Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Формула-1 көлігі (19541960) Maserati 250F - Италияның Maserati компаниясы 1954 жылдың қаңтары мен 1960 жылдың қарашасы аралығында "2,5 литрлік" Формула-1 жарыстарында пайдаланылған жарыс көлігі. Жиырма алты мысал жасалды.
Formula One car (1954–1960)
The Maserati 250F was a racing car made by Maserati of Italy used in '2.5 litre' Formula One racing between January 1954 and November 1960. Twenty six examples were made.
Жарыс тарихы
250F алғаш рет 1954 жылғы Аргентина Гран-присінде жарысты, онда Хуан Мануэль Фангио жаңа Мерседес Бенц командасына кетер алдында өзінің екі жеңісінің біріншісін жеңді. Фангио 1954 жылғы жүргізушілер әлем чемпионатында Maserati және Mercedes Benz машиналарымен ұпай жинады; Стерлинг Мосс 1954 жылғы маусымда жеке меншіктегі 250F машинасымен жарысты. Бира ханзада 250F-ге деген сүйіспеншілігін білдірген жүргізушілердің бірі болды. 1955 жылы 5 жылдамдықты беріліс коробкасы; SU отын құю (240 ат күші) және Dunlop дискті тежегіштер енгізілді. Жан Бера оны Луиджи Муссоны қоса алған бес адамнан тұратын жұмыс тобымен жүргізді. 1956 жылы Стерлинг Мосс Монако мен Италия Гран-прилерін жеңіп алды. 1956 жылы үш 250F T2 машинасы жұмыс жүргізушілері үшін пайда болды. Джулио Альфьери жеңіл болат құбырларды пайдаланып, олар жұқа, қатты денеге ие болды және кейде жаңа V12 қозғалтқышы болды, бірақ ол ескі 6 сызықты машиналарға қарағанда аз немесе ешқандай артықшылық ұсынбады. Кейіннен ол 3 литрлік V12 болып дамыды, ол 1966 жылдан 1969 жылға дейін Cooper T81 және T86 машиналарымен екі жарыста жеңіске жетті, соңғы "Tipo 10" түрінде қозғалтқыш үш клапанға және цилиндрге екі шамға ие болды. 1957 жылы Хуан Мануэль Фангио тағы төрт жеңіс алды, оның ішінде Нюрбургрингте Германия Гран-присінде соңғы жеңісі (1957 жылдың 4 тамызында), онда ол 22 айналымда 48 секундтық кемшілікті жеңіп, жарыстың көшбасшысы Майк Хоторнды соңғы айналымда жеңіп алды. Осылайша ол Нюрбургрингте 10 рет айналым рекордын жаратты. 1958 жылғы маусымда 250F-ді артқы қозғалтқышты жаңа F1 машиналары мүлдем жеңіп шықты. Алайда, машина жекеменшік иелерінің сүйіктісі болды, оның ішінде Мария Тереза де Филиппис, және 1960 жылғы F1 маусымында, 2,5 литрлік формуланың соңғы маусымында, артқа қарай белгілер қолданылды. Жалпы, 250F 46 Формула 1 чемпионатында 277 жарысқа қатысып, сегіз жеңіске жетті. 250F жүргізушілері әлемнің көптеген чемпионатсыз жарыстарында жеңіске жеткендіктен, табыстар әлем чемпионаты оқиғаларымен шектелмеді. Стирлинг Мосс кейін 250F өзінің алдыңғы қозғалтқышты F1 машинасының ең жақсысы екенін айтты.
The 250F first raced in the 1954 Argentine Grand Prix where Juan Manuel Fangio won the first of his two victories before he left for the new Mercedes Benz team. Fangio won the 1954 Drivers' World Championship, with points gained with both Maserati and Mercedes Benz; Stirling Moss raced his own privately owned 250F for the full 1954 season. Prince Bira was another driver favouring the 250F. In 1955 a 5 speed gearbox; SU fuel injection (240 bhp) and Dunlop disc brakes were introduced. Jean Behra drove this in a five member works team which included Luigi Musso. In 1956 Stirling Moss won the Monaco and Italian Grands Prix, both in a works car. In 1956 three 250F T2 cars first appeared for the works drivers. Developed by Giulio Alfieri using lighter steel tubes they sported a slimmer, stiffer body and sometimes the new V12 engine capacity , although it offered little or no real advantage over the older straight 6. It was later developed into the 3 litre V12 that won two races powering the Cooper T81 and T86 from 1966 to 1969, the final "Tipo 10" variant of the engine having three valves and two spark plugs per cylinder. In 1957 Juan Manuel Fangio drove to four more championship victories, including his final win at German Grand Prix at the Nürburgring (Aug. 4, 1957), where he overcame a 48 second deficit in 22 laps, passing the race leader, Mike Hawthorn, on the final lap to take the win. In doing so he broke the lap record at the Nürburgring, 10 times. By the 1958 season, the 250F was totally outclassed by the new rear engined F1 cars. However, the car remained a favourite with the privateers, including Maria Teresa de Filippis, and was used by back markers through the 1960 F1 season, the last for the 2.5 litre formula. In total, the 250F competed in 46 Formula One championship races with 277 entries, leading to eight wins. Success was not limited to World Championship events with 250F drivers winning many non championship races around the world. Stirling Moss later said that the 250F was the best front engined F1 car he drove.