Кіріспе
Алискамп - Францияның Арль қаласының қасындағы Рим некрополі. Бұл көне әлемдегі ең әйгілі некрополистердің бірі болды. Атауы провансальдық окситан тіліндегі "Алискамп" сөзінен алынған, ал латын тіліндегі "Элисий Кампи" (французша Champs Élysées, ағылшынша Elysian Fields) сөзінен шыққан. Олар орта ғасырларда танымал болды және оларды "Орландо Фуриозо" және "Ад" шығармаларында Данте атаған. Римдік қалаларда дәстүр бойынша қала шегінде жерлеуге тыйым салынған. Сондықтан қала сыртындағы жолдарда қабірлер мен мавзолейлер көп болған; Римнің сыртындағы Аппий жолы жақсы мысал болып табылады. Алискамп 1500 жыл бойы Арльдің негізгі жерлеу орны болды. Бұл Аврелий жолының қала қақпаларына дейінгі соңғы бөлігі болды және оны бай азаматтардың зираты ретінде қолданды, олардың ескерткіштері қарапайым саркофагтардан бастап күрделі ескерткіштерге дейін болды. 1981 жылы Алискамптар ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұрасы болып саналды.
The Alyscamps is a large Roman necropolis, which is a short distance outside the walls of the old town of Arles, France. It was one of the most famous necropolises of the ancient world. The name comes from the Provençal Occitan word Aliscamps, which comes from the Latin Elisii Campi (that is, in French, Champs Élysées; in English Elysian Fields). They were famous in the Middle Ages and are referred to by Ariosto in Orlando Furioso and by Dante in the Inferno. Roman cities traditionally forbade burials within the city limits. It was therefore common for the roads immediately outside a city to be lined with tombs and mausoleums; the Appian Way outside Rome provides a good example. The Alyscamps was Arles' main burial ground for nearly 1,500 years. It was the final segment of the Aurelian Way leading up to the city gates and was used as a burial ground for well off citizens, whose memorials ranged from simple sarcophagi to elaborate monuments. In 1981, the Alyscamps was classified a UNESCO World Heritage Site, as part of the Arles, Roman and Romanesque Monuments group.
Тарих
Алискамптар қала IV ғасырда христиандыққа айналғаннан кейін де қолданыла берді. 303 жылы мәсіхшілерді қудалау бұйрығына бағынбағаны үшін бас салған Рим мемлекеттік қызметкері қасиетті Генесий мұнда жерленген және тез арада құлшылықтың ошағына айналған. Бұл жерде Арльдің бірінші епископы болған әулие Трофим көп ұзамай жерленген. Мәсіхтің өзі де сол рәсімге қатысып, оның тізе басқан жерін саркофагтың қақпағына қалдырған деген пікір бар. Бұл жер қабір қою үшін өте қолайлы жерге айналды, көп ұзамай қабірлер көбейіп кетті. IV ғасырда бірнеше мың қабір болған, сондықтан үш қабатты саркофагтарды қалау қажет болды. Алискамптердегі жерлеу өте тартымды болғандықтан, бүкіл Еуропадан мәйіттер осында жеткізілді, ал Ронда қайықшылар табуттарды Арльге тасымалдаудан үлкен пайда тапты. Алискамп ортағасырлық дәуірде де қолданыла берді, бірақ 1152 жылы Қасиетті Трофимнің молдаларын соборға көшіру оның беделін төмендетті. Ренессанс кезінде некрополь жүйелі түрде тоналған, қалалық кеңесшілер саркофагтарды көрнекті қонақтарға сыйлық ретінде берген және жергіліктер жерлеу тастарын құрылыс материалы ретінде қолданған. Ол 19-ғасырда темір жол мен каналдың келуінен кейін бұдан әрі зақымдалды, екеуі де сайтты кесіп өтті. 1888 жылдың қазан айының соңында Винсент ван Гог пен Пол Гоген Элискампты өздерінің экспедициялары үшін бірінші орын ретінде таңдады, онда олар бір-бірімен қатар сурет салған; бұл уақытта ол бұрынғы өзіндік қалдық болды. Содан бері ол ашық аспан астындағы мұражай ретінде қалпына келтірілді. Өзінің соңғы кітабында Лоуренс Дюрелл "Сезардың кең ауқымды жұлдызы" деген еңбегінде Алискамптарды сұлулығы мен атмосферасы үшін жоғары бағалайды.
Қорғау
Қалған саркофагтардың ең жақсылары қазір Римнің сыртындағы римдік саркофагтардың ең жақсы жинақтарының бірі болған Музей де л'Арль және де ла Прованс антикварларында көрінеді.