Кіріспе
Пруссия провинциясы 1815-1945 жылдар аралығында осы есімді басқа провинциялар Померания провинциясы (Provinz Pommern; Prowincja Pomorze) 1815-1945 жылдар аралығында Пруссия провинциясы болды. Померания 1815 жылы Пруссия Корольдігінің провинциясы ретінде құрылды, ол бұрынғы Бранденбург Пруссиясының Померания провинциясының кеңейтілуі болды, содан кейін 1871 жылы Германия империясының бөлігі болды. 1918 жылдан бастап Померания Пруссияның еркін мемлекетінің провинциясы болды, ол екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Достасқан бақылау кеңесінің декретімен 1947 жылы 25 ақпанда Пруссияның заңды түрде жойылуымен таратылып, оның аумағы Польша мен Достасқан Германия арасында бөлінді. Штетин қаласы (қазіргі Штецин, Польша) провинцияның астанасы болды.
other provinces of this name
The Province of Pomerania (Provinz Pommern; Prowincja Pomorze) was a province of Prussia from 1815 to 1945. Pomerania was established as a province of the Kingdom of Prussia in 1815, an expansion of the older Brandenburg Prussia province of Pomerania, and then became part of the German Empire in 1871. From 1918, Pomerania was a province of the Free State of Prussia until it was dissolved following World War II by decree of the Allied Control Council with the de jure abolition of Prussia on 25 February 1947, and its territory divided between Poland and Allied occupied Germany. The city of Stettin (present day Szczecin, Poland) was the provincial capital.
Этимология
Померания атауы славян тілінен шыққан, "теңіз жағасындағы жер" дегенді білдіреді.
Шолу
Облыс бұрынғы Пруссияның Померания провинциясынан құрылды, ол алыс Померания мен оңтүстік Батыс Помераниядан және бұрынғы швед Помераниясынан тұратын. Ол 1648 жылы Вестфалия бейбітшілігінен кейін Бранденбург Пруссиясы мен Швеция арасында бөлінген бұрынғы Померания герцогтігінің аумағына ұқсады. Сонымен қатар, бұрын Ноймаркқа қарасты Шивельбейн (Свидвинь) және Драмбург (Дравско-Поморское) аудандары жаңа провинцияға қосылды. Пруссия Корольдігінде болған кезде провинцияға Карл Август фон Харденберг пен Отто фон Бисмарк реформалары қатты әсер етті. Өнеркәсіптік революция ең алдымен Штеттин аймағына және инфрақұрылымына әсер етті, ал провинцияның көп бөлігі ауылдық және ауылшаруашылық сипатын сақтады. 1850 жылдан бастап таза көші-қон көрсеткіші теріс болды; Помераньдер негізінен Берлинге, Батыс Германияның өнеркәсіптік аймақтарына және шетелге көшіп кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін провинцияға демократия мен әйелдердің сайлау құқығы енгізілді. Вильгельм II таққа отырғаннан кейін ол Пруссияның еркін мемлекетінің құрамына кірді. Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан және әлемдік рецессиядан кейін экономикалық жағдай нашарлады. Бұрынғы Пруссия Корольдігіндей, Померания Веймар Республикасында жалғасқан ұлттық консерваторлардың бекінісі болды. 1933 жылы нацистер тоталитарлық режим орнатып, провинцияның әкімшілігін гаулейтерлерінің қолына топтастырды және Глихшлянгтунгті жүзеге асырды. 1939 жылы Польшаға неміс шабуылдары бөлігінде Померания жерінен басталды. Соғыс кезінде еврейлер мен поляк халықтары (олардың азшылықтары аймақта өмір сүрді) неміс мемлекетімен "адамнан төмен" деп саналды және қуғын-сүргінге, құлдық жұмыстарына және өлім жазасына ұшырады. Қарсыластар тұтқындалып, өлтірілді; 1940 жылы көшіп кетпеген яһудилердің бәрі Люблин резервациясына айдалды. 