Кіріспе

Ханс Отто Майснер (4 маусым 1909 - 8 қыркүйек 1992) - неміс заңгері және нацистік дипломат, Лондон, Токио, Мәскеу және Милан қалаларында қызмет атқарған. Ол ең алдымен жазушы және романист ретінде белгілі, ол сәтті болып табылатын кітаптар сериясын жариялады.

Ерте өмір және білім

Мейснер - белгілі неміс дипломаты Отто Мейснер мен оның әйелі Хильдегард Рустың Страсбургтегі екінші ұлы. 1916 жылы оның әпкесі Хилдегард Мейснер дүниеге келді. 1919 жылы Отто Мейснер Веймар Республикасының тұңғыш президенті Фридрих Эберттің кеңсе басшысы болды, сондықтан отбасы Берлинге көшіп барды. Мейснер Моммсен гимназиясында, Вильгельм гимназиясында, Фальк Реал гимназиясында және Берлин Дахлемдегі Арндт гимназиясында оқыған. 1929 жылы бітіргеннен кейін Мейснер заң және экономиканы зерттей бастады. 1929-1933 жылдары Гейдельберг, Лозанна, Гренобль, Фрайбург им Брейсгау, Берлин және Геттинген университеттерінде және Кембридждегі Троица колледжінде оқыды. Кембриджте Джон Мейнард Кейнс оның ұстаздарының бірі болды. Мейснер әртүрлі газеттер мен журналдарға, соның ішінде "Querschnitt" журналына мақалалар жаза бастады. 1933 жылы 20 шілдеде Геттинген қаласында заңгерлік емтихан тапсырды.

Дипломат (1933-1945 жылдар)

1933 жылдың желтоқсан айында Мейснер Сыртқы істер қызметіне түсу үшін емтихан тапсырды. 1933 жылы 12 желтоқсанда ол СС-ке қабылданды (мүшелік нөмірі 241,955) Мотор СС деп аталатын (1940 жылдың 1 мамырынан кейін Hauptsturmführer дәрежесінде). Мейснердің өмірбаянына сәйкес, Жозиас зу Вальдек унд Пирмонт оған қосылуға ұсыныс жасаған. 1934 жылдың ақпан айында Мейснер атташе дәрежесінде мемлекеттік қызметші ретінде дипломатиялық қызметке кірді. Ол алдымен IV дивизияға "Шығыс Еуропа, Скандинавия, Шығыс Азия" деп қарады. Оған еріп әскери қызметке келген басқа да жас басшылар арасында Эрнст вом Рат болды. 1934 жылы Мейснер Берлиндегі Лихтерфельдтегі Лейбстандарте СС Адольф Гитлер казармасында болды, онда оған СС Мотордың Берлин бөлімшесінің басқа мүшелерімен бірге SA бүлігі жағдайында мекемені қорғауға бұйрық берілді. Ол Ром төңкерісі деп аталатын саяси тазалау барысында өлім жазасына кесілгендердің куәгері болды. 1935 жылдың тамызынан 1936 жылдың наурызына дейін Мейснер Лондондағы неміс елшілігінде жұмыс істеді. 1936 жылы 24 маусымда дипломатиялық консулдық емтихан тапсырды, ал қыркүйекте Токиодағы неміс елшілігіне жіберілді. 1936 жылдың желтоқсанынан 1938 жылдың желтоқсанына дейін Евгений Оттпен жұмыс істеді. 1936 жылы 12 желтоқсанда Мейснер НСДАП-тың мүшесі болды (мүшелік саны 3,762,629). 1939 жылдың наурыз айынан бастап 1939 жылдың 3 қыркүйегінде соғыс жарияланғанға дейін ол Лондондағы неміс елшілігінде қайтадан жұмысқа орналасты. 1939 жылдың қыркүйегінен 1940 жылдың наурызына дейін ол Берлиндегі Сыртқы істер министрлігінің Ақпарат бөлімінде ІІ бөлімде (Әскери барлау және пропаганда қызметі) және 1940 жылдың наурызынан шілдесіне дейін Мәскеудегі неміс елшілігінде жұмыс істеді. 1940 жылдың тамызынан 1941 жылдың қаңтарына дейін Вермахт (XXXXI армия корпусы) құрамында, содан кейін 1941 жылдың қаңтарынан 1941 жылдың наурызына дейін Мәскеудегі елшілікте қызмет етті. Неміс армиясының корпусы, онда ол 1941 жылдың 1 қарашасында резервте лейтенант болып тағайындалды. 1941 жылдың желтоқсанында Дубисадағы танк шайқасында шығыс майданында жарақаттанғаннан кейін дипломатиялық қызметке оралды. 1941 жылдың желтоқсан айында Мейснер 1945 жылға дейін Миландағы неміс консулдығын басқаруға консул ретінде ауыстырылды. Ол сондай-ақ "мәдени лектор" қызметін атқарды, мысалы, 1944 жылдың сәуір айының басында Круммхюбелде Хорст Вагнердің басшылығымен яһудилерге қарсы шетелдік іс-қимылдың кездесуіне қатысты. Онда елшіліктердің "Еврей істерінің судьялары" еуропалық яһудилерді қуғын-сүргінді күшейту және оларды одақтас күштердің яһудилерді қуғын-сүргінге қарсы ашық айыптауынан қорғау үшін үгіт-насихат шараларын талқылау үшін кездесті. Кездесудің хаттамасына сәйкес, Майснер антисемиттік үгіт-насихатты күшейту туралы ұсыныстар жасаған 1945 жылдың мамыр айында, соғыс аяқталғаннан екі аптадан кейін, Майснер мен оның консулдық қызметкерлерін американдық әскерлер Бельяджиода тұтқындап, No No түрмеге жапқан. 334 Скандичиде. Бірнеше аптадан кейін ол басқа тұтқындармен бірге Салсомадьоредегі қонақ үй кешеніндегі жайлы лагерьге көшірілді. Кейіннен Майснердің өзі Рим папасы Пий XII-ден көмек сұраған хаттың (Майснер отбасының жақын досы 1920 жылдары Берлинде Nuncio болған кезінен бері) жағдайдың жақсаруына әкелгенін айтты.

1945 жылдан кейін

Соғыстан кейін Майснер 1944 жылдың сәуірінде Круммхюблер конференциясының хаттамаларының шынайылығын жоққа шығарды. 1947 жылы 29 сәуірде одақтастар қамауында ол құжаттық түрде антисемиттік ұсыныстар жасағандығын жоққа шығарды. Кез-келген сынға қарамастан, оның нацистік дипломат ретінде өткеніне байланысты Мейснер көптеген құрметке ие болды. 1986 жылы Франц Йозеф Штраус ұсынысы бойынша оған Ұлы Жеңіс Кресті берілді. 1992 жылы 8 қыркүйекте Германияның Унтервоссен қаласында қайтыс болды.

Жеке өмір

1937 жылы 22 қыркүйекте Мейснер Эстель Диттенбергерге үйленді. Олардың Андреа Мейснер (1943 жылы 1 наурызда туған) атты қызы болды. 1956 жылы Мейснер жазушы Марианна Мертенске тұрмысқа шықты.