Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық режиссер, жазушы және ақын (туған 1961) Сион Соно (園 子温) - жапондық режиссер, жазушы және ақын. "Love Exposure" (2008) фильмімен фестивальдарда танымал болған ол "жапон киносында жұмыс істейтін ең бүлдіршін режиссер", "стахановшы режиссер" және "идиосинкратикалық" мансабы бар.
Japanese filmmaker, author, and poet (born 1961)
Sion Sono (園 子温) is a Japanese filmmaker, author, and poet. Best known on the festival circuit for the film Love Exposure (2008), he has been called "the most subversive filmmaker working in Japanese cinema today", a "stakhanovist filmmaker" with an "idiosyncratic" career.
Ерте өмір
Сион Соно 1961 жылы Айчи префектурасында дүниеге келген. Ол көптеген сұхбаттауда айтып өткендей, 17 жасында ол үйден қашып кетіп, аштықпен өмір сүрудің алдында көшелерде жүрді. Токиодағы алғашқы түні ол Сононы қонақ үйдің бөлмесіне шақырған әйелмен кездеседі. Соно оның күйеуі болып жүріп, ата-анасымен танысуға көмектеспесе, өзін-өзі өлтіремін деп қорқытады. Соно келісіп қана қоймай, бірнеше апта бойы отбасымен бірге ауылда болды, бірақ ақырында әйел оны жіберіп, аздап ақша берді. Көп ұзамай ол қайтадан аш бола бастады. Кейін ол Сононың бірігу шіркеуінің діни қызметкерімен кездесіп, оның табынуына қосылуға келіседі, өйткені діни қызметкер Соноға тамақ пен баспана беретінін уәде етеді. Соно бұл сектада біраз уақыт болды, бірақ басты діни қызметкердің өзін Құдаймын деп жариялауы өте күлкілі болды. Көп ұзамай Соно қашып кетеді. Бұл секта әлі күнге дейін қазіргідей күшті және қуатты болмаса да, оның мүшелеріне қалыпты өмірге оралуға қатаң тыйым салынған және олардан құтылу оңай болған жоқ. Секта мүшелері қашып кеткен адамды іздеп, артынан ерді. Соно үйіне келгенде, үстел үстінде сектадан келген хатты табады. Соно өзін сектадан құтқару үшін Нарита халықаралық әуежайының кеңейтілуіне қарсы наразылық білдірген террористік топқа қосылуға шешім қабылдады. Олардың наразылықтары қаз-қалпында күнделікті тәртіпсіздікке қарсы полициямен ұрысқа айналды, сондықтан олар тағы бір жас және күшті сарбазды қабылдауға қуанышты болды. Ақырында, Соно террорлық топтан кетуге үлгерді, ал секта мүшелері қайтадан пайда болмады. Үйіне оралған соң, Соно Хосей университетіне оқуға түседі. Студент кезінде ол өзін ақын ретінде сынап көрді, тіпті "Еврика" және "Современная поэма" журналдарында жарияланды. Содан кейін ол кинорежиссерлік салаға алғашқы қадамдарын жасай бастады, Super 8 телеарнасында қысқаметражды фильмдер сериясын түсірді. Екі жылдан кейін, 1987 жылы Соно өзінің Otoko no Hanamichi (Адамның гүл жолы) фильмімен PFF Гран-присін жеңіп алды. PFF стипендиясын ол келесі фильмді, өзінің алғашқы 16 мм-лік ұзақтықтағы фильмін жасау үшін жұмсады Велосипедті ыңқылдар (Житенша Тоики), кемелсіз Жапониядағы екі кемтар туралы жасқа жету туралы әңгіме. Соно фильмнің сценарийін жазды, режиссерлік және актерлік рөлді атқарды. 1990 жылы Соно Сан-Францискоға көшіп барып, Берклидегі Калифорния университетіне қабылданды. Алайда ол ешқашан сабаққа қатыспады немесе ағылшын тілін үйренген жоқ, оның орнына уақытын В санатындағы фильмдер мен порнофильмдерді көруге жұмсады. The Room сонымен қатар әлемнің 49 фестиваліне, соның ішінде Берлин кинофестивалі мен Роттердам кинофестиваліне қатысты. 