Кіріспе

Шотландтық дворян (1740 жылы қайтыс болған) Уильям Маккензи, 5 -ші Сифорт граф (1740 жылы қайтыс болған) және 2-ші титуллы Сифорт маркизі (якобит жұртында), сонымен қатар Уильям Дуб немесе Қара Уильям деп те белгілі, шотландтық жұрты және Маккензи кланының басшысы болды. Францияда білім алып, католик ретінде тәрбиеленген ол 1715 жылғы Якобит көтерілісіне қатысқандығы үшін сотталды және 1719 жылғы көтеріліске де қосылды. Ол 1726 жылы кешірілді және үйіне оралуға рұқсат етілді, бірақ Сифорт граф атағы жоғалып кетті. Ол 1740 жылы 8 қаңтарда Льюис аралында қайтыс болды және Уидің көне шіркеуінде жерленді.

Өмір

Уильям Маккензи - Джеймс II-ден қаржылай көмек алу үшін католицизмге келген Кенет Маккензидің, 4-ші Сифорт графының үлкен ұлы. Оның анасы Фрэнсис Поуис маркизі Уильям Герберттің екінші қызы болды, ол Папалық заговорде Карл II-ді өлтіруге сөз байласты деп жалған айып тағылған бес католик иелерінің бірі болды. Уильямның туған күні мен жері белгісіз. Оның әкесі 1688 жылғы салтанатты революциядан кейін жер аударылды және 1690 жылы Шотландиядағы Якобиттік науқанына қатысты, бірақ 1691 жылы жаңа үкіметке берілді; ол келесі он жылдың көп бөлігін түрмеде және 1701 жылы қайтыс болды, үлкен қаржылық қарыздар қалдырды; оның жесірі Уильям мен қызын Францияға католик ретінде тәрбиелеу және тәрбиелеу үшін жіберді. Уильям 1713/14 жылдары Дурхам графтығының Келло қаласында Мэри Кеннеттке үйленді. Сифорт герцогинясы Николас Кеннетттің қызы және мұрагері болды Кокшоу, Дарем графлығы, және Францияда иезуиттермен білім алды.

Мансап

1714 жылы Георг I таққа отырғаннан кейін көп ұзамай Вильгельмге өзіне тиесілі Брахан қасарынан тыс жерде тұруға бұйырылды. Ол 1715 жылы Брамарда Джон Эрскин, Мар графы шақырған кездесуге қатысты, онда Претендер байрағы көтерілді. Ол үш мыңнан астам адаммен, соның ішінде Макдональдтар, Росстер және басқалармен бірге қазан айында Перт қаласында Марға қосылуға жолға шықты. Джон Гордон, Сазерленд графы, оның өтуіне кедергі жасады, бірақ шабуылға ұшырағаннан кейін Бонарға қайтты. Сифорт өз елін қинағаннан кейін және көп мөлшерде олжа жинағаннан кейін, оңтүстікке қарай жорығын жалғастырды. Ол Шерифмұир шайқасына қатысқан. Ұрыстан кейін, ол Chevalier генерал-лейтенанты және солтүстік округтердің қолбасшысы болып тағайындалды және Симон Фрейзер, лорд Ловат үкіметі үшін басып алған Инвернессті қалпына келтіруге тырысу үшін солтүстікке барды. Хантли маркизі Александр Гордонмен бірге болғанымен, ол Сазерленд графына қарсы күш жинауға жеткілікті күш жинауға қабілетсіз болды және олардың бағынысына берілді. Көп ұзамай Сифорт Льюис аралына өтіп, сонда өзінің бірнеше ізбасарларын жинауға тырысты; бірақ оған қарсы үкіметтік әскерлердің жасағы жіберілген кезде, ол Росс графтығына қашып кетті, одан ол Францияға жөнелтілді, 1716 жылдың ақпан айында Сент-Жерменске жетті. 7 мамырда парламент оны соттап, мүлкі тәркіленді. Сифорт 1719 жылы батыс таулы аймаққа жасаған экспедициясында граф Маришалды ертіп барды. Ол 10 маусымда Гленшиль шайқасында ауыр жарақат алды, бірақ оны өзінің ізбасарлары кемеге көтеріп, Батыс аралдарына қашып, одан Францияға оралды. Оның мұрасын жоғалтып алғанына қарамастан, оның ізбасарлары, үкіметтің қырағылығына қарамастан, оған жер аударылуы кезінде тұрақты түрде өздерінің ренталарын жіберіп отырды. Алайда, 1725 жылы қарусыздану актісі қабылданғаннан кейін олар оның жеке ұсынысына қол қойып, қаруларын тастап, болашақта барлық берешектерінен босатылған жағдайда үкіметке жалға төлеуге келісті. Уэйд бұған келісіп қана қоймай, Сифорт үшін кешірім алу үшін өзінің ықпалын пайдалануға уәде берді. Уэйдтің Сифорт атынан жасаған әрекеттері, Аргиллдің екінші герцогы Джон Кэмпбеллдің қатаң қарсылығына қарамастан, сәтті болды. 1726 жылдың 12 маусымындағы патенттік хаттар бойынша Сифорт өзінің жазалауының қылмыстық салдарынан босатылды, бірақ тәркілеу кері қайтарылмады. Георг II-ден ол корольге төленетін феу-миссиялардың артта қалуын оның жоғалтқан мүлкінен алды. Сифорт үкіметтің қамын ойлап, оның қамын ойлады, себебі ол Шевальеге қарсы болған. Ол өзінің кланын қорғау үшін міндетті түрде қажетті уақытша құрал ретінде үкімет шарттарын қабылдағанын Шевальеге кешірді, бірақ Шевалье өзінің ісіне деген қайтпаушылық деп санайтын нәрсеге қатты ренжіді. Сифорт 1740 жылы 8 қаңтарда Льюис аралында қайтыс болды және оны Уи шіркеуінде жерледі.

Шығу тегі

Әкесі арқылы Сифорт шотландтық дворяндықтан және Шотландияның жоғары басқарушыларынан тараған. Анасы арқылы Герберт әулетінің әр түрлі тармақтарынан және ағылшын дворяндары мен патша әулетінен тараған. Ол анасы арқылы Англияның Эдуард III-нің Джон Гонт арқылы тікелей ұрпағы болды.