Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Судбери мен Коппер Клифтың қала маңындағы электр темір жолы - бұл жеке меншік электрлік қалааралық темір жол және трамвай жүйесі, ол Судбери қаласындағы (соңырақ қала) бірнеше аудандарды, сондай-ақ Канаданың Онтариодағы Коппер Клиф қаласын байланыстырды. 1912 жылы құрылған, Судбериде финдер сияқты белгілі бір этникалық топтардың халқы өсе бастады, өйткені иммигрант шахта және балқыту жұмысшылары енді Судбериде тұрып, Мыс жартастың айналасындағы өнеркәсіптік операцияларда жұмыс істей алды. Сол кезде "Садбери Стар" газетінде 1915 жылы Садбериден Коппер-Клифке тек жиырмаға жуық жұмысшы келген болса, бір жылдан кейін бұл сан екі жүзден асады деп жазылған. Садберидің батыс шетінде, темір жолдың бағыты болған және бұрын Гатчелл отбасы фермасы мен сүт зауытының орны болған Copper Cliff Road (кейіннен Лорн көшесі деп аталатын) айналасындағы аумақ біртіндеп бөлініп, Садберидің "алғашқы шынайы қала маңындағы даму" орнына айналды. Гатчелл негізінен итальяндық көршілікке айналды, ол Copper Cliff's Little Italy-ді бейнелеген. Сол сияқты, Вест-Энд маңы осы уақытта Copper Cliff Road және Regent Street дәліздері бойымен кеңінен өсті. Темір жол компаниясы бастапқыда қаржылық жағынан сәтті болған жоқ және өз акционерлеріне дивидендтер төлей алмады. 1920 жылы акционерлер Садбери қаласының оларды сатып алуын ұсынды, бұл 42 қалалық кеңес дауыс беруінде сәтсіз аяқталды. 1928 жылы қаланың қаржысын тексеру кезінде 1916 жылдан бері қалаға темір жолдың берешегі шығынға ұшыраған жағдайда қала резерв құрауын ұсынды. 1943 жылы теміржол жұмыскерлері кәсіподақ құрды, бірақ ол кезде оның уақыты аяқталып қалды, өйткені SCCSER 1947 жылы автобустар сатып ала бастады. Белл Паркке дейінгі желі 1948 жылы жабылып, қалған екі желі 1950 жылы қызмет көрсетуді тоқтатты. SCCSER жылжымалы құрам екі жылдан астам уақыт автокөлік үйінде тұрды, ақыры 1953 жылы сыныққа бөлінді. SCCSER 1951 жылы қайта ұйымдастырылып, "Садбери автобус желілері" деп аталды. Көп ұзамай оны символикалық 1 долларға қаржыгер Пол Десмарей сатып алды, ол оны Онтарио бойынша бірнеше автобус желілерін сатып алу үшін платформа ретінде пайдаланды, бұл оған өзінің бизнес империясын іске қосуға мүмкіндік берді. Автобустар қызметі жаңа атаумен 1966 жылға дейін жалғасты, содан кейін компания жұмысын тоқтатты және оның орнына жергілікті жеке автобус компанияларының консорциумы болған Laurentian Transit компаниясы пайда болды. Ол өз кезегінде 1972 жылы қазіргі GOVA муниципалды транзиттік агенттігінің тікелей алдыңғысы болған Sudbury Transit компаниясымен алмастырылды.