1993-1995 жылдары Сононың негізгі жобасы "Токио GAGAGA" атты өнер тобы болды. Тек шығармашылық идеялары мен өнерлерімен қаруланған топ мүшелері "күнделікті өмірдегі жалғыздық пен жалғыздықты қалыпқа келтіруге қарсы партизан соғысын жүргізді". Олар Токионың ең көп жүретін көшелерін басып алып, оларды орнатулар мен баннерлермен толтырды. "Утсушими" (2000) және "Сексуалды ойын мұғалімдері: әйел денесімен ыдыстарды модельдеу" (2000) фильмдері. Сондай-ақ 2000 жылы Соно түстерге көз жеткізу және эпистемология туралы ой жүгіртуге арналған эксперименталды қысқаметражды 0cm4 фильмін шығарды. 2001 жылы Соно "Өзін-өзі өлтіру клубы" атты қорқынышты фильмнің сценарийін жазып, режиссерлік еткен. Фильм өте табысты болды, кинофестивальдарда айтарлықтай танымал болды (соның ішінде 2003 жылғы Фантазия кинофестивалендә "Ең жаңа фильм" сыйлығын жеңіп алды) және жылдар бойы елеулі табынушылықты дамытты, тіпті манга адаптациясын, сондай-ақ Сононың өзі жазған романы. 2005 жылы Соно "Suicide Club" фильмінің преквелін шығарды, ол да танымал болды. Фильм 40-шы Карловы Вары халықаралық кинофестивалінде ерекше атауға ие болды. 2005 жылы Соно тағы үш фильм шығарды: "Айманға" (Юме но Накаэ), театр тобының мүшесінің өмірі туралы жасқа жету туралы әңгіме, "Хазард" (Нью-Йорк қаласында түсірілген қылмыс фильмі, 2006 жылы кеңінен жарық көрді) және "Страндж Цирк", Соно тек режиссер және жазушы ретінде ғана емес, сонымен қатар композитор және оператор ретінде де жұмыс істеді. 2006 жылы "Баллон клубы, кейін" драмалық фильмінің сценарийін жазып, режиссерлік еткен. 2007 жылы ол "Exte: Hair Extensions" атты қорқынышты фильмнің сценарийін жазып, режиссерлік еткен. 2008 жылы Соно 237 минутқа созылған Love Exposure эпосын жазып, режиссерлік етті, ол оның бүгінгі күнге дейін ең танымал және танымал туындысы болып саналады. Фильм Берлин халықаралық кинофестивалінде "Ка...
Sion Sono was born in Aichi Prefecture in 1961. As he mentioned in many interviews, at the age of 17 he ran away from home and wandered the streets on the verge of starvation. On his first night in Tokyo, he met a woman who lured Sono into a hotel room where she put a knife to her own throat and threatened to commit suicide if he would not help her meet her parents pretending to be her husband. Sono not only agreed but spent several weeks with her family in the countryside, but in the end the woman let him go and gave him a small amount of money. Soon, he began starving again. Then he met a priest from the Unification Church and agreed to join their cult because the priest promised Sono food and shelter. Sono spent some time in the cult but found it extremely funny how the main priest claimed to be God. Soon, Sono fled. Even though the cult was not yet as mighty and powerful as it is nowadays, it strictly prohibited its members to return into normal life and was not easy to get away from. The cultists tracked and followed the runaway. When Sono returned home, he found a letter from the cult on his table. To save himself from the cult, Sono decided to join the terrorist group that was protesting against expansion of the Narita International Airport. Almost everyday their protests grew into fights with the riot police so they were happy to take in one more young and strong soldier. Eventually, Sono managed to leave the terrorist group, and the cult