Кембриджширдегі Жаңа Бедфорд өзені

Кіріспе

Кембриджшир, Англиядағы су арнасы

Нью-Бедфорд өзені, сондай-ақ "Жүз футтық ағын" деп те аталады, себебі өзеннің екі жағындағы жағалаудың арақашықтығы жүз футқа жуық. Бұл Ұлы Оуз өзенінен жасалған, жасанды түрде салынған, оны айналып өтетін арна. Ол Эрит және Денвер шлюздері арасында тікелей су жолын қамтамасыз етеді. Өзенге толқындар келіп-кетіп, су деңгейі өзгереді, және бұл құбылыс теңізден шамамен 19 миль (31 км) қашықтықтағы Уэлниде анық байқалады.

Тарих

1620 жылдары Нью-Бедфорд өзені ағып жатқан аймақта наразылық болды, себебі жер үнемі су тасқынынан суға батып тұратын. Жақын маңдағы үлкен жерлерге ие болған Бедфордтың 4-ші графы Фрэнсис Расселл 1630 жылы суды төгіп, жерді қалпына келтіру жұмыстарын жүргізуге келісті. Оған тағы он үш авантюрист қосылып, 1634 жылы жұмысты жүзеге асыру үшін корпорация құрып, жарлық алды. Голланд инженері Корнелиус Вермуйден жұмысты қадағалау үшін шақырылды. Осы арқылы өтетін жер Бедфорд деңгейі деп аталды және 1637 жылы жұмыс аяқталды деп жарияланды. Алайда 1638 жылы бұл шешім өзгертіліп, король Карл I жұмысты аяқтау үшін жауапкершілікті өз мойнына алды. Авантюристтерге бұрын жасалған жұмысы үшін сыйлық берілді, ал Вермуйденнің қадағалауымен жұмыс жалғасты, бірақ Англия азаматтық соғысының кесірінен жұмыс көлемі аз болды. Бар құрылыстар қараусыз қалды, ал кейбіреулері соғыс кезінде қасақана зақымдалды. 1649 жылы Бедфорд деңгейін судан тазалауға деген қызығушылық қайта жанданды және екінші судан тазалау заңы қабылданды. Ол «Претенденттік акт» деп аталды және Бедфордтың 5-ші графы Уильям Расселлге қосымша жұмыстар жүргізуге рұқсат берді, оның бастысы – Бедфорд өзеніне параллель екінші арна болды. Вермуйден қайтадан инженер болды және жаңа арна 1652 жылы аяқталды. Бедфорд өзені «Ескі Бедфорд өзені» деп, ал жаңа арна «Жаңа Бедфорд өзені» деп аталды. Эрит пен Денверде шлюздер салынды, өзен Ұлы Уз өзенінің көп бөлігін алып жүрді, нәтижесінде оның Ели арқылы бұрынғы бағыты тек суды төгу арнасына айналды. Бедфорд деңгейінің корпорациясы құрылды және 1663 жылы қабылданған Жалпы дренаж заңының шарттарына сәйкес өзен мен дренаж арналарын басқаруға алды. Бұл қадам Ұлы Уз өзенінде жүзумен айналысатын адамдарға ұнамады, себебі шлюздер дренаждық схеманың пайдасына жұмыс істеді және қайықтар шлюздер жабық болғанда бірнеше күн немесе апта бойы күтуге мәжбүр болды. 1713 жылы Денвер шлюзының ерекше су тасқыны деңгейінен қирауы қайықшылармен тойланды, бірақ нәтижесіндегі су тасқыны Корпорацияны 1748 және 1750 жылдар аралығында жаңа шлюз салуға мәжбүр етті. Қайықшылардың алаңдаушылығы құрылыста навигациялық шлюздің болуымен басылды. Жаңа Бедфорд өзенін салған жұмысшылардың кейбірі Дунбар шайқасында тұтқындалған шотланд әскери тұтқындары болуы мүмкін, себебі мұндай тұтқындардың көпшілігі Фенс аймағындағы суды төгу жобаларында пайдаланылды, өйткені жұмысшылар жетіспеді. 1652 жылдан кейін олар Бірінші Англо-Голланд соғысы кезінде адмирал Блейк пен лейтенант адмирал Тромп арасындағы теңіз шайқастарының нәтижесінде голланд тұтқындарымен толықтырылды және, мүмкін, Торни аббатханасының жанында орналасқан француз жұмысшыларының колониясымен де толықтырылды. Суалардың солтүстік жағында Жаңа Бедфорд өзеніне Делф өзені қосылады. Кейде «отыз футтық ағын» деп аталатын бұл арнаның шығу тегі белгісіз, бірақ ол 1784 жылы жазған К.Н. Коулдың айтуынша, суды жуу жерлерінен алып тастауға көмектесу үшін салынған. 1825 жылға дейін шлюз орналасқан жерде бөгет болған, ал су онымен су тасқыны сулары өтетін кезде кеңейтілген тесік арқылы суды жуу жерінен шығарып тастаған. Бұл жобаның соңында бөгетті қайта салуға көп шығын кетті, сондықтан бұл қанағаттанарлықсыз құрылғы шлюзбен ауыстырылды. Сонымен қатар, Жаңа Бедфорд өзені кеңірек және тереңдей түсті, ал кейбір су тасқыны жағалаулары да көтерілді. Оңтүстік жағында Делф өзені Уэлчс бөгеті маңында екі бұрылыста Ескі Бедфорд өзеніне жалғасады. Ескі Бедфорд өзенінің солтүстік жартысы енді оңтүстік жартысымен байланыспайды. Бұл конфигурация қашан салынғандығы нақты белгісіз, бірақ ол 1789-1821 жылдар аралығында болған болуы мүмкін, өйткені Коулдың 1789 жылғы картасында Ескі Бедфорд өзенінің тура сызықта жүріп жатқаны, ал Бейкердің 1821 жылғы картасында екі өзен, әрқайсысы екі бұрылысы бар. Блэр Жаңа Бедфорд өзенінің салынуынан кейін көп ұзамай мерзімді айтады, өйткені Уэлчс бөгеті Вермуйденмен жұмыс істеген Эдмунд Уэлчтің есімімен аталған, ал аталған бөгет бастапқыда Ескі Бедфорд өзенінің арғы жағына салынған.

