Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Метони (Μεθώνη), бұрынғы Метоне немесе Модон () - Грекияның Пелопоннес аймағындағы Месениядағы ауыл және бұрынғы муниципалитет. 2011 жылғы жергілікті басқару реформасынан бастап ол Пиллос Нестор муниципалитетіне кіреді, оның муниципалдық бірлігі болып табылады. Муниципальттік бірліктің ауданы 97.202 км2. Оның аты аңыздағы Мотона тасынан алынған болуы мүмкін. Ол Пиллостан оңтүстікке қарай 11 км және Фоникунтадан батысқа қарай 11 км жерде орналасқан. Метони муниципалды бірлігіне жақын орналасқан Гризокампос, Финикода, Фоники, Лаканада, Варакес, Каинуржио Хорио, Камария, Евангелизмос және Оиннусай аралдары кіреді. Аралдар - Сапиенца, Шиза және Санта-Марина; олар Метони портын табиғи қорғауға алады. Оның экономикасында туризм басым, оны жағажайлары (Тапия, Коккиния және Критика) және тарихи қамалы тартады.
Methoni (Μεθώνη), formerly Methone or Modon , is a village and a former municipality in Messenia, Peloponnese, Greece. Since the 2011 local government reform it is part of the municipality of Pylos Nestor, of which it is a municipal unit. The municipal unit has an area of 97.202 km2. Its name may be derived from Mothona, a mythical rock. It is located 11 km south of Pylos and 11 km west of Foinikounta. The municipal unit of Methoni includes the nearby villages of Grizokampos, Finikouda, Foiniki, Lachanada, Varakes, Kainourgio Chorio, Kamaria, Evangelismos, and the Oinnoussai Islands. The islands are Sapientza, Schiza, and Santa Marina; they form a natural protection for Methoni harbour. Its economy is dominated by tourism, attracted by its beaches (including Tapia, Kokkinia and Kritika) and its historical castle.
Антикалық және Византия дәуірі
Метония Педасус қаласы деп анықталды, оны Гомер "ампелоэсса" (шарап жапырақтары) деп атайды, ол Агамменон Ахиллге ашуын басу үшін ұсынған жеті εὐναιόμενα πτολίεθρα (eunaiomena ptoliethra) (жақсы мекенделген қалалар) соңғысы. Паузанияс қаланы Мотон деп білген, ол Онейдің қызының немесе портты қорғайтын Мотон жартасының атымен аталған және онда Афина Анемотиске арналған ғибадатхана туралы айтқан. Ойнюсай аралдар кешені Метони портын дауыллы теңізден қорғады. Мессенияның қалған бөлігімен бірге қала 369 жылы спартаннан тәуелсіздік алды. Жер шарының басқа да жағалауындағы елді мекендер сияқты, Метони де біздің заманымыздың 365 жылы жер сілкінісінен кейін болған цунамиден қатты зардап шеккен болуы мүмкін. Рим тарихшысы Аммиан Марцеллин жер сілкінісінің салдарынан кейбір кемелердің "жағалаудан екі шақырымдай қашықтықта" қалғанын жазған. Византиялық жылдары Метони өзінің таңғажайып портын сақтап қалды және епископтық орындық Пелопоннестің ең маңызды қалаларының бірі болды.
Methoni has been identified as the city of Pedasus, which Homer mentions under the name "ampeloessa" (of vine leaves), as the last of the seven εὐναιόμενα πτολίεθρα (eunaiomena ptoliethra) (well peopled cities) that Agamemnon offers Achilles in order to subdue his rage. Pausanias knew the city as Mothone, named either after the daughter of Oeneus or after the rock Mothon, which protects the harbour, and mentioned a temple to Athena Anemotis there. The Oinoussai complex of islands protected the port of Methoni from the turbulent sea. Along with the rest of Messenia, the town gained its independence from the Spartans in 369 BC. Like other Mediterranean coastal settlements, Methoni was probably heavily affected by the tsunami that followed the earthquake in AD 365. Roman historian Ammianus Marcellinus wrote that as a result of the earthquake some ships had been "hurled nearly two miles from the shore", giving as an example a Laconian vessel that was stranded "near the town of Methone". During the Byzantine years Methoni retained its remarkable harbor and remained one of the most important cities of the Peloponnese, seat of a bishopric.