members never showed up again. Upon returning home, Sono entered Hosei University. During his student years he tried himself as a poet and even was published in magazines Eureka and The Modern Poem Book. Then he also started taking his first steps in film directing, making a series of short films on Super 8. was selected for the Pia Film Festival. Two years later, in 1987 Sono won the PFF Gran Prix with his film Otoko no Hanamichi (A Man's flower road). The PFF scholarship he spent to create the next movie, his first feature length 16 mm film Bicycle Sighs (Jitensha Toiki), a coming of age tale about two underachievers in perfectionist Japan. Sono co wrote, directed, and starred in the film. In 1990, Sono moved to San Francisco, and was admitted to University of California, Berkeley; however, he never attended class, or learned English, instead spending his time watching B movies and porno movies. The Room also toured on 49 festivals worldwide, including the Berlin Film Festival and the Rotterdam Film Festival. In 1993–1995, Sono's main project was an art group named Tokyo GAGAGA. Armed only with their creative ideas and art, group members ‘led a guerilla war against normalization of solitude and loneliness in everyday life’. They seized the busiest streets of Tokyo and filled them with installations and banners. the faux documentary Utsushimi (2000), and the pink film Teachers of Sexual Play: Modelling Vessels with the Female Body (2000). Also in 2000, Sono released an experimental short film 0cm4, contemplating on colourblindness and epistemology. In 2001, Sono wrote and directed the horror film Suicide Club, his breakthrough feature, which follows a series of interconnected mass suicides. The film was very successful, gaining considerable notoriety in film festivals (including winning the Prize for "Most Ground Breaking Film" at the 2003 Fantasia Film Festival), and developing a significant cult following over the years, even spawning a manga adaptation, as well as a companion piece novel written by Sono himself. In 2005, Sono released Noriko's Dinner Table, a prequel to Suicide Club, which also received acclaim. The film received special mention at the 40th Karlovy Vary International Film Festival. In 2005, Sono also released three other films: Into a Dream (Yume no Naka e), a coming of age tale about the life of a theatre group member, Hazard, a crime film shot in New York City, (which was wide released in 2006) and Strange Circus, where Sono worked not only as director and writer, but also as composer and cinematographer. In 2006, he wrote and directed the drama film Balloon Club, Afterwards. In 2007, he wrote and directed the horror film Exte: Hair Extensions. In 2008, Sono directed and wrote the 237 minutes long epic Love Exposure, which is widely considered his most acclaimed and popular work to date. The film won the Caligari Film Award and the FIPRESCI Prize at Berlin International Film Festival, as well as the Best Asian Film award at the Fantasia Film Festival. Almost a decade later, Sono would release an extended mini series version of the film titled, Love Exposure: The TV Show. Love Exposure was the first film in Sono's thematic "Hate" trilogy. In 2009, Sono directed the dramas Be Sure to Share and Make The Last Wish.