The Sudbury and Copper Cliff Suburban Electric Railway was a privately owned electric interurban railway and streetcar system that connected several neighbourhoods in the town (and later city) of Sudbury, along with what was then the town of Copper Cliff in Ontario, Canada. Incorporated in 1912, In Sudbury, the population of certain ethnic groups, such as Finns, began to grow, as immigrant mine and smelter workers could now live in Sudbury and commute to work at the industrial operations around Copper Cliff. At the time, the Sudbury Star reported that while in 1915, only about twenty workers commuted from Sudbury to Copper Cliff, a year later that number had risen to more than two hundred. On the far west end of Sudbury, the area around the Copper Cliff Road (later known as Lorne Street), which was also the route of the railway and which had previously been the site of the Gatchell family farm and dairy, was gradually subdivided and became the site of Sudbury's "first real suburban development." Gatchell became a predominantly Italian neighbourhood, one which mirrored Copper Cliff's Little Italy. Similarly, the West End neighbourhood grew extensively around this time along the Copper Cliff Road and Regent Street corridors. The railway company was not initially very financially successful, and was unable to pay dividends to its shareholders. In 1920, shareholders proposed that the town of Sudbury buy them out, which failed in a 4–2 town council vote. By 1928, an audit of the town's finances recommended that the town form a reserve in case the railway's debts to the town, which dated back to 1916, were realized as a loss. In 1943, the workers at the railway unionized, but by then its time was nearly over as the SCCSER began buying buses in 1947. The line to Bell Park was the first to close in 1948 with the two other lines ceasing service in 1950. The SCCSER rolling stock sat at the carhouse for more than two years, finally being cut up for scrap in 1953. The SCCSER was reorganized in 1951 and renamed Sudbury Bus Lines Limited. Shortly after, it was purchased for a symbolic $1 by the financier Paul Desmarais, who used it as a platform for buying up a number of bus lines throughout Ontario, allowing him to launch his business empire. Bus operations would continue under the new name until 1966, when the company ceased operations and was replaced by Laurentian Transit, which was a consortium of local private bus companies. It in turn was supplanted by Sudbury Transit in 1972, the direct predecessor to the current GOVA municipal transit agency.
Жолдар
SCCSER-дің Садбери қаласының орталығында Елм-стриттен шығатын үш негізгі бағыты болды.
The SCCSER had three main routes radiating from Elm Street in downtown Sudbury.
Батыс желісі
Батыстағы (және ең көп жүретін) жол Елм / Дурхам қиылысынан Лорн көшесіне дейін қысқа қашықтықта жүрді, онда оңтүстікке бұрылып, жолдың шығыс жағында арнайы жолға кірді. Шамамен 15 минуттан кейін трамвай желісі мен жол оңтүстік-батысқа бұрылысты, Канадалық Тынық мұхит темір жолының Веббвуд бөлімшесіне параллельді. Гатчелл қаласында трамвай желісі көліктердің жоғарғы жылдамдықты өтуін жеңілдету үшін Тудденхэм көшесіне қарама-қарсы екі жолға бөлінді. Бір жолды желі оңтүстік-батысқа қарай жалғасты, INCO темір жолының астынан арнайы салынған жер астынан өтіп, Copper Cliff-тегі Balsam Street маңындағы қиылысқа дейін, онда Inco өңдеу зауытына баратын шатлмен кездесті. Содан кейін желі солтүстік-батысқа бұрылады және Copper Cliff қаласының орталығындағы екі темір жол станциясында аяқталады. Ол 1950 жылы темір жол қызметінің аяқталуына дейін жұмыс істеді. Бұл қызметтен басқа, қысқа кезек қызметтері де болды, олар ең көп жұмыс істейтін уақытта Гатчеллде аяқталды.
The westerly (and busiest) route ran a short distance from the Elm/Durham intersection to Lorne Street, where it turned south and entered dedicated trackage along the east side of the road. After about , the streetcar line and the road angled southwest, running parallel to the Canadian Pacific Railway's Webbwood Subdivision. At Gatchell, the streetcar line split into two tracks opposite Tuddenham Street to facilitate the passing of cars in rush hour. The line, once again single track, then continued southwest, passing underneath the INCO railway via a specially constructed underpass to a junction near Balsam Street in Copper Cliff, where it met the shuttle to the Inco refinery a short distance away. The line then angled northwest and ended at the two track station near downtown Copper Cliff. It operated right up until the end of rail service in 1950. In addition to this service there was also a short turn service that ended at Gatchell during peak hours.
Солтүстік желі
Солтүстік бағыт Елм / Дурхам қиылысындағы жолдан бастап Сент-Чарльз көшесіндегі SCCSER автокөлік үйіне дейін созылады. Бұл жол толығымен бір жолды болды және Нотр-Дам даңғылының ортасында қысқа қашықтықта CP Stobie Spur-ке параллель жолдың шығыс жағында өз жолынан өту құқығына кіргізбей жұмыс істеді. Бұл желі 1950 жылы қызмет аяғына дейін жұмыс істеді, бірақ соңғы айларда жұмыс істеудің ең көп кезеңдерінде автобустармен алмастырылды.
