Кіріспе

Чилидегі тар темір жол желісі Ferrocarril de Antofagasta a Bolivia (Британиялық компания атауы: Antofagasta (Chile) & Bolivia Railway немесе қысқаша FCAB) - Чилидің солтүстік провинцияларында жұмыс істейтін жеке темір жол. Бұл теңіз деңгейінен жоғарыға көтерілген бағыты бар, жылына 2 миллион тоннаға жуық жүк тасымалын жүргізетін ең алғашқы темір жолдардың бірі болғандығымен ерекшеленеді. Бұл осындай тар темір жолының стандартты темір жолдың жұмысын атқара алатынын дәлелдеді және Estrada de Ferro Oeste de Minas сияқты басқа темір жолдардың құрылысына әсер етті. Кейіннен ол 1000-ға ауыстырылды және әлі күнге дейін жұмыс істейді.

Бағыт

Темір жол Чилидің Антофагаста портынан басталды. Ол Анд тауларының алдыңғы жотасынан Боливия шекарасындағы Оллагуеге дейін өрлеп, құрылыс инженерінің елеулі жұмысына - Лоа виадугына мұқтаж болды. Алайда 1914 жылы темір жол Кончи су қоймасының жоғары ағысына қарай қайта бағытталды, содан кейін темір жолдар бұдан былай виадукт арқылы жүрмеді. Боливияның Пампас арқылы өтетін қайықта Уюни мен Оруроға жетеді. Орурода борышты өлшегіш Боливияның астанасы Ла-Пазға дейінгі жолдың қалған бөлігінде 1000-ға ауысты. Бірнеше филиал әр түрлі кен орындарына жету үшін қосылды. Коллахуаси тармағы теңіз деңгейінен жоғары болды, ол салынып жатқан кезде әлемдегі ең биік темір жол деп саналды. 2ft6in кеңістікті желілердің жалпы ұзындығы, оның ішінде филиалдар мен еншілес компаниялар, .

Тарих

Темір жолдың тарихы 1872 жылы Боливия үкіметі Мельбурн Кларк & Co компаниясына концессия бергеннен басталады, Антофагаста маңындағы аумақ осы күні Боливияның бөлігі болды. Темір жол "Антофагаста нитраты және темір жол компаниясы" болып құрылды. Құрылыс 1873 жылы басталды, бірінші бөлім сол жылдың соңында ашылды, қозғалтқыш күшті қашырлар қамтамасыз етті. 1876 жылы бу локомотивтері пайда болды, ал 1879 жылы темір жол ішкі аймаққа дейін созылды. 1879 жылы Чили мен Перу мен Боливия арасында соғыс басталды. Соғыстың бір себебі Боливия үкіметі темір жолға салықты қайтарып алуы еді. 1883 жылы "Тынық мұхит соғысы" аяқталып, Чили Антофагаста айналасындағы аймақты және Перудің бір бөлігін алды. Темір жолды басқару 1887 жылы Боливияның Хуанчака компаниясына өтті, ол кейіннен 1888 жылы Лондон қор биржасында FCAB ретінде темір жолды ашты. Хуанчилака компаниясы темір жолды пайдалану құқығын тағы 15 жыл сақтады. 1892 жылы желі Боливиядағы Оруроға жетті, ал келесі жылдары филиалдар қосыла берді. 1903 жылы бүкіл жүйені британдық бизнес мүдделері қайтадан қолға алды. Антофагаста порты көлік қозғалысын көтере алмай қалды. 1906 жылы солтүстікке қарай Мехильонес қаласында жаңа порт ашылды, сонымен бірге Антофагастаны айналып өтетін жаңа желі ашылды. 1909 жылы FCAB Антофагастаның оңтүстігіндегі минералға бай шөлді аймақтарда жұмыс істейтін FC Caleta Coloso a Aguas Blancas темір жолын сатып алды. FCCCAB 2ft6in калибрлі болса да, FCCCAB ешқашан FCAB-ға қосылмаған және әрқашан жеке ұйым ретінде жұмыс істеген. Бүкіл аймақ шөл, жауын-шашынсыз. Компания жоғарғы Анды тауларынан темір жолға су әкелу үшін құбырлар мен су қоймалары жүйесін құрды, ақырында Антофагастаны сумен қамтамасыз ету үшін жауапты болды. Боливия үкіметі Орру мен Боливия астанасы Ла-Паз арасындағы темір жолдың құрылысын қолдады. Бұл желі 1908 және 1913 жылдар аралығында кезең-кезеңмен ашылды. Бұл желі метрлік шкаламен салынған және FCAB-ге жалға берілген. FCAB-де қазір екі операциялық бөлім бар, біреуі 2 фут 6 дюймдік, екіншісі 1000 метрлік калибрді қолданады.

