Sebastiano Baggio

Кіріспе

Бұрынғы кардинал Себастьяно Баджио (16 мамыр 1913 - 21 наурыз 1993 ж.) - итальяндық кардинал, көбінесе папалыққа сайлауға үміткер деп саналады. Ол 1984 жылдан 1990 жылға дейін Ватикан қаласы мемлекеті үшін Рим папасы комиссиясының президенті және 1973 жылдан 1984 жылға дейін епископтар үшін қасиетті қауымның префекті болды.

Жас шағы мен діни қызметі

Росада (Венето) туған Себастьяно 1935 жылы 21 желтоқсанда 22 жасында Виченцада діни қызметкер болып тағайындалды. Ол аспирантурада оқып, 1938 жылы Австриядағы Апостолдық нунциатқа атташе ретінде алғашқы тағайындалуымен Киелі орынның дипломатиялық қызметіне кірді.

Епископтық қызмет

1953 жылы ол епископ болып тағайындалып, архиепископ дәрежесіне ие болды. Ол 1953 жылдан 1959 жылға дейін Чилиде Апостольдық Нунси болып қызмет етті; 1959 жылдан 1964 жылға дейін Канадаға Апостольдық делегаты; және 1964 жылдан 1969 жылға дейін Бразилияға Апостольдық Нунси болды. Рим папасы Пауыл VI 1969 жылы 30 сәуірде кардинал дәрежесін берді, оған кардинал-диакон ретінде Santi Angeli Custodi a Città Giardino атағын берді. Рим папасы Пауыл оны 1969 жылы 23 маусымда Сардиниядағы Кальяри архиепискобы етіп тағайындады. 1973 жылы 26 ақпанда епископтар қауымының префекті болып тағайындалды. 1973-1984 жылдары Римде атқарған ең ықпалды лауазымдарының бірі - епископтық қызметке үміткерлердің тізімін дайындау. Лондондық "Индепендент" газетінде жазылған бір некролог: "Бэгжио өзінің епископты тағайындамайтынын, ал тек Рим папасы ғана оны тағайындағанын үнемі айтып жүрсе де, оның іс жүзінде қамқорлық етудің айтарлықтай күші бар еді. Ол мүмкін үміткерлердің деректерін жақсы білетін, сондай-ақ олардың ішімдікке немесе әйелдерге деген әлсіздігін білетін". Ол оңтүстік Америкадағы шіркеудің бағыты туралы Баджионың көптеген уайымдарын бөліскен кардинал Альфонсо Лопес Трухильоның епископтық мансабын ілгерілетудегі талантты байқаушы ретінде танылды. Атақты католик журналисі Питер Хабблтвейттің жазған сол некрологында Баджионың Опус-Деймен қарым-қатынасы және оның иезуит генерал Педро Аррупемен Орталық Америка саясатының болашағы туралы шайқастары назарға алынды: "Баджио мен Папа Иоанн Павел Орталық Америка үшін "бірлік саясатын" қалаған, ал иезуиттер мен басқа да діндарлар әртүрлі жағдайларды ескере отырып, мүмкін емес деп санайды: Сальвадордағы азаматтық соғыс, Панамадағы диктатура, Никарагуадағы революциядан кейінгі режим және Гватемаладағы қайта туылған бас генерал". 1978 жылы екі конклавқа қатысқан, 1993 жылы 79 жасында Римде қайтыс болған кезде Киелі Рим шіркеуінің камерленгосы және кардиналдар алқасының деканы болды. Ол 57 жыл діни қызметкер, 39 жыл епископ, 23 жыл кардинал болған. "Қоғамды, күлімсіреп, жайбарақат, біршама дүниелік" деп сипатталған Баджио өзінің туған жері Розаға қатты жақын болды және оның сүйегі отбасылық қабірге ғана емес, жергілікті зиратта да жерленсін деп тіледі.

In 1953 he was consecrated a bishop and given the rank of archbishop. He served as Apostolic Nuncio to Chile from 1953 to 1959; Apostolic Delegate to Canada from 1959 to 1964; and Apostolic Nuncio to Brazil from 1964 to 1969. Pope Paul VI raised him to the rank of cardinal on 30 April 1969 assigning him as a cardinal deacon the title of Santi Angeli Custodi a Città Giardino. Pope Paul appointed him Archbishop of Cagliari in Sardinia on 23 June 1969. He was appointed prefect of the Congregation for Bishops on 26 February 1973. One of the most influential posts he held in Rome between 1973 and 1984 was Prefect of the Congregation of Bishops, whose task is to prepare lists of candidates for the episcopacy. One obituary in the London Independent noted that: "though Baggio always insisted that he was not the bishop maker he proposed while the Pope alone disposed he did in effect have considerable powers of patronage. He had immense knowledge of the dossiers of possible candidates, and knew their weaknesses for drink or women.". He was credited as a talent spotter in furthering the episcopal career of Cardinal Alfonso López Trujillo who shared many of Baggio's concern at the direction of the Church in South America. The same obituary, written by the respected Catholic journalist Peter Hebblethwaite, drew attention to Baggio's relationship with Opus Dei and his battles with Fr Pedro Arrupe, the Jesuit General, over the future of Central American policy: "Baggio and Pope John Paul wanted a 'unitary policy' for Central America which the Jesuits and other religious thought impossible in view of the different situations: civil war in El Salvador, dictatorship in Panama, a post revolutionary regime in Nicaragua, and a persecuting born again General in Guatemala." He participated in the two conclaves of 1978 and when he died in 1993 at Rome at age 79 was both Camerlengo of the Holy Roman Church, and a sub dean of the College of Cardinals. He had been a priest for 57 years, a bishop for 39 years, and a cardinal for 23 years. Described as "affable, smiling, squat and somewhat worldly, Baggio was deeply attached to his native Rosà and not only willed that his remains were to be buried in the family tomb but inside the local cemetery."