Кіріспе

1856 жылы Пенсильванияда темір жол апаты 1856 жылғы Ұлы пойыз апаты 1856 жылы 17 шілдеде Пенсильванияның Уайтмарш қалашығында Камп Хилл станциясы (Сэнди Рун, Камп Хилл, Селлвик және ақырында Феллвик станциясы деп аталатын) мен Форт Вашингтон станциясы арасында болды. Бір жолдан екі бағытта келе жатқан екі пойыз соқтығысып, 59-дан 67-ге дейін адам қаза тауып, 100-ден астам адам жарақат алды. Бұл оқиға Монтгомери округінің Кемп Хилл апаты және Филадельфиядағы Пикник пойызының апаты деп аталды. Бұл оқиға сол уақытқа дейін әлемдегі ең қасіретке ұшыраған темір жол апаты болды және сол дәуірдің таңбалы оқиғаларының бірі болды.

Солтүстік Пенсильвания темір жолы

Филадельфияны Лехай аңғарымен байланыстыратын темір жол салуға деген ынтасы өсіп, 8 сәуірде 1852 жылы Филадельфия, Истон және Уотер Гэп теміржол компаниясының құрылуына әкелді. 1853 жылы 18 сәуірде аты Солтүстік Пенсильвания темір жолы компаниясына өзгертілген темір жолдың бір бөлігі ресми түрде дүйсенбі, 2 шілде 1855 жылы Филадельфиядағы Фронт және Уиллоу көшелеріндегі Кохокиноке станциясынан Виссахиконға (қазіргі Амблер) экскурсиямен ашылды. Енді фермерлер өз өнімдерін үйден алыста орналасқан базарларға жеткізе алды. Жүк тасушы және жолаушыларды тасымалдаған темір жол апат болған кезде жергілікті сауданың маңызды бөлігіне айналып бара жатқан еді.

Апат

Солтүстік Пенсильвания темір жолының экскурсиялық пойызы "Пикник арнайы" деп аталады Филадельфияның Кенсингтон бөліміндегі Санкт-Майклдың Рим-католик шіркеуімен келісімшарт жасалып, олардың жексенбілік мектептегі балаларын темір жолдың Виссахикон (қазіргі Амблер) станциясына жақын орналасқан Шаффтың орманында пикникке жіберді. 17 шілде жылдың ең ыстық күндерінің бірі болды және балалар күні бойы саябақта болуды асыға күтті. The New York Times газетінде хабарланғандай, пойыз 1100 адамды алып барады (бұл 1500 адам болуы мүмкін), Виссахиконға таңғы сағат 6-да келуге тиіс еді. Ол Кохоксинк депосынан Мастер-стрит пен Германтаун-авенюде таңғы сағат 5.10-да, 23 минут кешігіп, ішінара жолаушылар санының көптігіне байланысты. Пойыздың локомотивін Шакамаксон деп атады (Кенсингтонның америкалық атауын құрметтеу үшін) және инженер Генри Харрис кондуктор Эдвард Ф. Хоппельдің басқаруымен жұмыс істеді. Бір жыл 15 күн бұрын ашылған бір рельсті желі арқылы экскурсияның өтуін күтті. Шакамаксон кешігіп кетті, бірақ кондуктор Кохокинокемен байланыс орнату үшін телеграфты қолданбады және экскурсияның қашан кеткенін білмеді. Әдеттегідей, тұрақты пойыздар үшін 15 минут күту кезеңі болды, бірақ пикник ерекшелігі экскурсиялық пойыз болды, бұл жағдайды шатастырды. 6:15 -те Гвинендтен келген 20 жолаушыны алып бара жатқан "Араминго" стансадан шығып кетті. Шакамаксонның дирижері жоғалтқан уақытты қайтарып алатынына сенімді болды. Ол "Араминго" көлігінің қарама-қарсы бағытта, бір жолмен жүруін білген, бірақ олар бір-бірін қауіпсіз өткізу үшін "Эдж Хилл" сайдын пайдалана алады деп есептеген. Ол кемпингтік стансадан өткен соң соқыр бұрылысқа жақындағанда, пойыз біршама төмен қарай келе жатты. Араминго да соқыр нүктемен дәл сол қисықты айналдырып жүрді. Харрис үндеу үндеуін үнемі өшірді, бірақ бұл оны басқа пойыздың үндеуін естімеген сияқты, бұл арада қайғылы жаңалықтар қалаға жетіп, шіркеу арқылы тарады. Ерлер зауыттардан қашып шықты, әйелдер көшелер арқылы жылап жүгірді. Кохоксинк станциясында оларды полиция ұстап тұруға мәжбүр болды, өйткені олар қол арбаларын пайдалануға тырысты. Олар теміржол станциясында бос тұрған локомотивке жалғастырылды, бірақ олар толығымен қайырымдылық сестеріне, медбикелерге және дәрігерлерге берілді. Daily Evening Bulletin газетінде былай деп жазылған: "Барлығының ішіндегі ең қорқынышты көрініс - өртеніп жатқан машиналар еді; соқтығысудан кейін бірнеше минуттан кейін от тез арада таралып, көптеген еркектер, әйелдер мен балаларды өртеп, өртеп өлтірді. Жарақат алғандардың, құтқарушылардың ыңқыл-сыңырықтары мен айқай-шуы тіпті ең батыл жанды да қорқытатын". Генри Харрис, пикникке арналған арнайы машинаның инженері, ата Шеридан сияқты апатта қаза тапты. Жапонияның жері қатты күйді, көптеген адамның денесі табылмады, ал күйгендердің кім екенін анықтау мүмкін болмады.