2010 жылдар және одан әрі
Love Exposure фильмінің екінші және үшінші бөлімдері, 2010 жылы шыққан Cold Fish және 2011 жылы шыққан Guilty of Romance фильмдері көпшілік мақтауына ие болды. 2011 жылы Сононың жұмысы АҚШ-та танылды. Оның жұмысы Нью-Йорк қаласындағы Өнер және дизайн мұражайында ұсынылған Сион Соно: Жаңа ақын кино сериясында ерекшеленді. 2011 және 2012 жылдары Соно 2011 жылғы Фукусима ядролық апаты мен Тохоку жер сілкінісі әсерінен екі драма фильм шығарды: Химидзу және Үміт елі. Фильмдер Сононың басқа туындыларымен салыстырғанда қарапайымдығы мен салмақтылығы үшін мақталды, ал Химидзу 68-ші Венеция халықаралық кинофестивалінде Марчелло Мастроянни сыйлығын жеңіп алды. 2012 жылы Соно 1995 жылы Токиодағы GAGAGA спектакльдер тобының қатысуымен түсірген, әлі жарық көрмеген андеграунд фильмінің түсіріліміндегі кадрларды пайдаланып, "BAD FILM" фильмін монтаждады және шығарды. 2013 жылы ол "Why Don't You Play in Hell?" атты экшн-драма режиссері болды, ол халықаралық жетістікке қол жеткізді, 2013 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде "Халық таңдауы" сыйлығын Midnight Madness бөлімінде жеңіп алды және американдық Drafthouse Films компаниясы таратты. 2014 жылы ол Токио тайпасын, сол есімді манганың хип-хоп музыкалық бейімделуін басқарды. 2015 жылы Сононың режиссерлігімен бес фильм жарық көрді: "Шиндзюку Сван", "Якуза" экшн фильмі, "Love & Peace", "Токусацу" фантастикалық драма, "Тэг", "Фантазия" кинофестивалінде жылдың үздік фильмі атанған экшн-оррор фильмі және "Фансин Малага", "Диагностика", "All Esper Dayo!" ғылыми-фантастикалық комедиялық манга сериясының адаптациясы. Киминори Вакасугидің "Жұлдызды үндеу" атты ғылыми-фантастикалық фильмі 2015 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде NETPAC сыйлығын жеңіп алды. 2016 жылы Соно Никкацудың "Roman Porno Reboot" жобасы үшін таңдалған режиссерлердің бірі болды. Бұл жобада бес жапондық режиссерден студияның 1970-ші жылдары жарық көрген танымал жұмсақ порнографиялық фильмдері сияқты ережелерді сақтаған фильм түсіруді сұрады. Сононың сюрреалистік "Антипорно" фильмі әйелдердің жыныстық қатынасы мен бостандық пен тәуелділік, патриархат, жыныстық объективізациялау сияқты тақырыптар туралы ойлануы үшін мақталды. 2017 жылы Соно "Шиндзюку Лебедь" фильмінің жалғасын "Шиндзюку Лебедь II" фильмін түсірді. Сол жылы ол Токио вампир қонақ үйі атты 9 бөлімді қорқынышты мини-сериалды жазып, режиссерлік етті, оны Amazon шығарды және ағынды желіге шығарды. 2 сағат 22 минуттық шоудың арнайы ұзақтығы әртүрлі фестивальдарда көрсетілді. Сондай-ақ ол Мейсекиму Геншидің "Ами" атты қысқаметражды фильмінде камео-бейне түсірді. exe. 2018 жылы Соно өзінің алғашқы шетелдегі өндірісі мен ағылшын тіліндегі дебюті, Николас Кейдждің "Мен түсірген ең жалған фильм" деп атаған "Қаршыластар" атты фильмінде жұмыс істеп жатқаны хабарланды. 2019 жылы Соно ауруханаға түсіп, жүрек соғысынан кейін шұғыл операциядан өтті, бұл фильмнің алдын ала өндірісін уақытша тоқтатты. 2019 жылы Netflix Жапондық сериялық өлтіруші Футоси Мацунаганың өлтіруінен шабыт алған Сононың жазуы, режиссерлігі және редакторы болып табылатын қылмыс фильмі "Сүйіспеншілік орманы" атты фильмді шығарды. Фильмнің "The Forest of Love: Deep Cut" атты кеңейтілген, шағын сериялы нұсқасы да жарық көрді. 2020 жылы Соно "Эшер көшесіндегі қызыл пошта" фильмін жазды, режиссерлік және монтаждау жұмыстарын жүргізді. Соно 2022 жылы "Мошикашите, Хюхю" фильмін "Такайки Ямамото" псевдонимімен жазды.