In the 1620s, there was discontent in the region through which the New Bedford River now flows, as the land was regularly inundated by flood water. Francis Russell, 4th Earl of Bedford, who owned large tracts of land in the vicinity, agreed to carry out drainage works in 1630, in return for of the land which would be reclaimed. He was joined in the project by thirteen other adventurers, who formed a corporation and obtained a charter to carry out the work in 1634. The Dutch engineer Cornelius Vermuyden was engaged to oversee the work, which included nine major drainage channels, including the Bedford River, which ran from Earith to Salter's Lode. The tract of land through which it ran became known as the Bedford Level, and the scheme was declared to be complete in 1637. However, in 1638, that decision was reversed, and King Charles I became the undertaker to ensure the work was completed. The adventurers were given for the work that had already been carried out, and further work was again to be overseen by Vermuyden, but little work was done, as the English Civil War intervened. The existing works were neglected, and some were deliberately damaged during the hostilities. In 1649, interest in the drainage of the Bedford Level resumed, and a second Drainage Act was obtained. It became known as the 'Pretended Act', and authorised William Russell, the 5th Earl of Bedford, to carry out further work, the chief of which was a second channel parallel to the Bedford River. Vermuyden was again the engineer, and the new channel was completed in 1652. The Bedford River became known as the Old Bedford River, and the new channel became the New Bedford River. Sluices were built at Earith and Denver, and the river carried most of the flow of the River Great Ouse, resulting in its old course via Ely becoming just a drainage channel. The Corporation of the Bedford Level was set up, and took control of the river and the drainage channels, under the terms of the General Drainage Act, passed in 1663. This move was not popular with those engaged in navigation on the Great Ouse, as the sluices were operated for the benefit of the drainage scheme, and boats often had to wait for days or weeks while the sluices remained closed. The destruction of the Denver Sluice in 1713, caused by exceptional flood levels, was celebrated by the boatmen, but the resultant flooding led to the Corporation building a new sluice between 1748 and 1750. The concerns of the boatmen were placated by the provision of a navigation lock in the structure. Some of the workers who built the New Bedford River may have been Scottish prisoners of war captured at the Battle of Dunbar, since a number of such prisoners were used on drainage schemes in the Fens, because labourers were scarce. After 1652, they were supplemented by Dutch prisoners, as a result of sea battles between Admiral Blake and Lieutenant Admiral Tromp during the First Anglo Dutch War, and probably by a colony of French workers stationed near Thorney Abbey. Towards the northern end of the washes, the New Bedford River is joined by the River Delph at Welmore Lake Sluice. The origins of this channel, which is sometimes called the thirty foot drain, are obscure, although it was built to assist the removal of water from the washlands, according to C. N. Cole writing in 1784. Prior to 1825, there was a dam where the sluice is located, and water was let out of the washland by cutting a slot in it, which the flood water enlarged as it passed through. The cost of rebuilding the dam at the end of the process was considerable, and this unsatisfactory arrangement was replaced by a sluice. At the same time, the New Bedford River was made wider and deeper, while some of the flood banks were also raised. At its southern end, the River Delph is connected to the Old Bedford River at a double bend near Welches Dam. The northern half of the Old Bedford River is no longer connected to its southern half. It is not known exactly when this configuration was built, although it may have been between 1789 and 1821, since Cole's map of 1789 shows the Old Bedford River proceeding in a straight line, and Baker's map of 1821 shows two rivers, each with a double bend. Blair argues for a date soon after the New Bedford River was built, however, since Welches Dam is named after Edmund Welche, who worked with Vermuyden, and the dam in question was originally built across the Old Bedford River.