Боги алмасу

FCAB батыс Чилиде солтүстік-оңтүстік бағыттағы метрлік темір жолдармен алмасып кетті, ал Аргентинадан келетін желілермен байланыс орнату мүмкіндігі болды. Осылайша, 1913 жылы FCAB кеңесі желіді метрлік кеңістікке ауыстыру туралы шешім қабылдады. Кейбір өлшегіш түрлендіру жұмыстары 1916 жылы жүргізілді, алайда Бірінші дүниежүзілік соғыс араласты, ал көпшілік жұмыс 1928 жылға дейін жүргізілмеді. Сол уақытта темір жолшылар жүк вагондарындағы богиняларды алмастыруды үйреніп, бір-бірімен алмасу нүктелерінде богиняларды алмастырды. Кейбір тармақ желілері мен жалғау темір жолдары ешқашан өзгертілмеген және 1960 жылдары 2 фут 6 дюймдік темір жол ретінде жұмыс істей берді. 1964 жылы Боливияның шекаралық желісі Боливия үкіметімен иеленді, ал 1970-жылдардың басында Чили үкіметі желісін мемлекет меншігіне алу туралы тергеу жүргізді. 1982 жылы компанияны басқару Чилидің мүдделеріне өтті, ал бас кеңсе Лондоннан Антофагастаға көшті. Темір жол қазір Antofagasta тау-кен компаниясының көлік бөлімшесінің бөлігі болып табылады.

Жол қозғалысы

Теміржолдағы негізгі көлік әрқашан минералды болды, алдымен нитратпен (Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін жарылғыш заттардың негізгі ингредиенті) және 2020 жылдан бастап мыс өте маңызды болды. Күкірт қышқылы таудың биік жағына көтеріліп, мыс төмен түседі. Темір жол басқа минералдар мен литий тұздықтарын да тасымалдайтын. Боливия мен Чилидің солтүстік бөлігі арасындағы көлік қатынасы маңызды болып, бүгінгі күнге дейін жалғасуда. Бұрын жолаушылар үшін төсек және асхана вагондары бар сәнді пойыз қызмет көрсетті, бұл әлемдегі 2 фут 6 дюймдік пойыздардың бірі. Интернационал пойызы, пойыздың атауы, габаритті рельсті ауыстырудан кейін метрлік габаритті рельсті пайдалануды жалғастырды. Пойыз кейіннен теміржол вагондарымен ауыстырылды, алайда бүгінде жолаушылар қызметі көрсетілмейді, тек Оруроның оңтүстігінде, Wari Wari del Sur аптасына бірнеше рет жүреді және бірнеше станцияға қызмет көрсетеді.

Бу

Темір жол операцияларын Роберт Стивенсон және компаниясы салған 4 6 0 локомотивтен тұратын шағын паркімен бастады. 1884 жылы сол компания 4 2 4 2Т дөңгелекті ерекше Вебб локомотивін ұсынды. Екі жоғары қысымды цилиндр екі жалғастырылған осьті, ал бір төмен қысымды цилиндр бір осьті қозғалтты. Huanchaca компаниясының сатып алуы 1889 жылы Болдуин локомотивтер зауытында салынған 260 локомотивтер флотының біріншісін көрсетті. Байланыс тез дамыды, және Болдуин 1890 жылы сыртқы 2 4 2 -ді ұсынды. Бұл FCAB-дегі сыртқы кадрлы алғашқы локомотив және Болдуиннің тар тетік локомотивінде сыртқы кадрларды алғашқы қолданғаны болды. Сыртқы фреймдерді пайдалану үлкен локомотивтер салуға мүмкіндік берді, ал 1892 жылы Болдуин үлкен 2 8 0 локомотивтерін жеткізді. Темір жолдың салмағы арта түскен сайын, Болдуин және басқа да американдық құрылысшылар жасаған үлкен локомотивтер пайда болды. Британдықтардың бақылауын қайта алу кейбір британдық локомотивтерді енгізуге әкелді. Бастапқыда британдық локомотивтер американдық локомотивтер сияқты берік немесе жөндеуге оңай емес деп есептелген. Алайда кейінгі сынақтарда британдық локомотивтер жақсы бумен жүретінін анықтады, нәтижесінде отын шығындары үнемделіп, қосымша техникалық қызмет көрсету шығындарынан асып түсті. 1913 жылы метрлік кеңістікке ауыстыру туралы шешім қабылданғаннан кейін 2 фут 6 дюймдік локомотивтер жасалмады. Алайда, FCAB локомотивтері 2 фут 6 дюймдік кеңістіктегі ең үлкен локомотивтердің бірі болды. 1912 жылы салынған 2 6 + 6 2Т Китсон Мейер осы калибрге арналған ең ауыр локомотив болған. Метрлік локомотивтердің дамуы 2 фут 6 калибрлі локомотивтермен қатар жүрді, оның ішінде 1913 жылы Бейер, Пикок және Компания құрастырған алты Мейер типті локомотивтер флоты болды. 1928 жылы 2 фут 6 гаузельді локомотивтердің көбі метрлік гаузельге ауыстырылды. 1928 жылы 4 8 2+2 8 4 Бейер Гарратт локомотивтері класы да енгізілді. Соғыстан кейінгі дамуы 1954 жылы Англиядағы Вулкан құю зауытынан заманауи 4 8 2 локомотивтер флотын, сондай-ақ одан әрі Бейер Гарраттарды қамтыды.

Дизельді

Темір жол 1958 жылы дизельді қозғалтқышпен жұмыс істей бастады, бірақ кейбір бу локомотивтері 20 жылдан кейін де жұмыс істеді.