1943 жылдан бастап жүргізілген әуе шабуылдарынан басқа, Екінші дүниежүзілік соғыс 1945 жылдың басында Шығыс Померания шабуылдарымен және Берлин шайқасымен провинцияға жетті, екеуін де Кеңес Одағының Қызыл Армиясы бастады және жеңді. Елді эвакуациялаудың жеткіліксіздігі халықты кісі өлтіруге, соғыс зорлықтарына және ұрпақтардың тонауына ұшыратты. Соғыс аяқталғаннан кейін Одер-Найс сызығы провинцияны екі тең емес бөлікке бөлді. Кішігірім батыс бөлігі Шығыс Германияның Мекленбург-Ворпомерн штатының құрамына енді. Шығыс бөлігі соғыстан кейінгі Польшаға Шчечин воеводиясы ретінде қосылды. Соғыстан кейін этносшыл немістер Потсдам келісіміне сәйкес Польшадан шығарылды және аймаққа поляктар қоныстанды. Қазіргі уақытта провинцияның аумағының көп бөлігі Батыс Померания воеводтығында орналасқан, оның астанасы - қазіргі Штечин. 1932 жылға дейін провинция мемлекеттік аймақтарға бөлінді (Regierungsbezirk Köslin (шығыс бөлігі, Қиыр Померания), Штеттин (оңтүстік-батыс бөлігі, Ескі Батыс Померания) және Штральзунд (солтүстік-батыс бөлігі, Нойворпомерн). Стральзунд аймағы 1932 жылы Штеттин аймағына қосылды. 1938 жылы провинцияға Гренцмарк Позен Батыс Пруссия аймағы (бұрынғы Пруссияның Позен Батыс Пруссия провинциясынан құрылған оңтүстік-шығыс бөлігі) қосылды. 1925 жылы провинцияның ауданы 1 млн. км2 болатын, оның тұрғындарының саны 1 878 780 адам.
Пруссия Корольдігі құрамында провинцияны құру және басқару
Бұрын Пруссияның Померания провинциясы болғанмен, 1815 жылы "провинциялық кеңселерді жақсарту туралы жарлық" негізінде жаңадан құрылды. 1818 жылдың басында губернатор Иоганн Август Сак округтердің (Пруссияның аудандары) пішіндерін реформалады, бірақ көп жағдайда бұрынғы пішінді қабылдады. Кеслин үкіметтік аймағы тоғыз округті, Штеттин үкіметтік аймағы он үшті, Штральзунд үкіметтік аймағы төртті (бұрынғы шведтік Аmt (елдің ішкі бөлінісі) (аудан) -мен бірдей). 1823 жылдың шілдесінде Ландтагқа 25 лорд пен рыцарь, 16 қала өкілдері және сегіз ауыл қауымдастығынан өкілдер кірді. Провинциялық Ландтагқа екі Коммунальландтаг жиналысы бағынышты болды, бірі бұрынғы швед Помераниясы (Пене өзенінің солтүстігіндегі Батыс Померания) және бірі бұрынғы Пруссия бөлігі. Әр округте Крайстэнд жиналды, онда округтің салт аттылары бір дауыспен, қалалар да бір дауыспен дауыс берді. Оның бүкіл өмір бойы провинция Консервативті партиялардың бекінісі болды.
Инфрақұрылым
XIX ғасырда Померанияда алғашқы құрлықтағы жолдар (Чаузе) және темір жолдар пайда болды. 1848 жылы 126,8 пруссиялық шақырым жаңа көшелер салынды. 1840 жылы 12 қазанда Берлин-Штетин темір жолының құрылысы басталды, ол 1843 жылы 15 тамызда аяқталды. Кейін басқа темір жолдар пайда болды: ШтеттинКеслин (1859), АнгермундеСтралсунд және ЦюссовВолгаст (1863), ШтеттинСтолп (1869) және Данцигпен байланыс (1870). Тар темір жолдардың құрылысы 1892 жылы 28 шілдеде Пруссияның қаржылық көмек бағдарламаларын іске асыратын арнайы жарлығымен күшейтілді. 1900 жылы тар темір жолдардың жалпы саны шегінен өтті. 1910 жылдан 1912 жылға дейін провинцияның көп бөлігі электрмен қамтамасыз етілді, өйткені негізгі желілер салынды. Зауыттар 1898 жылдан бері салынған. Свенна және төменгі Одер өзендері, Штеттинге апаратын негізгі су жолы, бес метрге дейін тереңдеп, 1862 жылы каналмен қысқартылды. Стеттинде ауыр өнеркәсіп орнығып, оны провинцияның жалғыз өнеркәсіптік орталығы етті. 1914 жылы Стеттин Берлинге Стеттин су жолы арқылы сегіз жылдық құрылыс жұмысынан кейін қосылды. Алайда провинцияның басқа дәстүрлі су жолдары мен порттары құлдырап кетті. Тек қана әскер-деңігерлік күштері қолданған Свинмунде порты (Świnoujście) және алыс Померанияның экспорттық тауарлары жеткізілетін Столпмунде порты (Устка) және 1895 жылы Скандинавияға теміржол паромдары үшін салынған Сассниц порты ерекшелік болды. Инфрақұрылымның жақсаруымен Балтық жағалауына жаппай туризм басталды. Туристік курорт (Остсебад) Бинцке 1870 жылы 80 адам, 1900 жылы 10 000 адам, 1910 жылы 22 000 адам келген. Басқа да туристік орындарда осындай жағдай орын алды.