The northerly route ran from a wye at the Elm/Durham intersection to the SCCSER carhouse at St. Charles Street. This line was entirely single track and operated for a short distance in the middle of Notre Dame Avenue before entering its own right of way on the east side of the road parallel to the CP Stobie Spur. This line operated right up until the end of service in 1950, but had been replaced by buses during peak periods in its last months of operation to clear the line for cars deadheading to and from the carhouse.
Шығыс желісі
Шығыс желісі шамамен Елм көшесінің ортасында шығысқа қарай созылып, Лисгар көшесінде оңтүстікке, Седар көшесінде батысқа, және тағы да оңтүстікке қарай Дурхам көшесінде бұрылады. Бұл таңқаларлық шара автокөліктің SCCSER-де бақылаушылық үлесіне ие арақ дүкенінен өтуін қамтамасыз ету үшін жасалды, бірақ CP Stobie Spur-ді екі рет кесіп өтуден аулақ болу үшін жасалды. Дурхамдағы жолдың соңына келгенде, желі Эльгин көшесінің оңтүстік жағында жеке жолға кірді және оңтүстік-шығысқа қарай оңтүстік-шығысқа қарай CP магистраліне қарама-қарсы бағытта жүрді. Ван Хорн қаласындағы Судбери CP станциясынан өтіп, желі Нельсон көшесінің оңтүстігіне қарай "Темір" көпірінен өтіп (ол жаяу жүргіншілер көпіріне айналдырылды және әлі күнге дейін сол сияқты қолданылады) және Нельсон көшесінің ортасында Джон көшесіне дейін жалғасты, шығысқа бұрылып, бір блокқа дейін жүреді. Елизавета көшесі, ол тағы да оңтүстікке бұрылып, Елизаветаның ортасынан Рэмси көлінің жағалауындағы Белл паркіне дейін жүреді. Бұл жол да бір жолды болды және 1948 жылы Лисгар көшесіндегі жолдар жол жөндеу жұмыстарын жүргізген мердігермен кездейсоқ асфальтталғаннан кейін тоқтатылды.
The easterly line ran east in the middle of Elm Street for approximately before turning south on Lisgar Street, west on Cedar Street, and south again on Durham Street. This odd arrangement was rumoured to have existed to ensure the carline's passage by a liquor store owned by a controlling interest in the SCCSER, but was more likely done to avoid crossing the CP Stobie Spur twice. Coming to the end of the trackage on Durham, the line entered a private right of way on the south side of Elgin Street and angled southeast parallel to the CP mainline through downtown. Passing the downtown Sudbury CP station at Van Horne, the line turned south across the Nelson Street "Iron" bridge (which was repurposed into a pedestrian bridge and is still used as such today ) and continued in the middle of Nelson Street to John Street, turning east and running one block to Elizabeth Street, where it turned south once again and ran down the middle of Elizabeth to Bell Park on the shore of Ramsey Lake. This line was also entirely single track and ceased service in 1948 after the tracks on Lisgar Street were accidentally paved over by a contractor doing road repairs there.
Бүгінгі СККК
Бүгін СККСЕР мүлдем жоғалып кетті. Көшедегі трамвайлардың ешқайсысы сақталып қалмады. Лорн мен Нотр-Дам көшелеріндегі трамвайлар жол кеңейту жобаларымен жойылып, барлық жолдар қала көшелерінен алынып тасталды. Copper Cliff маңындағы жолдың іздері, соның ішінде INCO теміржол астыңғы жолы бар деп болжанады, алайда олар аймақтың спутниктік суреттерінен табылмады. Теміржолда пайдаланылған жол ақысы жәшігі сақталып қалды және алғашқы көлік қоймалары орналасқан сол маңайдағы ұн диірмендері мұражайында артефакт ретінде сақталған.
Today the SCCSER has all but vanished. None of the streetcar equipment was ever retained for preservation. The streetcar alignments on Lorne and Notre Dame have since been obliterated by road widening projects and all track was removed from city streets. Traces of the right of way near Copper Cliff, including the INCO railway underpass are purported to exist, however they could not be found on any satellite photographs of the area. A fare box used on the railway has survived and is preserved as an artifact at the Flour Mill Museum in the same neighbourhood where the original car barns were located.