Love Exposure was followed by the second and third installments, Cold Fish, released in 2010, and Guilty of Romance, released in 2011; both were acclaimed, and gained him the Best Director awards at the Yokohama Film Festival and the Hochi Film Awards. 2011 saw Sono be recognized in the United States with his work being highlighted in the cinema series Sion Sono: The New Poet presented at the Museum of Arts and Design in New York City. In 2011 and 2012 respectively, Sono released two drama films inspired by the 2011 Fukushima nuclear disaster and Tohoku Earthquake: Himizu and The Land of Hope. The films were praised for their simplicity and seriousness compared to Sono's other works, and Himizu won the Marcello Mastroianni Award at the 68th Venice International Film Festival. In 2012, Sono edited and released the film BAD FILM using footage from the production of a massive unreleased underground film he shot in 1995 starring the performance collective Tokyo GAGAGA. In 2013, he directed the action drama Why Don't You Play in Hell?, which was an international success, winning the People's Choice Award in the Midnight Madness section at the 2013 Toronto International Film Festival, and being distributed by the American company Drafthouse Films. In 2014, he directed Tokyo Tribe, a hip hop musical adaptation of the manga of the same name. In 2015, five films directed by Sono were released: Shinjuku Swan, an action yakuza film, Love & Peace, a tokusatsu fantasy drama, Tag, an action horror film which was named Best Film of the year at the Fantasia Film Festival, and the Fancine Malaga, The Virgin Psychics, an adaptation of the science fiction comedy manga series All Esper Dayo! by Kiminori Wakasugi, and The Whispering Star, a science fiction film which won the NETPAC Award at the 2015 Toronto International Film Festival. In 2016, Sono was one of the directors chosen by Nikkatsu for its Roman Porno Reboot project, which asked five Japanese filmmakers to make a film that abided by the same rules as the studio's popular softcore pornography films released in the 1970s. Sono's film, the surrealist Antiporno, was praised for its exploration of female sexuality and contemplations on such topics as freedom and addiction, patriarchy, sexual objectification. In 2017, Sono directed a sequel to Shinjuku Swan, Shinjuku Swan II. In the same year, he wrote and directed a 9 part horror mini series titled Tokyo Vampire Hotel, which was produced and released to streaming by Amazon. A special feature length cut of the show running 2 hours and 22 minutes was shown at various festivals. Also he made a cameo appearance in Meisekimu Genshi's short film Ami. exe. In 2018, it was announced that Sono was working on his first overseas production and English language debut, a film titled Prisoners of the Ghostland, starring Nicolas Cage, which was described by Cage as "the wildest movie I've ever made." In 2019, Sono was hospitalized and underwent emergency surgery following a heart attack, temporarily halting pre production on the film. In 2019, Netflix released The Forest of Love, a crime film written, directed and co edited by Sono, inspired by the murders of Japanese serial killer Futoshi Matsunaga. An extended, mini series version of the film, titled The Forest of Love: Deep Cut was also released. In 2020, Sono wrote, directed and edited the film Red Post on Escher Street, which followed a film director's efforts to complete a film, and won the People's Choice Award at the Montreal Festival of New Cinema. Sono co wrote the 2022 film Moshikashite, Hyūhyū, credited under the pseudonym "Takayuki Yamamoto" to obscure his involvement.
Теледидар
Соно екі эпизодтың режиссері және жазушысы болды және 2006 жылғы комедиялық теледидар мини-сериалының бір эпизодында ойнады Jikō Keisatsu (Рецепті полиция) және 2007 жылғы серияның бір эпизодын жазды Kaette Kita Jikō keisatsu (Рецепті полиция алдында). Ол 2013 жылы "Мина!" сериясының эпизодында режиссерлік, сценарийлік және актерлік қызмет атқарды. Еспер Дайо! 2015 жылы All Esper Dayo! телеспецсерватының жалғасын түсірді. С.С. Соно 2017 жылы Amazon-тың Tokyo Vampire Hotel атты шағын сериясын жазды және режиссерлік етті.
Sono has director and writer credits for two episodes and acted in one episode of the 2006 comedy television mini series Jikō Keisatsu (Prescription Police) and wrote one episode of the 2007 series Kaette Kita Jikō keisatsu (Before Prescription Police). He directed, wrote, and acted in an episode of the 2013 series Minna! ESPer Dayo! and directed its 2015 television special continuation All Esper Dayo! SP. Sono directed and wrote the 2017 Amazon original mini series Tokyo Vampire Hotel.