Ауыл шаруашылығы реформасы
1807 жылы Пруссия крепостничествоны жою туралы жарлық шығарды (Steinsches Oktoberedikt). 1811 жылы 14 қыркүйекте Харденберг крепостнойларды босату шарттарын анықтайтын жарлық шығарды (Hardenbergsches Regulierungsedikt). Бұл ақшалай төлем немесе жерді бұрынғы қожайынға беру арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Бұл реформалар провинцияның алғашқы жылдары жүзеге асырылды. "Регламент" деп аталатын бұл ереже 1838 жылға дейін 10 744 шаруаға қолданылды, олар бұрынғы иелеріне 724 954 талер төлеп, өздерін құтқару үшін егіндік жерлерін тапсырды. 1850 жылы 2 наурызда шаруалар мен шаруалар өздерінің меншік құқықтарын және феодалдық қызмет міндеттерін капиталға айналдыра алатын және осылайша ұзақ мерзімді несие ала алатын жағдайларды белгілейтін заң қабылданды (41 жылдан 56 жылға дейін қайтару). Бұл заң Рентенбанк несие үйлері мен Рентенгут шаруашылықтарын құруға жол ашты. Кейіннен бұрынғы ауыл құрылымы күрт өзгерді, өйткені осы кредитті феодалдық міндеттерін өтеу үшін пайдаланған фермерлер енді өздерінің жерін қалай пайдалану керектігін өздері шеше алды (бұл "регуляцияланған" шаруалар мен фермерлер, regulierte Bauern). Бұрын бұл мүмкін емес еді, өйткені сот алқаптары егіндік жерлерді және феодалдық қызметтерді меншік құқығына емес, ауылдық қоғамдастықтар мен иеліктердегі әлеуметтік мәртебеге байланысты қолданады. 1891 жылдан 1910 жылға дейін 4731 рентгенгұт фермасы құрылды, олардың көпшілігі (2 690), көлемі . ), ол 1876 жылы күшіне енді. Ол провинциялық әкімшіліктің (Оберпрезидент басқарған) және өзін-өзі басқару институттарының (провинциалдық федерация, провинциялық парламент (провинциалландтаг), Landeshauptmann (басшы) және Landesausschuß (комиссия) құрайтын) жауапкершілігін қайта анықтады. Провинциалвербанд Пруссияның мемлекеттік бюджетінен тікелей қаржыландырылатын. Ол көшелер, әлеуметтік жағдай, білім беру және мәдениет салаларына жауапты болды. Жер иеленуші сайлауға қатысу үшін критерий бола алмады. Провинциялық Ландтаг (Provinziallandtag) алты жылға округтік өкілді жиналыстар (округтер үшін Kreistag, қала округтері үшін Stadtverordnetenversammlung) сайлады. 1881 жылы жойылғанға дейін бағынысты Коммуналландтаг тек Regierungsbezirk Stralsund үшін ғана болды. 1891 жылы округтік реформа қабылданды, бұл көбірек коммуналдық өзін-өзі басқаруға мүмкіндік берді. Осылайша муниципалитеттер Gemeindevorstand (басшы) және Gemeindevertretung (коммуналдық парламент) сайлады. Гутсбезирк аудандары, яғни округтерге кірмейтін уставтар біріктірілуі немесе таратылуы мүмкін.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде провинцияда ешқандай шайқас болған жоқ. Версаль келісім-шарты 1920 жылы 10 қаңтарда күшіне енгеннен кейін провинцияның шығыс шекарасы жаңадан құрылған Екінші Польша Республикасына шекараға айналды, ол Польша дәлізінде Померелияның көп бөлігін қамтиды. Келесі кішігірім шекаралық түзетулер болды, онда 9,5 км2 провинция поляк болды және 74 км2 бұрынғы Батыс Пруссия (бұрынғы Нойштадт графтығының Вестпруссен және Картхаус аймақтарының бөлігі) провинцияға қосылды.