Курс

Нью-Бедфорд өзені Эриттен Денвер шлюзіне дейін шамамен солтүстік-шығысқа қарай 20,8 миль (33 км) бойына дерлік түзу бағытта ағып жатыр. Кемелердің ұзындығы мен еніне ешқандай нақты шектеулер қойылмаған, бірақ судың тереңдігі 2 футқа (1 метр) және биіктігі 7,8 футқа (2 метр) дейін шектелген. Өзен тасыды, сондықтан бұл көрсеткіштер су деңгейіне байланысты өзгеріп отыруы мүмкін. Қоршаған ортаны қорғау агентігі Кингс-Линн қаласындағы су деңгейі кем дегенде 7 метр болғанда өзенге жоғары қарай жүзуге кеңес береді, ал кемелер су тасығаннан кейін дереу Денверде өзенге кіруі керек. Су деңгейі тасығаннан кейін шамамен екі сағат бойы күрт көтеріліп, содан кейін келесі он сағат ішінде біртіндеп төмендейді. Кемелердің арнаның ортасында қалуын қамтамасыз ету қажет, әсіресе қыс айларында, өзен Оуз жуындарына тасып кетуі мүмкін. Теңізден 56 шақырым қашықтықта орналасқан Эриттегі су деңгейі көктемгі тасқын кезінде шамамен 1 метрге дейін көтеріліп, төмендейді, ал күндізгі тасқын кезінде бірнеше сантиметрге дейін өзгереді. Екі Бедфорд өзендерінің арасындағы 20 миль (32 км) ұзындығындағы және Уэлни маңындағы ең үлкен аралығындағы аймақ өзендерден төмен және теңіз деңгейінен төмен жатыр, және қыста жиі суға батып тұрады. Эритте Ұлы Уз өзенінің суын реттеуге арналған шлюз орналасқан. Ол 1637 жылы тоғыз тесікпен салынған, бірақ кейіннен 1824 жылы жеті тесікпен, ал 1954 жылы үш тесікпен қайта салынған. Жоғарғы өзендегі ағын қалыпты болған кезде шлюз қақпалары жабылады, және ағынның көп бөлігі Жаңа Бедфорд өзені арқылы өтеді. Ағын артқанда шлюздер ашылады, және су Ескі Бедфорд өзені арқылы ағып, Оуз жуындарын құрайтын 8,9 шаршы миль (23 км²) жуу жерлерін жабады. Уэлниде бұл жуындар жабайы құстар мен басқа да құстарға қолайлы ортаны қамтамасыз етеді, ал Wildfowl and Wetlands Trust мұнда WWT Welney табиғат қорығын құрды. Қорыққа A1101 көпірінен кіші жолмен автотұраққа дейін барып, содан кейін Жаңа Бедфорд өзенінен жаяу көпірі арқылы өту арқылы кіруге болады. Ол жабайы гүлдерімен, бауырсақтарымен және құстарымен маңызды, құстар су басқан кезде көбірек кездеседі. Өзеннің екі жағында да көпшілікке арналған жаяу жолдар бар, тек Эрит маңындағы батыс жағалаудың қысқа бөлігінде ғана ерекшелік бар. Hereward Way деп аталатын ұзақ қашықтықтағы жаяу жолы Велнидегі A1101 көпірі арқылы өзенді кесіп өтеді, содан кейін шығыс жағалаумен оңтүстікке қарай Марттан Елиге дейінгі теміржол желісіне дейін созылады. Ол көпірге жеткенше шығысқа қарай бұрылып, Жүз Фут Сору Станциясы өзенге құятын дренаждық арнаның солтүстік жағалауын жалғастырады.

