Кіріспе

Нацистік әкімшілік бөлініс

Райхсгау Вартленд (бастапқыда Райхсгау Позен, сондай-ақ Вартегау) – 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аннексияланған польшалық аумақтың бөліктерінен құрылған нацистік Германияның Райхсгау. Ол Ұлы Польша аймағы мен оған жапсарлас аудандарды қамтиды. Вартегаудың бір бөлігі Версаль келісіміне дейінгі Пруссияның Позен провинциясына ұқсас болды. Атау бастапқыда астана қаласы Позеннен (Познань), ал кейін негізгі өзен Вартадан (Варта) алынған. Польшаның 1793 жылғы бөлінісі кезінде аймақтың көп бөлігі 1807 жылға дейін Пруссия Корольдігіне Оңтүстік Пруссия ретінде қосылды. 1815 жылдан 1849 жылға дейін аумақ Автономиялық Позен Ұлы Герцогтығының құрамында болды, ол 1918-1919 жылдары Польша қайта құрылғанға дейін Позен провинциясы болды. Қазіргі уақытта бұл аймақ Ұлы Польша воеводствосы болып табылады.

Польшаға шабуыл және оны басып алу

1939 жылғы қыркүйекте неміс Вермахты Польшаға басып кіргеннен кейін, Германия Рейхы Ұлы Польшаның барлық аумағын, бұрынғы польшалық Познань воеводствосын басып алды және осы аумақты төрт Рейхсгау мен Бас үкімет аумағының (шығысқа қарай) арасында бөлді. 1939 жылғы қыркүйекте Позен әскери округі құрылды; 1939 жылғы 8 қазандағы жарлыққа сәйкес, Германия оны 1939 жылғы 26 қазанда Рейхсгау Позен ретінде аннексиялады. СС обергруппенфюрері Артур Грайзер 21 қазанда гаулейтер болып тағайындалды. Ол 1945 жылы соғыс аяқталғанға дейін осы лауазымда қалды. Рейхсгау Позен 1940 жылғы 29 қаңтарда «Рейхсгау Вартланд» деп қайта аталды. Жаңа Рейхсгау Позенде Вермахт генерал-артиллерия Уолтер Петцель басқаратын XXI әскери округін құрды, ол Познань (Позен) қаласында орналасқан. Оның негізгі операциялық бөлімі 48-ші танк корпусы болды, ол Познань (Познань), Лисса (Лешно), Хоэнзальца (Иновроцлав), Леслау (Влоцлавек), Калиш (Калиш) және Лицманштадт (Лодзь) қалаларын қамтитын Militärische Unterregion Hauptsitze деп аталатын әскери аймақтарды бақылады. Ол Сиерадз және Биедрускода оқу полигондарын ұстады. Рейхсгау аумағында негізінен поляктар, немістер (1921 жылы 16,7% азшылық) және поляк еврейлері тұрды. Еврейлердің көпшілігі Лодзь геттосына (1939 жылғы желтоқсанда ресми түрде құрылған) қамалды және Челмно жойғы лагерінде (Vernichtungslager Kulmhof, 1941 жылғы желтоқсаннан бастап жұмыс істеді) құрылыстан жойылды.

Сипаттамалары

Рейхсгау Вартлендтің гаулейтері және рейхстаттальтер, тумасы Артур Грайзер, Генрих Гиммлер ұсынғаннан кейін бұрынғы поляк азаматтарын толықтай жою бағдарламасын бастады. Жоспарға Балтық және басқа аймақтардан келген этникалық немістерді поляктар мен еврейлерге тиесілі фермалар мен үйлерге қоныстандыру да кірді. Ол сондай-ақ 100 000 поляк еврейін (Вартеландтың барлық еврей халқының үштен бір бөлігі) құпия түрде жою операциясына рұқсат берді, бұл аймақтың толыққанды "германизациясы" процесінің бір бөлігі болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы жылында шамамен 630 000 поляк пен еврей Вартлендтен күштеп шығарылып, Германияның оккупациялаған генерал-губернаторлығына тасымалданды (тек Познаньден 70 000-нан астам адам). Бұл операциялар "Клейн Планунг" деп аталды және Германияның шамамен бір уақытта аннексиялаған көптеген поляк аймақтарын қамтыды. Польшалықтар мен еврейлердің мүлігі тәркіленді. 1940 жылдың соңына қарай Вартленд пен Польша дәлізінен 325 000 поляк пен еврей генерал-губернаторлыққа қуылды, көбінесе мүлкінің көп бөлігін тастап кетуге мәжбүр болды. Қайтыс болғандар көп болды. 1941 жылы нацистер тағы 45 000 адамды жер аударып жіберді, ал сол жылдың күзінен бастап еврейлерді ату арқылы және газ камералары бар машиналарда өлтіруді бастады, бастапқыда тәжірибелік түрде. 1941 жылы Рейхсгау Вартлендтің халқы 4 693 700 адамды құрады. Грайзер 1942 жылдың қарашасында былай деп жазды: "Мен өзім Фюрердің бұл мәселе бойынша тағы да сұрауының қажеті жоқ деп ойлаймын, әсіресе ол соңғы талқылауымызда еврейлерге қатысты менің өз пікірімше әрекет етуге болатынын айтқан еді".

Соғыстың аяқталуы

1945 жылға қарай Германия қосып алған аумақтардың ішінде, Вартегауда ғана жарты миллионға жуық германдық фолкс-германдықтар қоныстанды, ал Кеңес әскерлері Польша жерлері арқылы шегініп бара жатқан неміс әскерлерін кері итеруді бастады. Көптеген неміс тұрғындары, бір миллионнан астам отарлаушылармен бірге, батысқа қарай қашқан. Бірақ, кейбіреулері Германияның өзінің үкіметі салған шектеулер мен Қызыл Армияның жылдам ілгерілеуіне байланысты қашуға мүмкіндік алмады. Шамамен 50 мың босқын қатал қыс жағдайынан, ал қалғаны совет әскерлері жасаған соғыс қылмыстарынан қаза тапты. Соғыс аяқталғаннан кейін қалған этникалық неміс халқы жаңа Германияға күштеп шығарылды.