Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нанга (南画), сондай-ақ Бундзиня (文人画) деп те аталады, бұл Эдо дәуірінің аяғында өзін әдебиетші немесе зиялы санаған суретшілер арасында өркендеген жапон суретшілігінің мектебі. Әр суретшінің өзіндік ерекшелігі мен тәуелсіздігі болса да, олардың барлығы дәстүрлі қытай мәдениетіне деген құрметті бөлісті. Олардың суреттері, әдетте, қара түсті, кейде ашық түсті, және әрқашан қытайлық пейзаждарды немесе ұқсас тақырыптарды бейнелейді, қытай әдебиетінің суреттерінен үлгі алған, қытайша wenrenhua (文人画) деп аталады.
Nanga (南画), also known as Bunjinga (文人画), was a school of Japanese painting which flourished in the late Edo period among artists who considered themselves literati, or intellectuals. While each of these artists was, almost by definition, unique and independent, they all shared an admiration for traditional Chinese culture. Their paintings, usually in monochrome black ink, sometimes with light color, and nearly always depicting Chinese landscapes or similar subjects, were patterned after Chinese literati painting, called wenrenhua (文人画) in Chinese.
Этимология
Нанга атауы - наньшуганың қысқартуы, ол "әдеби сурет" деп аталатын қытай суретінің оңтүстік мектебінің суреті.
The name nanga is an abbreviation of nanshūga, referring to the Southern School of Chinese painting, which is also called "literati painting" .
Тарих
Қытай әдебиетінің суреті табиғаттың ритмін бейнелеуге емес, оны техникалық реалистік суреттеуге бағытталған. Алайда суретшіге суретке деген сүйіспеншілігін танытудың қажеті жоқ еді. Ақыр соңында, сурет салудың бұл стилі интеллектуалдық немесе әдебиетшілердің идеясының нәтижесінде, барлық негізгі дәстүрлі өнердің шебері ретінде сурет салу, каллиграфия және поэзия болды. Эдо кезеңіндегі сакоку саясатына байланысты Жапония сыртқы әлемнен мүлдем ажыратылды; Қытаймен байланысы сақталды, бірақ өте шектеулі болды. Жапонияға жеткен аз өнімдер Нагасаки арқылы әкелінді немесе сол жерде тұратын қытайлықтар өндірді. Нәтижесінде қытай әдебиетшілерінің идеалдары мен өмір салтына ұмтылған буньдзинь (әдебиетші) суретшілері қытай әдебиетшілерінің идеялары мен өнері туралы толық емес көзқараспен қалды. Сондықтан Бундзиня Қытайдан Жапонияға келген заттардан, соның ішінде қытайлық ағаштан жасалған суретке арналған нұсқаулықтар мен сапасы әртүрлі суреттерден пайда болды. Бундзинья осы себеппен, сондай-ақ жапон әдебиетшілерінің мәдениет пен ортасындағы үлкен айырмашылықтармен салыстырғанда, олардың қытайлық әріптестеріне қарағанда жаңа және ерекше өнер түрі ретінде пайда болды. Бұл форма негізінен Кано және Тоса сияқты басқа да ірі өнер мектептерін қабылдамаумен анықталды. Сонымен қатар, әдебиетшілердің өздері қытайлық әріптестер сияқты академиялық, интеллектуалды бюрократияның мүшелері болған жоқ. Қытай әдебиетшілері көбінесе суретші болуға ұмтылған академиктер болса, жапон әдебиетшілері - академиктер мен зиялыларға ұмтылған кәсіби машықтанған суретшілер. Нанга немесе бунджина суреттері әдетте дәстүрлі қытайлық тақырыптарды бейнелейді. Суретшілер тек пейзаждарға, құстар мен гүлдерге ғана көңіл бөлетін. Өлеңдер мен басқа жазулар да осы суреттердің маңызды элементі болды және көбінесе суретшінің өзі емес, суретшінің достары қосты. Өзінің ерекше стилін шәкірттеріне немесе ізбасарларына беретін белгілі бір негізін қалаушылары бар басқа өнер мектептерінен айырмашылығы, Нанга әрқашан суретшінің ұстанымы мен оның қытай мәдениетіне деген сүйіспеншілігі туралы көбірек болды. Осылайша, жоғарыда айтылғандай, әр бунджин суретшісі өз шығармаларында ерекше элементтерді көрсетті, ал олардың көбі тіпті ата-бабалары мен замандастарының стилдік элементтерінен едәуір ерекшеленді. Эдо дәуірінің соңында Жапония Батыс мәдениетінің әсеріне ұшыраған кезде, көптеген бунджиндер Батыс өнерінің стильдік элементтерін өздеріне қосуға кірісті, бірақ олар әрқашан Батыс тақырыптарынан аулақ болып, дәстүрлі қытайлықтарды қатаң ұстанып отырды. Куваяма Гёкушу (1746 - 1799) - Жапон әдебиетінің ең өткір теоретигі. Гёкушу гашу (Гёкушуның жинақталған шығармалары, 1790), Гэн Хиген (Бейнелеу өнеріне қарапайым түсінік, 1795) және Кайдзи Хиген (Бейнелеу өнері мәселелеріне қарапайым сөздер, 1799) атты үш кітабында барлық жапондық әдебиетші суретшілерді Донг Чичанның (Дж: То Кишо, 1555-1636) теориялары мен әдеби идеалдарын қолдануға шақырды. Ғалым Мекареллидің айтуынша, Кувайаманы "жапондық Донг Цичанг" деп қарастыруға болады, бірақ ол кәсіби суретшілерге тән көп түсті пейзаждарды және әдеби стильдердің монохроматикалық пейзаждарын араластырды және жіктеу үшін жаңа және икемді критерийлерді қолданды. Жапон өнерін батысқа алғаш таныстырған Эрнест Фенолоса мен Окакура Какудзоның екеуі нанганы қарапайым және туынды деп сынға алғандығы белгілі. Нәтижесінде, стиль тек соңғы онжылдықтарда, шамамен 100 жылдан кейін ғана Батыс елдерінің академиялық назарын аударды.