The New Bedford River follows a fairly straight course, heading approximately north east for 20.8 mile (33 km) from Earith to Denver Sluice. While there are no real restrictions on the length or width of boats, draught is limited to 2 feet (1 m) and headroom to 7.8 feet (2 m), although the river is tidal, and so these values can fluctuate depending on the state of the tide. The Environment Agency advise that navigating up the river is best attempted when there is a tide of at least 24 feet (7 m) at King's Lynn, and boats should enter the river at Denver soon after the tide turns. Water levels tend to rise steeply for about two hours after the tide turns, and then drop gradually over the next ten hours. Care is needed to ensure that boats remain in the centre of the channel, particularly during the winter months when the river may be overflowing into the Ouse Washes. Despite being some 35 mile (56 km) from the sea, water levels at Earith still rise and fall by about 2 feet (1 m) on a spring tide, and by a few inches for a neap tide. The area between the two Bedford Rivers, 20 mile (32 km) long and wide at their greatest separation near Welney, is below the rivers and below sea level, and is frequently flooded during winter. There is a sluice at Earith which is used to control the waters of the River Great Ouse. It was built with nine openings in 1637, but was subsequently rebuilt with seven openings in 1824, and again with three openings in 1954. When flows in the upper river are normal, the sluice gates are closed, and most of the flow is routed along the tidal New Bedford River. As flows increase, the sluices are opened, and water flows along the Old Bedford River, which progressively floods the 8.9 square miles (23 km2) of washlands which comprise the Ouse Washes. At Welney, these washes provide an ideal habitat for wildfowl and other birds, and the Wildfowl and Wetlands Trust has established a nature reserve here, the WWT Welney. The reserve occupies , and is accessible from the A1101 bridge by following a minor road to the carpark, and then crossing the New Bedford River by a footbridge. It is important for its wild flowers, dragonflies and butterflies, as well as the birds, which are most numerous when the washland is flooded. There are public footpaths on both sides of the river for most of its length, the only exception being a short section of the western bank near Earith. A long distance footpath called the Hereward Way crosses the river by the A1101 bridge at Welney, and then follows the eastern bank southwards almost to the March to Ely railway line. It turns to the east a little before the bridge, following the north bank of the Engine Basin, a drainage channel which is pumped into the river by the Hundred Foot Pumping Station.

Жерді дренаждау

Нью-Бедфорд өзені мен Ұлы Уз аралығындағы жер теңіз деңгейінен орташа есеппен 2 метр төмен жатыр, ал толқындардың әдетте жететін ең жоғары деңгейінен үш есе төмен. Жазық жерді Littleport және Downham ішкі дренаждық кеңесі басқарады, олар 1756 жылы Парламент актісімен құрылған Littleport және Downham дренаждық комиссарларының жалғасы. Бұл акті жерді қоршауға мүмкіндік берді, содан бері аудан сорғымен суды шығаруға тәуелді. Қазір кеңес шөлейтті жерді басқаруға жауапты. Ауданнан су Нью-Бедфорд өзеніне «Жүз фут» және Оклод сорғы станциялары, ал Ұлы Узға – «Он миль», Мурс және Вуд-Фен сорғы станциялары арқылы құйылады. 1756 жылғы акті 1800 және 1810 жылдары қабылданған Парламент актілерімен күшін жоғалтпады. 1800 жылдардың басында дренаж 80 жел сорғысы арқылы жүзеге асырылды, бірақ 1818 жылы Ұлы Уз жағасындағы Ten Mile Bank-те алғашқы бумен жұмыс істейтін сорғы станциясы салынды. 1830 жылы Нью-Бедфорд өзенінің жағасында «Жүз фут» сорғы станциясы іске қосылды. Ол Westmoor Mills-тің орнына салынды, онда екі жел сорғысы суды екі сатыда көтерген. Жаңа станция Butterley компаниясы жасаған және бу машинасымен жұмыс істейтін, екі қазандығы бар, ал 1843 жылдың қарашасында үшіншісі қосылды. Butterley 1869 жылы алғашқы екі қазандықты ауыстырды, ал Джеймс Уатт 1875 жылы үшіншісін ауыстырды. 1911 жылы олардың орнына жоғары қысымды Ланкашир қазандықтары орнатылды. Бастапқыда қозғалтқыш 11 метр диаметрі бар дөңгелекті қозғалтқан, бірақ 1881 жылы оны 15 метр диаметрі бар ең үлкен дөңгелекпен ауыстырды. Торфтың ыдырауынан жердің төмендеуіне байланысты проблемалар туындады, нәтижесінде су қабылдағыштың деңгейін төмендету қажет болды. 1914 жылы бұрандалы қозғалтқыш Gwynnes компаниясы жасаған тік булы қозғалтқышпен ауыстырылды, ол Gwynnes сорғысына қосылды. 1926 жылы булы қозғалтқышты толықтыру үшін Mirlees дизельді қозғалтқышы орнатылды, бірақ 1951 жылы оны Ruston and Hornsby дизельді қозғалтқышымен ауыстырды. 1965 жылы Mirlees қозғалтқышы сатылып, 1985 жылы жаңа электр станциясы салынды, бірақ Ruston қозғалтқышы мен 1911 жылғы қазандықтар сақталды. Электр станциясында үш суасты сорғысы бар, олардың бірі 2012 жылдың желтоқсан айында қатты жаңбырдан кейін істен шықты. Паймор дренажындағы су деңгейі рекордтық деңгейге жеткенде, Ruston дизельді қозғалтқышы жөнделіп, 24 желтоқсанда пайдалануға берілді. Сонымен қатар, Oxlode сорғы станциясы бөлек оқиға кезінде қақпалы клапанның істен шығуынан зардап шекті, нәтижесінде екі сорғының бірі қолдануға жарамсыз болды. Oxlode-де сорғы станциясын салу жоспары алғаш рет 1940 жылы жарияланды, бірақ оның ашылуының нақты уақыты белгісіз, өйткені жаңа станция 1944 жылдың шілдесінде іске қосылды, бірақ соғыс уақытындағы цензураға байланысты газеттер оның атын жарияламады. 1962 жылдың мамырында екі электрлі сорғысы бар екінші сорғы станциясы ашылды, оның құны 65 000 фунт стерлинг болды. Әр сорғы минутына 270 тонна суды Нью-Бедфорд өзеніне шығара алады, бірақ екі дизельді сорғы сақталды. Ашылу салтанатынан бұрын Дренаждық комиссарлар 1756 жылы олардың алдыңғылары алғаш рет кездескен Элидегі клуб қонақ үйінде мерекелік түскі ас өткізді.

