Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық эколог (1934 2019) Норман Майерс (24 тамыз 1934 20 қазан 2019) биологиялық әртүрлілікке маманданған британдық эколог және экологиялық босқындар туралы еңбегімен танымал.
British environmentalist (1934–2019)
Norman Myers (24 August 1934 – 20 October 2019) was a British environmentalist specialising in biodiversity and also noted for his work on environmental refugees.
Өмірбаян
Майерс Уайтвелл қаласында (Ланкашир, кейін Йоркшир) дүниеге келді және 11 жасқа дейін электр, газ немесе ішкі дәретханасыз отбасылық фермада өсті. Ол Кенияда 30 жылдан астам уақыт өмір сүрді, кейіннен Англияның Оксфорд қаласында орналасқан Хедингтонға қоныс аударды. Ол грамматикалық мектепке, содан кейін Оксфорд университетінде (BA French and German, Keble College 1958, MA 1963) оқыды. Содан кейін ол 1961 жылдан 1966 жылға дейін Найробиде орта мектеп мұғалімі, ал 1969 жылға дейін еркін жазушы және хабар таратушы болып жұмыс істеді. 1972 жылы Калифорния университеті, Берклиде докторлық диссертациясын оқығаннан кейін (1973 жылы бітірген) ол БҰҰ, Дүниежүзілік банк және басқа да ұйымдарда кеңесші болды, 1980 жылдардың басына дейін Кенияда қалды. Ол Доротимен бірге зейнеткер марафоншы Мара Ямаучи есімді қызын тәрбиеледі. Ол ұзақ ауырып, 2019 жылдың 20 қазанында Оксфордта қайтыс болды.
Myers was born in Whitewell (Lancashire, then Yorkshire) and was raised until the age of 11 on the family farm, without electricity, gas or an internal toilet. He lived in Kenya for over 30 years and later settled in Headington, Oxford, England. He attended grammar school and then the University of Oxford (BA French and German, Keble College 1958, MA 1963) and became a District Officer in the last few years of the Kenya Administration from 1958 to 1961. He then worked as a high school teacher in Nairobi from 1961 to 1966 and a freelance writer and broadcaster until 1969. In 1972, after PhD studies at the University of California, Berkeley (graduated 1973) he became a consultant for the UN, the World Bank and other organisations, remaining in Kenya until the early 1980s. He and Dorothy have a daughter, retired marathon runner Mara Yamauchi, who they raised in Kenya until the age of 8. He died in Oxford on 20 October 2019 after a long illness.
Мансап
Майерс Біріккен Ұлттар Ұйымы, Дүниежүзілік Банк, бірнеше елдегі ғылыми академиялар және әлемнің әртүрлі үкімет әкімшілігінің кеңесшісі болды. Ол Оксфорд университетінің Грин колледжінде құрметті қонақ болды және Дьюк университеті мен Вермонт университетінің адъюнкт-профессоры болды. Майерстің жұмысы әртүрлі маңызды жаһандық мәселелерге қатысты болды және 18 кітап пен 250-ден астам ғылыми мақалаларды қамтиды. 1970 жылдардың аяғында оның жұмысы тропикалық ормандардың тез құлдырауымен айналысты. Оның бұл болжамы кейінде спутниктік суреттер арқылы расталды. 1980 жылдардың басында Майерс орманды жою мәселесін мал шаруашылығы үшін жерді қайта өңдеу аясында қарастырды, ол "гамбургер байланысы" деп атаған процесс, өнеркәсіптік азық-түлік өндірісі мен экологиялық құлдырау арасындағы халықаралық байланысты көрсетеді. Ол биологиялық әртүрлілік туралы алғашқы жұмыстардың бір бөлігін жасады, онда "биологиялық әртүрліліктің ыстық нүктелері" аймақтарының маңыздылығын атап өтті. Бұл еңбегі 2007 жылы Time журналының қоршаған ортаның батыры атанған кезде аталды. Майерс (Nature журналында 2000 жылы жарияланған және 2017 жылы 19 000 рет келтірілген мақала) бұл ыстық нүктелер жаппай құрып кетудің жылдамдығын азайтудың жолы ретінде сақтау күш-жігерінің басты нүктесі болуы керек деп ұсынды. Бұл стратегияны әлемдік қорғау ұйымдары қабылдаған. Ол "Ақырғы қауіпсіздік: саяси тұрақтылықтың экологиялық негізі" атты ықпалды кітабын жазды, ол экологиялық қауіпсіздік саласына алғашқы үлес қосты және экологиялық факторлар жергілікті және халықаралық саясатқа қалай әсер етеді. Дженнифер Кентпен бірге ол Perverse Subsidies (1997 жылы Халықаралық тұрақты даму институты жариялады; rev. 2001 жылы жарық көрген) баяндамасында мемлекеттік көмектің тікелей және жанама түрде әлеуметтік және экологиялық салаға пайда емес, кері әсерін тигізуі мүмкін екендігі айтылған болатын. Сондай-ақ 1997 жылы ол "Экологиялық босқындар" атты кітап шығарды, онда 2010 жылға қарай "егер бұрын болмаса" 50 миллион экологиялық босқындар болуы мүмкін екендігі ескертілді. 2010 жылдардың басында академиялық жұмысының басым бөлігін тоқтатты.