Қабылдау
The Hollywood Reporter журналында Кларенс Цуи Сононың "өз ұрпағының ең ерекше суретшілерінің бірі ретінде өзін танытқандығын" жазды. Соно автор деп саналады, оның стиліне гротесктік зорлық-зомбылық, экстремалды эротизм, философиялық сілтемелер, сюрреалистік бейнелер және күрделі әңгімелер тән. Сононың әйелдерді суреттеуі талқылануға жатады, кейбіреулер оның шығармаларын әйелдерді жек көретін, ал басқалары оларды феминист деп санайды. Оның шығармаларында жиі кездесетін тақырыптар жыныстық қатынас, кино, цинизм және қазіргі жапон қоғамы. Сононың шығармашылығы көбінесе эро гуро наансенсу жанрына жататын немесе одан шабыт алған деп сипатталады.
In The Hollywood Reporter, Clarence Tsui writes that Sono has "established himself as one of the most idiosyncratic artists of his generation". Sono is considered an auteur, with his style being characterized by features such as grotesque violence, extreme eroticism, philosophical references, surreal imagery, and complex narratives. Sono's portrayal of women has been a subject of discussion, with some considering his works misogynist, and others claiming they are feminist. Common themes in his works include sex, cinema, cynicism, and modern Japanese society. Sono's work has often been described as belonging to, or being inspired by, the ero guro nansensu genre.
Жыныстық қатынаста қылмыс жасады деген айыптар
2022 жылдың 4 сәуірінде әйелдер журналы Shūkan Josei екі актрисаның жапондық кино индустриясындағы Sono жыныстық қатынасқа түскенін және жылдар бойы актрисаларға жақындағанын хабарлаған. Соно өзінің веб-сайтында өзінен ренжіткен барлық адамдардан кешірім сұрап, "басқаларға деген құрмет пен көңіл-күйінің жоқтығын" мойындады, бірақ көптеген айыптауларды жоққа шығарып, өзін сот алдында қорғайтынын айтты. 2022 жылдың 18 мамырында Соно "Шукан Хосей" баспасын зиянды өтеу үшін сотқа берді. Соно Сион мен Шукан Жосей 2024 жылдың 1 ақпанында келісімге келді, онда Шукан Жосей 2022 жылдың сәуірінен бастап екі мақаланы жоюға келісті.
On April 4, 2022, women's magazine Shūkan Josei reported allegations by two actresses and rumors inside the Japanese film industry that Sono has sexually harassed and made unwanted advances towards actresses for years. Sono released a statement on his website apologizing to everyone he may have disturbed and admitting his "lack of consideration and respect for others" as a filmmaker, but denied many of the allegations and said he would defend himself in court. On May 18, 2022, Sono sued the publisher of Shūkan Josei for damages. Sono Sion and Shūkan Josei reached a settlement on February 1, 2024, in which Shuukan Josei agreed to delete two articles from April 2022 that originally made the allegations.
Қысқа метражды фильмдер
Жыл Атауы Режиссер Сценарист Актер 1984 Махаббат әндері 1985 Мен Сион Сономын!! 1986 Love 1995 Vagina and Virgin 1998 Kaze (Wind) 2001 0cm4 2001 Әкелер күні 2010 Karma 2013 Venice 70: Future Reloaded 2016 Madly 2017 Ami. 2018 жылғы "Ами" exe 2018 "Басқалар мен әдемі әлем" 2020 "Жалғыздар" 19:00
Year Title Credited as director screenWriter Actor 1984 Love Songs 1985 I Am Sion Sono!! 1986 Love 1995 Vagina and Virgin 1998 Kaze (Wind) 2001 0cm4 2001 Father's Day 2010 Karma 2013 Venice 70: Future Reloaded 2016 Madly 2017 Ami. exe 2018 ami. exe 2018 The Bastard and the Beautiful World 2020 The Lonely 19:00