Вильгельм Хёгнер: Баварияның экс-премьер-министрі және конституциясының әкесі
Wilhelm Hoegner
Вильгельм Хёгнер (1887-1980) – баварлық саясаткер, Бавария конституциясының авторы. 1945-46 жж. және 1954-57 жж. Баварияның премьер-министрі болды. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильгельм Йохан Харальд Хогнер (1887–1980) – неміс саяхатшысы (1887–1980).
German politician (1887–1980)
23 қыркүйекте 1887 жылы Мюнхенде дүниеге келген, 5 наурыз 1980 жылы Мюнхенде қайтыс болған. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Баварияның екінші премьер-министрі (1945–1946 және 1954–1957) болды және Бавария конституциясының авторы. 1920 жылдан бері осы лауазымды атқарган жалғыз социал-демократ ол.
Wilhelm Johann Harald Hoegner (23 September 1887 in Munich – 5 March 1980 in Munich) was the second Bavarian minister president after World War II (1945–1946 and 1954–1957), and the father of the Bavarian constitution. He has been the only Social Democrat to hold this office since 1920.
Ерте өмір
Вильгельм Хогнер 1887 жылы Мюнхенде Михаэль Георг Хогнер мен Тереза Энгельгардтың ұлы болып дүниеге келді. Бургаузенде өскен ол Мюнхен, Берлин және Эрланген қалаларында құқық білімін оқыды. Бітірген соң заңгер болып жұмыс істеді, кейін мемлекеттік прокурор болды. 1919 жылы ол СДПК-ға мүше болды. 1918 жылы Анна Вукқа үйленді, олардың екі баласы болды.
Wilhelm Hoegner was born in Munich in 1887, the son of Michael Georg Hoegner and Therese Engelhardt. Growing up in Burghausen, he studied law in Munich, Berlin and Erlangen. After graduation, he worked as a lawyer, then as a Staatsanwalt, a state prosecutor. In 1919 he became a member of the SPD. He married Anna Woock in 1918, with whom he had two children.
Соғыс аралығындағы саясат және жер аударылу
1924 жылдан 1930 жылға дейін Хогнер Бавария Ландтагының социал-демократиялық депутаты болды. Ол 1923 жылы Гитлердің сыра залы төңкерісін тергеуге қатысып, осы арқылы нацистерге қарсы оппозицияның бір бөлігіне айналды. Ол тергеу қорытындылары бойынша анонимді мақала жариялады, ол 1933 жылдан кейін нацистер тергеудің барлық ресми есептерін жойғандықтан, маңызды тарихи құжат саналады. 1930-1933 жылдары Германия Рейхстагының депутаты ретінде Гитлерге белсенді түрде қарсылық көрсетті. Осы себепті 1933 жылы нацистер билікке келгеннен кейін мемлекеттік қызметтен босатылып, Австрияға, ал одан 1934 жылы Швейцарияға қашуға мәжбүр болды, онда ол тәуелсіз жазушы ретінде жұмыс істеді. Ол онда нацистерден қашқан басқа неміс босқындарымен байланыста болып, олармен бірге нацистерге қарсы бағытталған «Demokratisches Deutschland» атты ұйымда жұмыс істеді.
From 1924 to 1930, Hoegner was a Social Democratic member of the Landtag of Bavaria. He was involved in the investigation into Hitler's Beer Hall Putsch in 1923 and through this became part of the opposition to the Nazis. He published, anonymously, a paper on the findings of the investigation, which is considered an important historical document due to the fact that the Nazis destroyed all official reports from the inquest after 1933. He actively opposed Hitler in his time as a member of the German Reichstag from 1930 to 1933. For this reason, he was dismissed from government service after the Nazi takeover in 1933 and had to escape to Austria, and from there, in 1934, to Switzerland, where he worked as a freelance writer. He was in contact there with other German refugees from the Nazis and worked with them in an organisation called Demokratisches Deutschland, aimed against the Nazis.
