегі бос монастырға көшті. Отыз жылдық соғыс кезінде 1629 және 1632 жылдар аралығында Сент-Джорджді қайта қоныстандыруға тырысты, бірақ бұл ештеңе болмады, ал үй-жай мен шіркеу 1633 жылы 13 қазанда өртеніп кетті. Ол қайта салынбаған. Георген им Шварцвальд қаласы 1865 жылы қатты өртенді, ал аббатхананың қираған жерлері оның қайта құрылысы үшін карьер ретінде пайдаланылды.
The monks did not disperse at the suppression of St. George's, in which a Protestant religious community was established in 1566, but moved to the vacant monastery at Villingen, in Habsburg territory in nearby Austria. During the Thirty Years' War an attempt was made between 1629 and 1632 to re settle St. George's, but it came to nothing, and the premises and the church were destroyed by fire on 13 October 1633. It was not re built. The town of St. Georgen im Schwarzwald suffered a serious fire in 1865, and the ruins of the abbey were used as a quarry for its re building.