Салдары

Арамингоның кондукторы Уильям Ванставорен, ол жарақаттанбаған, бірақ апатқа өзін кінәлі сезінген. Ол Филадельфияға оралып, апат туралы ресми түрде хабарлағаннан кейін, 169 Buttonwood St. (Xth St. жақын) мекенжайындағы өзінің үйіне барып, мырышпен өзін-өзі өлтірді. Алайда, кейіннен ол сот төрешісінің қазылар алқасы кез-келген кінәсінен босатылды, ол апатты Шакмакссон пикникінің арнайы дирижері Альфред Хоппелдің "қатаң абайсыздануы" үшін кінәлады. Хоппель адам өлтіргені үшін сотталды, бірақ ақталды; Ванставореннің өзін-өзі өлтіруі дәлелдеме ретінде келтірілді. Апаттан екі күн өткен соң, "Пенсильвания инквайер" газетінде: "Жұма күні болған қорқынышты оқиғаға қатысты барлық ақпаратқа әлі де үлкен қызығушылық танытуда", - делінген. Солтүстік Пенсильвания темір жолы апаттан кейін зардап шеккендерге және зардап шеккендердің аман қалғандарына қаржылық көмек көрсету үшін шаралар қабылдады. Олар акциялар мен акцияларды қабылдауға дайын адамдарға берді, ал қабылдамауға дайын адамдарға ақша берді. Ақыры, акциялардың пайдасы зор болды. Желжол желісі келесі жексенбі күні құрбандарды еске алу үшін жұмысын тоқтатты. Ұлы апаттан екі күн өткен соң, "Нью-Йорк таймс" газетінде теміржолшыларға қауіпсіздікті арттыруға шақыратын қатал редакторлық мақала жарияланды. Атап айтқанда, екі бағытта жүретін пойыздар ешқашан бірдей жолдармен жүрмеуі керек (орындау қазір Уэйн-жанкшнден Лансдейл станциясына дейін екі жолмен жүреді және бір жылдамдықты жолмен электрлендіріледі). Жалпы алғанда, телеграфты пайдалану сияқты тағы бірнеше өзгерістер енгізілді. Пойыздардағы жолаушылар саны, әсіресе балалар үшін аса маңызды болды.