Соғыстан кейінгі саясат
1945 жылы маусымда Баварияға оралғаннан кейін Мюнхендегі сотта қызмет етті. Фриц Шаффердің кенеттен қызметтен босатылуынан кейін 1945 жылдан 1946 жылға дейін Баварияның премьер-министрі болды, сонымен қатар 1947 жылға дейін Әділет министрі лауазымын атқарды. Ол осы кезде Баварияның жаңа конституциясының «әкесі» ретінде танылды. 1946 жылғы желтоқсандағы сайлауда жеңілгеннен кейін Ханс Эхард Баварияның премьер-министрі болып тағайындалды, бірақ ол Әділет министрі қызметін сақтап қалды. Партиясы Христиан-әлеуметтік одақпен (ХСС) коалициядан шығу туралы шешім қабылдағанда, ол бұл қадамға қарсылық көрсетті және уақытша СДПК-дегі ықпалын жоғалтып, министрлік лауазымынан кетті. 1946 жылдан 1970 жылға дейін ол Бавария Ландтагының (парламент) мүшесі болды және 1958 жылдан 1962 жылға дейін СДПК фракциясын басқарды. Баварияда ХСС-СДПК коалициясы билік құрған 1950-1954 жылдары Ішкі істер министрі болды. Ол осы кезеңде Пфальцты Баварияның қалған бөлігімен біріктіруге көп күш жұмсады, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды, себебі Пфальцтағы сайлаушылардың барлығының 7,6 пайызы ғана бірігуге қолдау көрсетті. 1954 жылы ол Баварияның премьер-министрі болып қайта тағайындалды және 1957 жылға дейін төрт партиядан құралған үкіметке жетекшілік етті. 1957 жылғы федералды сайлаудан кейін коалиция мерзімі аяқталуға дейін тарап кетті. 2018 жылғы мәліметтер бойынша Вильгельм Хогнер Баварияның ХСС-қа жатпайтын соңғы премьер-министрі болып табылады. Ол сондай-ақ 1961-1962 жылдары Германия Бундестагының депутаты болды. Хогнер социал-демократ болғанымен, догматик социалист емес еді және ол радикалды теориялардың орнына саясат пен экономикаға ақылға қонымды көзқараспен қарауды қалайтын. Ол социал-демократияның христиандық этика мен құндылықтарымен толық үйлесімді екенін санайтын – бұл дәстүрлі консервативті және католиктер басым Бавария штаты үшін маңызды фактор болды. Хогнер 92 жасында, 1980 жылдың 5 наурызында Мюнхенде көз жұмды, көру қабілеті нашарлаған, бірақ санасы толыққанды сақталған күйде.
Upon his return to Bavaria in June 1945, he served at the court in Munich. He became minister president of Bavaria from 1945 to 1946, after the sudden dismissal of Fritz Schäffer, also holding the post of Minister of Justice until 1947. He became known at this time as the father of the new Bavarian constitution. After losing the December 1946 election, he was replaced as Bavarian minister president by Hans Ehard but remained as Minister of Justice. When his party decided to leave the coalition with the Christian Social Union (CSU), he opposed this move and temporarily lost influence within the SPD, resigning from his ministerial post. From 1946 to 1970, he was again a member of the Bavarian Landtag (parliament), leading the SPD faction there from 1958 to 1962. He held the post of Minister of the Interior from 1950 to 1954, when Bavaria was ruled by a CSU SPD coalition. During this time, he devoted a great deal of effort towards the reunification of the Palatinate with the rest of Bavaria, but ultimately failed, as only 7.6 percent of all eligible voters in the Palatinate voted for reunification. He became minister president of Bavaria for a second time in 1954, when he led a four party grand coalition government until 1957. The coalition fell apart before the end of its term after the 1957 federal elections and, as of 2018, Wilhelm Hoegner is still the last non CSU minister president of Bavaria. He was also a member of the German Bundestag from 1961 to 1962. While a social democrat, Hoegner was not a doctrinaire socialist, and he always preferred a common sense approach to politics and the economy, rather than radical theories. He considered being a social democrat to be wholly compatible with Christian ethics and values—an important factor in the traditionally conservative and Catholic dominated state of Bavaria. Hoegner died, aged 92, almost blind but mentally still in full capacity, on 5 March 1980 in Munich.
"Коммунистердің кінәсі"
1979 жылы Мюнхенде жарық көрген Хогнердің "Сатылған Республика" (Die verratene Republik) кітабында "Коммунистердің кінәсі" деген тақырыппен ерекше тарау бар. Хогнер Гитлердің билікке келуінде Германия Коммунистік партиясының (КПД) шешуші рөл атқарғанын айтады. Коммунистердің басты жауы – Хитлер немесе Германиядағы консервативті партиялар емес, "әлеуметтік фашистер" деп атаған социал-демократтар, Германияның Социал-демократиялық партиясы (СДПК) еді. Хогнер коммунистердің ниеті Гитлер билікке келген соң Германияда коммунистік революция жасап, коммунистік диктатура орнату болғанын мәлімдейді. Хогнер осы тарауда таң қалдыратын мәлімдемелерді келтіреді; мысалы, 1932 жылы Германия Рейхының президентіне сайлауда 500 мың коммунист Гитлерге дауыс берген.
Hoegner's book Die verratene Republik (The Betrayed Republic), published in Munich in 1979, contains a remarkable chapter with the title "The Guilt of the Communists". Hoegner blames the Communist Party of Germany (KPD) as having played a decisive role in Hitler's assumption of power. The declared main enemy of the Communists was not Hitler or the conservative parties in Germany, but the SPD, the social democrats, whom the Communists called the "social fascists". Hoegner claims that the Communists' intention was to bring Hitler to power whereupon a Communist revolution in Germany would take place and a Communist dictatorship would be established. Hoegner mentions astonishing claims in this chapter; for example, that 500,000 communists had voted for Hitler in the election for president of the German Reich in 1932.