Myers was an advisor to organisations including the United Nations, the World Bank, scientific academies in several countries, and various government administrations worldwide. He was an Honorary Visiting Fellow at Green College, Oxford University, and an adjunct professor at Duke University and the University of Vermont. Myers's work has ranged over diverse critical global issues and includes 18 books and over 250 scientific papers, produced while working as a consultant and in temporary academic posts. In the late 1970s, his work addressed rapidly accelerating decline of tropical forests. His estimates were later verified through satellite imagery. In the early 1980s Myers addressed the issue of deforestation in the context of land conversion for cattle production, a process that he called the "hamburger connection", showing the international linkages between industrial food production and environmental decline. He did some of the early work on biodiversity, highlighting the critical importance of "biodiversity hotspots" – regions that are home to a disproportionately high number of species. This work was cited when he was named 2007 Time Magazine Hero of the Environment. Myers proposed, (in Nature, an article published in 2000 and cited 19,000 times by 2017) that these hotspots should be the focus of preservation efforts as a way to cut the rates of mass extinction and this strategy has been adopted by global conservation organisations raising hundreds of millions of dollars to date – by some estimates the largest amounts ever assigned to a single conservation strategy. He wrote an influential book "Ultimate Security: The Environmental Basis of Political Stability" that was an early contribution to the field of environmental security and how environmental factors influence local and international politics. Together with Jennifer Kent, he wrote Perverse Subsidies (published in 1997 by the International Institute for Sustainable Development; rev. edition, 2001) that highlighted how large scale government intervention in the form of subsidies, both direct and indirect, can lead to adverse rather than beneficial effects on society and the environment. Also in 1997, he published Environmental Refugees, warning that there might be 50 million environmental refugees by 2010 "if not before." He ceased most academic work towards the beginning of the 2010s.
Сын
Майерстің "климаттық босқындар" туралы кеңінен келтірілген еңбегін әлеуметтік ғалымдар, әсіресе көші-қон ғалымдары сынға алды. Профессор Майерс өзінің бағалаулары, ең жақсы қол жетімді деректерден есептелгенімен, кейбір "қаһармандық экстраполяцияларды" қажет еткенін мойындады. 2011 жылдың сәуірінде БҰҰ-ның 2005 жылы Майерстің климаттық босқындардың жалпы саны 50 миллионға жетеді деген болжамынан алыстап кеткені туралы хабарланды. Бір ғалым былай дейді: "Менің түсінгенім Норман Майерс әлемнің картасына қарап, климаттың өзгеруі қандай аймақтарға әсер етеді деп ойлайтынымызды айтты; содан кейін ол сол аймақтардағы 2010 және 2050 жылдардағы болжамды халық санын қарап, оларды қосып, осындай санға келді, өйткені ол кейбір адамдардың қозғалмауын ескермеді". Көптеген аймақтарда халық санының өсуі жалғасуда, оның бір әсері көші-қонға ұмтылу болып табылады. Басқа бағалаулар бойынша, климаттық босқындардың саны он мыңдағанға жетеді.
Myers's widely cited work on 'climate refugees' has been criticised by social scientists, and migration scholars in particular. Professor Myers himself admitted that his estimates, although calculated from the best available data, required some "heroic extrapolations", In April 2011, the UN was reported to have distanced itself from Myers's forecasts in 2005 that the total number of climate refugees would reach 50 million by 2010. One academic has stated that "my understanding is that Norman Myers looked at a map of the world, and he said which are the hotspots that we think are going to be affected by climate change; then he looked up the projected populations for those areas in 2010 and 2050 and added them up That's how he got to such a figure, because he didn't take into account that some people wouldn't move." Populations continue to rise in many regions, with one effect being attempts at migration. Other estimates place the number of climate refugees in the tens of thousands.