The area between the New Bedford River and the Great Ouse now lies at an average of 6.6 feet (2 m) below mean sea level, and three times that distance below the highest levels that tides normally reach. The low lying land is managed by the Littleport and Downham Internal Drainage Board, the successors to the Littleport and Downham Drainage Commissioners which were established by Act of Parliament in 1756. This act enabled the land to be enclosed, and the district has relied on pumped drainage ever since. The board are now responsible for of fen land. Water from the district is pumped into the New Bedford River by the Hundred Foot and Oxlode pumping stations, and into the Great Ouse by the Ten Mile, Moors, and Wood Fen pumping stations. The 1756 act was consolidated by further Acts of Parliament obtained in 1800 and 1810. By the early 1800s, drainage was achieved by 80 wind pumps, but in 1818, the first steam powered pumping station was built at Ten Mile Bank, by the Great Ouse. This was followed in 1830 by the Hundred Foot pumping station on the banks of the New Bedford River. It replaced Westmoor Mills, where two wind pumps raised the water in two stages. The new plant consisted of a beam engine manufactured by the Butterley Company and rated at Steam was produced by two boilers, with a third added in November 1843. Butterley replaced the first two boilers in 1869, and James Watt replaced the third in 1875. They were all replaced by high pressure Lancashire boilers in 1911. Originally, the engine drove a scoop wheel which was 37.4 feet (11 m) in diameter, but in 1881 this was replaced by the largest scoop wheel used in the Fens, which was 50 feet (15 m) in diameter. There were continual problems with the land levels dropping due to shrinkage of the peat, resulting in the intake needing to be lowered. The beam engine was replaced by a vertical steam engine manufactured by Gwynnes in 1914, linked to a Gwynnes pump. In 1926, a Mirlees diesel engine was installed to supplement the steam engine, until that was replaced by a Ruston and Hornsby diesel engine in 1951. In 1965, the Mirlees engine was sold, and a new electric station was built in 1985, although the Ruston engine and the 1911 boilers were retained. The electric station contains three submersible pumps, one of which failed in December 2012, after a period of heavy rain. With water levels in Pymoor Drain rising to record levels, the Ruston diesel engine was mended and pressed into service on 24 December. At the same time, the Oxlode pumping station suffered from the failure of a gate valve in a separate incident, resulting in one of the two pumps not being available for use. Plans for a pumping station at Oxlode were originally announced in 1940, but it is unclear when it was opened, as a new pumping station was commissioned in July 1944, but newspapers did not print its name, due to wartime censorship. A second pumping station with two electric pumps was opened in May 1962, at a cost of £65,000. Each pump could discharge 270 tons of water per minute into the New Bedford River, but the existing two diesel pumps were retained. Prior to the opening ceremony, the Drainage Commissioners held a celebration lunch at the Club Hotel, Ely, where their predecessors had met for the first time in 1756.