Chinese literati painting focused on expressing the rhythm of nature, rather than the technical realistic depiction of it. At the same time, however, the artist was encouraged to display a cold lack of affection for the painting, as if he, as an intellectual, was above caring deeply about his work. Ultimately, this style of painting was an outgrowth of the idea of the intellectual, or literati, as a master of all the core traditional arts – painting, calligraphy, and poetry. Due to the Edo period policy of sakoku, Japan was cut off from the outside world almost completely; its contact with China persisted, but was greatly limited. What little did make its way into Japan was either imported through Nagasaki, or produced by Chinese living there. As a result, the bunjin (literati) artists who aspired to the ideals and lifestyles of the Chinese literati were left with a rather incomplete view of Chinese literati ideas and art. Bunjinga grew, therefore, out of what did come to Japan from China, including Chinese woodblock printed painting manuals and an assortment of paintings widely ranging in quality. Bunjinga emerged as a new and unique art form for this reason, as well as due to the great differences in culture and environment of the Japanese literati as compared to their Chinese counterparts. The form was to a great extent defined by its rejection of other major schools of art, such as the Kanō school and Tosa school. In addition, the literati themselves were not members of an academic, intellectual bureaucracy as their Chinese counterparts were. While the Chinese literati were, for the most part, academics aspiring to be painters, the Japanese literati were professionally trained painters aspiring to be academics and intellectuals. Nanga or bunjinga paintings almost always depicted traditional Chinese subjects. Artists focused almost exclusively on landscapes and birds and flowers. Poetry or other inscriptions were also an important element of these paintings, and were often in fact added by friends of the artist, not by the painter himself. Unlike in other schools of art which have definite founders who pass on their specific style to their students or followers, nanga was always much more about the attitude espoused by the painter and his love of Chinese culture. Thus, as mentioned before, every bunjin artist displayed unique elements in his creations, and many even diverged greatly from the stylistic elements employed by their forebears and contemporaries. As Japan became exposed to Western culture at the end of the Edo period, many bunjin began to incorporate stylistic elements of Western art into their own, though they nearly always avoided Western subjects and stuck strictly to traditional Chinese ones. Master Kuwayama Gyokushū (1746–1799) was the acutest theorist on Japanese literati painting. In his three books – Gyokushū gashu (Collected works of Gyokushū, 1790), Gaen higen (A Modest Commentary on Painting, 1795) and Kaiji higen (Humble Words on Matters of Painting, 1799) – invited all Japanese literati painters to apply the theories and literati ideals of Dong Qichang (J: Tō Kishō, 1555–1636). According to the scholar Meccarelli, Kuwayama may be considered the ‘Japanese Dong Qichang’, but he mixed both the polychromatic landscapes typical of professional painters and the monochromatic landscapes of literati styles, and he applied a new and more flexible criteria for classification. Ernest Fenollosa and Okakura Kakuzō, two of the first to introduce Japanese art in any major way to the West, are known to have criticized nanga as trivial and derivative. As a result, the style has only attracted academic attention in the West in recent decades, roughly 100 years later.
Мәдениеттік деривациялар
Бонсайдың белгілі бір стилі әртүрлі түрде бунджин, бунджинги немесе "әдебиет" деп аталады және нанга өнерінде суреттелген ағаштарға ұқсайды. Стильдің мысалдары көбінесе сәнді ұзартылған және бірнеше бұтақтары бар, негізінен өте кішкентай жапырақты массамен еңселенген ұзын жіңішке сабақ. Гүлдерді орналастыру өнері Икебана қытайлық пейзаждар мен әдебиет суреттеріне құрмет көрсету үшін бунджинбана (文人花) стилін дамытты.
A particular style of bonsai is called variously bunjin, bunjingi or "literati" and is intended to look like the trees portrayed in nanga art. Examples of the style are often elegantly elongated and with few branches, being mainly a long slim trunk surmounted by a very small mass of foliage. The art of flower arrangement ikebana developed the bunjinbana (文人花) style, which was in homage to Chinese landscapes and literati paintings.