Пруссия еркін мемлекетінің провинциясы
Кейін кайзер бас тартуға мәжбүр болды, провинция болды бөлігі ретінде еркін мемлекет Пруссия құрамында Веймар республикасы. 1918 жылы 12 қарашада шаруалар кәсіподақтарының шаруалармен (юнкерлермен) келіссөздер жүргізуге рұқсат беретін жарлық шығарылды. Бұл жарлықпен шаруалардың жұмыс уақыты мен жалақысы реттелді. 1919 жылы 15 мамырда Штеттинде өткен коммунистік конгрестерден кейін көшеде ұрыстар мен тонаулар болды. Көтерілісті әскерилер басып тастады. Тамыз айының соңында Нойстетин (Шцечинек) және Белгард (Бялогард) округтерінде шаруалар ереуілі болды. Алайда кеңестердің күші төмендеді, 1920 жылы ірі қалаларда тек бірнешеуі қалды. 1919 жылы ақпанда жер иелері "Поммершер Ландбунд" құрды, 1921 жылы 120 000 мүшесі болды және басынан бастап оны Штеттиндегі 2-ші армия корпусы қару-жарақпен қамтамасыз етті. 1919 жылдың көктемінде парамилиция ("Einwohnerwehr") құрылды.
Экономика
Алайда шекараны өзгерту провинцияның экономикасына қатты әсер етті. Дауылда Померания Данцигтен (Гданьск) дәлдік деп аталатын жолмен бөлінді. Бұрынғы нарықтар мен қазіргі Польша аумақтарындағы өнімдер қол жетімді болмады. Әсіресе, Штеттин соғыстан кейінгі сауда жолдарының өзгеруінен зардап шекті. Аумақтық өзгерістерге дейін ол қазіргі Польшаның Жоғарғы Силезиядағы Катовице өнеркәсіптік аймағынан экспорттау жолында болды. Польша бұл экспорттық бағытты Катовицеді жаңадан салынған Гдиня портымен байланыстыратын жаңа ішкі польшалық темір жолға ауыстырды. Пруссия 1923 жылдан бастап Штеттин портына инвестиция салды. Бастапқыда сәтті болғанмен, жаңа экономикалық дағдарыс 1927 жылы Штеттиннің ірі кеме жасау зауыттарының бірі AG Vulcan Stettin-тің жабылуына әкелді. Сондай-ақ, провинция жаңа көлік құралдарының қол жетімділігіне қатысты да пікір білдірді. Автомобильдер мен автобустардың пайда болуына байланысты жолдар жасалды, төрт қалада электрлі көше көліктері пайда болды, ал Штеттинге жақын Альтдаммда (Дąби) халықаралық әуежай салынды. 1933 жылға дейін. Қоныс аударушылар Померанияның өзінен, Саксония мен Тюрингиядан шыққан, сондай-ақ провинцияға бұрынғы Позен провинциясынан келген босқындар қоныс аударды. Екінші жағынан, адамдар ауылды қауымдастықтарды жаппай тастап, Померанияға және басқа да қалалық орталықтарға (Ландфлюхт) бет бұрды. 1925 жылы Померания тұрғындарының 50,7% ауыл шаруашылығы кәсіптерінде жұмыс істеді, бұл пайыздық көрсеткіш 1933 жылы 38,2% -ға дейін төмендеді. Экономикалық рецессия кезінде жұмыссыздық деңгейі 1933 жылы 12% -ға жетті, бұл империядағы жалпы 19% -ға қарағанда.
1933 жылға дейінгі Помераниядағы нацистік қозғалысы
Веймар республикасы өмір сүрген кезден бастап провинциядағы саясатта ұлттық консервативті DNVP (Deutschnationale Volkspartei, Неміс ұлттық халық партиясы) басым болды; ұлттық, монархист, радикалдық volkisch және антисемит элементтерінен тұратын және басқаларға қарағанда неміс халқының үстемдігіне сенетін ескі ұйым Пан-неміс лигасы қолдаған. Корсвант партияны өзінің Кунцводағы қонысынан бастап алып барды. 1928 жылы Рейхстагқа сайлауда нацистер Померанияда дауыс берудің 1,5%-ын алды. Партиялық мүлік ішінара кепілге қойылды. 1929 жылы партия 4,1% дауыс жинады. Корсвант партия басшылығымен келіспеушіліктерден кейін жұмыстан шығарылды және оның орнына 1922 жылы Померания нацистік партиясын құрған бұрынғы студенттердің бірі Вильгельм Карпенштейн және 1929 жылдан бастап Грайфсвальдта заңгер болды. Ол штаб-пәтерді Штеттинге көшіріп, партияның көптеген лауазымды адамдарын, негізінен, жас радикалдармен алмастырды. 1930 жылы 14 қыркүйекте өткен рейхстаг сайлауында партия Помераниядағы дауыстардың 24.3% -ын жинады және осылайша екінші ең күшті партияға айналды, ең күштісі әлі де ДНВП болып табылады, бірақ ол 1930 жылдардың басында ішкі бөлініске ұшырады. ұсталғандардың саны келесі айларда 600-ге дейін өсті. Штеттин-Бредоу (Шцецин Дрезово) қаласында, банкротқа ұшыраған Вулкан кеме жасау зауытының орнында, нацистер 1933 жылдың қазанынан 1934 жылдың наурызына дейін қысқа уақытқа созылған "жабайы" концентрациялық лагерь құрды, онда SA өз құрбандарын қорлады. 1933 жылы Помераниялық СА 100 000 мүшеге дейін өсті. Нацистер еврейлерді қорқыта бастағанда, олардың көбі елден кетіп қалды. Нацистер билікті қолға алғаннан кейін 20 апта өткен соң, еврей померандар саны 8 пайызға төмендеді. 1940 жылдың 12 және 13 ақпанында жынысына, жасына және денсаулығына қарамастан, 1000-нан 1300-ға дейін Помераниялық еврейлер Штеттин мен Шнайдмюльден Липова резервациясына айдалды. Олардың арасында яһуди емес әйелдер де болды. Депортация адамгершіліксіз түрде жүргізілді. Ауа температурасы төмен болғанымен, вагондар жылытылмаған. Азық-түлік алып жүруге рұқсат етілмеген. Қалған мүлік жойылған. 300-ге жуық адам депортацияның өзінен қаза тапты. Курт Энгельдің режимі кезінде Люблин аймағында халық адамгершілікке жат қарым-қатынасқа, аштыққа ұшырады және тікелей өлтірілді. Соғыстан тек біразы ғана аман қалды. Питер Симонштейн Каллман "Шнайдмюльдегі еврей қауымының тарихы: 1641 жылдан Холокостқа дейін" және еврейлер. org Schneidemühl еврейлері "Штетиннен [Аймақ] келген 1000-нан астам евреймен бірге жер аударылмаған (олар кейін Польшадағы Люблинге жақын Пьяскиге жіберілді) " дейді. 75 C Re1 файлы, No. 483, Берлиннің Бундесархиві және USHMM Архивтері: RG 14.003M; Acc. 1993 жыл. А.059) бойынша. Ол "Шнайдмюльдегі еврейлерді депортациялауды гестапо Штеттиндегі қорқынышты оқиғалармен сәйкес келетін етіп жоспарлаған болса да, бұл әрекеттер бір уақытта жүзеге асырылмаған. Гаудағы барлық яһудилерді депортациялау негізінен Франц Шведе Кобургтың, Померанияның атақты гаулейтерінің, Шнайдмюльдің бірнеше нацистік билігімен бірлесіп, бұйрықтары бойынша жоспарланған. Гаулайтердің жеке мақсаты - оның Гау Юденрайнды яһудилерден таза деп жариялаған Рейхтегі алғашқы адам болу еді". Ол өз мәлімдемесін док. Адольф Эйхманның сотының 795-бабы. Каллманның айтуынша, Шнайдемюльде келесідей оқиғалар орын алды: "1940 жылы 15 ақпанда Шнайдемюльдегі гестапо бір апта ішінде сол қаладағы яһудилерді, әрине, Шығыс Польшадағы генерал-губернаторға жер аударуға дайын болу керек деген бұйрық шығарды. Рейхсверенингтің доктор Хильдегард Бёме Гоулейтер Шведе Кобургтың жоспарын білгенде және Штеттин депортациясы масштабтарындағы оқиғалардың қайталануынан қорыққанда, оның Рейхсверенинг атынан Берлиндегі РСХА-ға уақтылы және шаршамас араласуы Шнайдмюльдің яһудилерін депортациялаудың жоспарланған өзгеруіне әкелді. Шнайдмульдегі Штапо, мемлекеттік полиция, қаладағы яһудилерді жоспарланған тұтқындауда өз рөлін ойнады. Ол жергілікті нацистік партияның кадрларына және қала мэрі Фридрих Рогауштың бұйрықтарына ие болды. Соңғы екеуінің Штетин депортацияларына Рейхсверениггунгтің бұрынырақ араласқаны үшін кек алу ретінде Шнейдемуль акциясын жоспарлағаны белгілі. Осылайша 1940 жылы 21 ақпанда, шаршау күні Штеттиндегі жер аударылудан кейін бір апта өткен соң, Штэттинде жүз алпыс яһуди тұтқындалды, ал Штэттиннің айналасындағы Кослин, Штеттин және бұрынғы Гренцмарк Позен Вестпреусен әкімшілік аудандарында бір мезгілде яһудилерді жаппай тұтқындау Ш...
Польшалық азшылыққа қарсы репрессиялар
Грензада (1994) 1910 жылы неміс деректеріне сәйкес Штеттин (Шцецин) аймағында 10 500 поляк өмір сүргенін айтады және оның пікірінше, бұл сан, әрине, азайды. Fenske (1993) және Buchholz және басқалар. (1999) 1910 жылы провинцияда 7 921 поляк тұрақты өмір сүргенін айтады; Уайнот (1996) соғыстар аралығы кезінде 22 500 мен 27 000 поляк "Познан / Поморзе аймағының шекарасында" өмір сүргенін айтады, олардың көпшілігі шаруалар, аз сандағы дүкен иелері мен қолөнершілер. Сонымен қатар, Штеттинде "2000-дей жұмысшы тұратын колония" болған. Штециндегі (Штетин) поляктар Германиядағы поляктар одағының мүшелері болды, поляк тілі оқытылатын поляк мектебімен қатар, поляк скауттары командасы құрылды. Адольф Гитлер билікке келгеннен кейін репрессиялар күшейіп, мектеп жабылды. 1933 жылға дейін өздерінің қарсылығын білдірген басқа да ДНВП мүшелері нацистер билікті қолға алғаннан кейін бірнеше рет тұтқындалды. Эвальд Клейст Шмензин, Карл Магнус фон Кнебель Добериц және Карл фон Цитцевиц белсенді қарсыластар болды. Ескі Пруссия одағының евангелистік шіркеуінің Померания провинциялық бөлімшесінде қарсылық Pfarrernotbund (150 мүше 1933 жылдың соңында) және Рейнгольд фон Тадден Триглафф бастаған мұрагерлік ұйым - Исповедительная Церковь (Bekennende Kirche) ішінде ұйымдастырылды. 1935 жылдың наурыз айында 55 діни қызметкер тұтқындалды. Конфессиялық шіркеу Зингсте Дитрих Бонхоффер басқарған уағыздаушылар семинарын өткізді, ол 1935 жылы Финкенвальдеге (Здройе) және 1940 жылы Кеслин мен Грос Шлонвицке (Слоновице) көшті. Католик шіркеуінің ішіндегі ең көрнекті қарсылық мүшесі 1944 жылы өлтірілген Грайфсвальд діни қызметкері Альфонс Вахсман болды. 1944 жылы 20 шілдеде Гитлерге қастандық жасауға тырысқанда, Гестапо 13 Померанияның ақсүйектерін және бір бургерді тұтқындады. Олардың ішінде Эвальд фон Клейст Шмензин 1938 жылы Уинстон Черчилльге нацистерге қарсы неміс оппозициясының жұмысы туралы ақпарат беру үшін байланысқан және 1945 жылдың сәуірінде атылған. Карл фон Цитцевицтің Крайзауэр Крейс тобымен байланысы бар еді. Қалған тұтқындалғандардың арасында концентрациялық лагерде қайтыс болған Мальте фон Велтхайм фюрт зу Путбус, сондай-ақ Александр фон Камеке мен Оскар Каминьччи Зеттюн болды, екеуі де өлім жазасына кесілді.
Бірінші соғыс жылдары
1939 жылы 1 қыркүйекте Польшаға нацистік Германияның басып кіруі Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы болды. Генерал Гудерианның 19-шы армия корпусы 1938 жылдан бері провинцияға ("Grenzmark Posen Westpreußen") тиесілі Шлохау (Члухов) және Пруссиш Фридланд (Дебрзно) аудандарынан шабуыл жасады. Козловский мен Крыживицкийдің (1988) айтуынша, шабуылдан кейін Померанияда шамамен 56 000 поляк әскери тұтқыны болды, көп ұзамай Германия оларды мәртебесінен айырып (халықаралық заңға қарсы) оларды мәжбүрлі еңбекке айналдырды; 1940 жылдың сәуірінде олардың саны 82.417 болды, ал 1944 жылдың қыркүйегінде олардың саны 116.330 поляк мәжбүрлі еңбекке жетіп, Польшаға (содан кейін Кеңес Одағына) шабуыл сәтті өтті және майдан шығысқа қарай жылжыды (Блитцкриг), сондықтан провинция соғыстың алғашқы жылдарында шайқастар орны болмады. Германия бірнеше әскери тұтқын лагерьлерін, соның ішінде Stalag II B, Stalag II C, Stalag II D, Stalag II E, Stalag Luft I, Stalag Luft II, Stalag Luft IV, Stalag Luft 7, Stalag 302, Stalag 351, Oflag II B, Oflag II C, Oflag II D және Oflag 65 польшалық POW-тер мен азаматтар үшін, соның ішінде әйелдер мен балалар үшін, және француз, бельгиялық, голланд, серб, итальян, американдық, канадалық, австралиялық, жаңа зеландиялық, чех, совет, сенегаль, тунисейлік, марокколық, алжирлік, оңтүстік африкалық және басқа да одақтас POW-тер үшін аймақта көптеген мәжбүрлі еңбек лагерлері бар. Сонымен қатар, Штутгоф концентрациялық лагерінің бірнеше қосалқы лагері және көптеген мәжбүрлі еңбек лагері бар бірнеше нацистік түрмелер болды. Польчин Здройда Польшалық балалар үшін неміс лагері орналасқан. Пила, Unieszyno және Полиция Синти және Рома халқына арналған лагерьлер орналастырды (Римдер Холокосты қараңыз). Польшаның қарсылық қозғалысы аймақта белсенді болды, оның ішінде Одра ұйымы мен Отандық армияның жергілікті бөлімшелері болды. Іс-әрекеттерге неміс әскери қызметінің тыңшылығы, жергілікті неміс өнеркәсібінің инфильтрациясы, саботаж әрекеттері, поляк жер асты баспасөзін тарату және Балтық теңізіндегі неміс POW лагерлерінен бейтарап Швецияға қашып кеткен поляк және британдық әскери тұтқындардың қашып кетуіне көмектесу кірді. 1943 жылдан бастап провинция одақтастардың әуе шабуылының нысанасына айналды. Алғашқы шабуыл 1943 жылы 21 сәуірде Штеттинге қарсы жасалды, 400 адам қаза тапты. 17-18 тамызда британдық RAF Вернер фон Браун мен оның ұжымы әлемдегі алғашқы баллистикалық зымырандарды жасап, сынақтан өткізген Пенемюндеге шабуыл жасады. Қазан айында Анклам нысанаға айналды. 1944 және 1945 жылдың басында Штеттиннің өнеркәсіптік және тұрғын үй аймақтары әуе шабуылдарының нысанасы болды. 1944 жылдың қазан айында Стралсунд нысанаға айналды. Осы шабуылдарға қарамастан, провинция Үшінші рейхтің басқа аймақтарына қарағанда "қауіпсіз" болып саналды және осылайша, негізінен қатты зардап шеккен Берлин мен Батыс Германияның өнеркәсіптік орталықтарынан көшірілгендер үшін баспана болды. Померания провинциясы 1945 жылы 26 қаңтарда соғыстың алаңына айналды, Қызыл Армияның Шығыс Померания шабуылдарының басында 13 ақпанда беріліп, Шнайдмюль (Пиля) маңындағы провинцияға совет танктері кірді. Шығыс Померания шабуылдары кезінде Қызыл Армияның жылдам алға жылжуы алыс Померанияның азаматтық тұрғындарын таң қалдырды. Батысқа қарай су жолы наурыздың басынан бері жабылған. Эвакуация туралы бұйрық мүлдем берілмеген немесе тым кеш берілген. Алыс Помераниядан шығудың жалғыз жолы Столпмунде (Устка) порттары арқылы болды, одан 18 300 адам эвакуацияланды, Рюгенвальде (Дарлово) порттары, одан 4300 адам эвакуацияланды және Колберг бекінісі деп жарияланды және Колберг шайқасы аяқталғанға дейін 70 000 адам эвакуацияланды. Осында қалғандар кісі өлтіру, зорлау, тонау құрбандарына айналды. 6 наурызда АҚШ Әуе күштері мыңдаған босқындар қамалған Суинемюнде қаласын бомбалады, шамамен 25 000 адам қаза тапты.
Because the invasion of Poland (and later the Soviet Union) was a success and the battle front moved far more east (Blitzkrieg), the province was not the site of battles in the first years of the war. Germany operated several prisoner of war camps, including Stalag II B, Stalag II C, Stalag II D, Stalag II E, Stalag Luft I, Stalag Luft II, Stalag Luft IV, Stalag Luft 7, Stalag 302, Stalag 351, Oflag II B, Oflag II C, Oflag II D and Oflag 65, for Polish POWs and civilians, including women and children, and French, Belgian, Dutch, Serbian, Italian, American, Canadian, Australian, New Zealander, Czech, Soviet, Senegalese, Tunisian, Moroccan, Algerian, South African and other Allied POWs, with numerous forced labour subcamps in the region. There were also several subcamps of the Stutthof concentration camp and several Nazi prisons with numerous forced labour subcamps in the region. Połczyn Zdrój was the location of a Germanisation camp for kidnapped Polish children. Piła, Unieszyno and Police housed camps for Sinti and Romani people (see Romani Holocaust). The Polish resistance movement was active in the region, including the Odra organization and local units of the Home Army. Activities included espionage of German military activity, infiltration of the local German industry, sabotage actions, distribution of Polish underground press, and facilitating escapes of Polish and British prisoners of war who fled from German POW camps by the Baltic Sea to neutral Sweden. Since 1943, the province became a target of allied air raids. The first attack was launched against Stettin on April 21, 1943, and left 400 dead. On August 17/18, the British RAF launched an attack on Peenemünde, where Wernher von Braun and his staff had developed and tested the world's first ballistic missiles. In October, Anklam was a target. Throughout 1944 and early 1945, Stettin's industrial and residential areas were targets of air raids. Stralsund was a target in October 1944. Despite these raids, the province was regarded "safe" compared to other areas of the Third Reich, and thus became a shelter for evacuees primarily from hard hit Berlin and the West German industrial centers. The province of Pomerania became a battlefield on January 26, 1945, when in the beginning of the Red Army's East Pomeranian Offensive Soviet tanks entered the province near Schneidemühl (Piła), which surrendered on February 13. The fast advances of the Red Army during the East Pomeranian Offensive caught the civilian Farther Pomeranian population by surprise. The land route to the west was blocked since early March. Evacuation orders were issued not at all or much too late. The only way out of Farther Pomerania was via the ports of Stolpmünde (Ustka), from which 18,300 were evacuated, Rügenwalde (Darłowo), from which 4,300 were evacuated, and Kolberg, which had been declared fortress and from which before the end of the Battle of Kolberg some 70,000 were evacuated. Those left behind became victims of murder, war rape, and plunder. On March 6, the USAF shelled Swinemünde, where thousands of refugees were stranded, killing an estimated 25,000.
Берлин шайқасы
20 наурызда Вермахт Одер өзенінің шығыс жағалауындағы соңғы көпір басын, Альтдамм аймағын тастады. Алдыңғы сызық Дзивна мен төменгі Одер бойымен жүреді және оны генерал Хассо фон Мантеуффельдің командалық 3-ші танк армиясы ұстады. Тағы төрт күндік ұрыстан кейін Қызыл армия Штеттин мен Гарц (Одер) арасындағы Одер өзенін кесіп өтіп, 24 наурызда Берлин шайқасының солтүстік театрын бастады. Стеттин келесі күні тастап кетті. Мамыр айының алғашқы күндері Вермахт Узедом және Волин аралдарын тастап кетті, ал 5 мамырда соңғы неміс әскерлері Сассництен Рюген аралына кетті. Екі күннен кейін Вермахт Қызыл Армияға шартты түрде берілді. Regierungsbezirk Stralsund 1932 жылы Regierungsbezirk Stettin болып біріктірілді.