Бірінші венеция дәуірі
Венеция Республикасы 12 ғасырдан бері Метониге (Модонға) назар аударды, өйткені ол Венециядан Шығыс нарықтарына баратын жолда орналасқан. 1125 жылы олар шығыстан үйлеріне бара жатқан кейбір венециялық саудагерлерді тұтқындаған Метонидегі қарақшыларға қарсы шабуыл жасады. 12 ғасырдың ортасында мұсылман саяхатшысы және географ әл Идриси Метониді цитадельді бекіністі қала ретінде атап өтті. Константинополь Төртінші крест жорығына түскен кезде крестшілерден Вильгардуиннің Джеффри Метонидің маңында кеме апатына ұшырап, 1204 - 1205 жылдардағы қысты сонда өткізді. Ол жергілікті грек магнатымен байланысқа келді, оны кейбір ғалымдар белгілі бір Джон Кантакузенос деп атады және оған аймақтың көп бөлігін бағындыруға көмектесті. Вильгардуиннің бұл жерде болуы қысқа болды, өйткені грек магнаты қайтыс болды, ал оның ұлы мен мұрагері Вильгардуинге қарсы шықты, ол Мессениядан қашуға мәжбүр болды және Монфферраттың Бонифацийдің қолбасшылығындағы крест әскері келген Арголидке барды. Сол жерден Вильгардуин мен тағы бір крестонос, Вильгельм Шамплитттік Пелопоннес жергiлiктi гректерден басып алуды және крестонос княздігін, Ахая княздігін құруды басқарды. Византия империясын крестшілермен бөлу туралы келісімде, Partitio Romaniae, жарым аралдың көп бөлігі бөліну туралы келісімде Венеция Республикасына тағайындалды, бірақ Венециялықтар Шамплитте мен Вильгардуинді алдын-ала немесе кедергі жасауға әрекет жасамады. 1206 немесе 1207 жылы ғана Премарини мен дож Энрико Дандолоның ұлы Пелопоннеске келіп, Метониді Коронимен бірге басып алды. Венеция мен Ахея княздігі бірден келісімге келді, олар Сапиенца келісімінде (1209) бір-бірінің иелігін мойындады. Корони бекіністі болды, ал Метони уақытша қабырғасыз қалды. Екі жергілікті епархияға Рим католик епископтары тағайындалды, олар екеуі де Патрастың латын архиепископтығының суфрагендері болды; және 1212 жылы Рим папасы Модонның латын епископтығын өзінің жеке қорғанысына алды. Венеция билігі кезінде қала өзінің ең жоғары деңгейін бастан кешірді, Мысыр мен Левантпен сауда-саттық жасаудың маңызды орталығы болды, үлкен өркендеуге ие болды. Метони Венеция мен Киелі жерлер арасындағы жолда маңызды аялдама болды, және оның көптеген сипаттамалары діни саяхатшылардың есептерінде сақталған. 14 ғасырдың екінші жартысына қала тұрғындары гректер, еврейлер, албандар және латындықтардың араласқан бөлігі болды.
The Republic of Venice had its eye on Methoni (Modon) since the 12th century, due to its location on the route from Venice to the Eastern markets. In 1125, they launched an attack against pirates based at Methoni, who had captured some Venetian traders on their way home from the east. In the mid 12th century, the Muslim traveller and geographer al Idrisi mentioned Methoni as a fortified town with a citadel. At the time of the fall of Constantinople to the Fourth Crusade, one of the Crusaders, Geoffrey of Villehardouin, was shipwrecked near Methoni, and he spent the winter of 1204/5 there. He came into contact with a local Greek magnate—identified by some scholars with a certain John Kantakouzenos—and aided him in subduing much of the region. Villehardouin's sojourn there was brief, however, since the Greek magnate died, and his son and successor turned against Villehardouin, who was forced to flee Messenia, and made for the Argolid, where a Crusader army under Boniface of Montferrat had arrived. From there, Villehardouin and another Crusader, William of Champlitte, led the conquest of the Peloponnese from the local Greeks and the establishment of a Crusader principality, the Principality of Achaea. In the treaty of partition of the Byzantine Empire by the Crusaders, the Partitio Romaniae, most of the peninsula had been assigned to the Republic of Venice in the treaty of partition, but the Venetians did not take action to pre empt or hinder Champlitte and Villehardouin. It was not until 1206 or 1207 that a Venetian fleet under Premarini and the son of the Doge Enrico Dandolo arrived in the Peloponnese, and captured Methoni, along with Koroni. Venice and the Principality of Achaea quickly came to terms, recognizing each other's possessions in the Treaty of Sapienza (1209). Koroni was fortified, but Methoni was, for the time being, left without walls. Roman Catholic bishops were installed in the two local dioceses, who were both suffragans of the Latin Archbishopric of Patras; and in 1212 the Pope placed the Latin Bishopric of Modon under his personal protection. Under Venetian rule, the town experienced its zenith, becoming an important center for trade with Egypt and the Levant, enjoying great prosperity. Methoni became an important staging point on the route between Venice and the Holy Lands, and many descriptions of it survive in pilgrims' accounts. By the second half of the 14th century, the towns population was a mixture of Greeks, Jews, Albanians and Latins.
Осман дәуірі
Османдықтардың Морея деспотатын жаулап алуы қалаға қауіп төндірді; Пелопоннестің қалған бөлігінен христиандар мен яһудилер оның қабырғаларына жиналды, ал түріктер оның айналасына шабуыл жасады. 1499-1500 жылдары Османдық кемелер теңізден қалаға шабуыл жасады, ал Сұлтан Баязид II жеке өзінің қоршауын қадағалау үшін келді. 28 күннен кейін, 1500 жылы 9 тамызда Метони құлады. Халықты қырып-жойып, құл ретінде сатып жіберді. 1532 жылы Госпитальдік ер азаматтары қаланы қысқа уақытқа басып алды да, 1600 мұсылман тұтқынға алды. Содан кейін Сұлтан Баязид кірді; ол франк шіркеуіне кіріп, оны мешітке айналдырды, ол бүгінгі күнге дейін сақталған. [Басқа шіркеулер өртелді.] Олар шынайы мәсіхшілерді өлтірді. Олар қаза болған жердің қанды теңізге құйылып, қызылға боялатынын айтады. Баязид сол жерден дұға оқып болған соң, жас-кеші, қарт-кеші, тірі ұсталған метониялықтардың барлығын өзіне әкелуге бұйырды. Ол он жастан асқан барлық еркек кіндіктілерді өлтіруді бұйырды. Олар олардың бас-аяқтары мен денелерін жинап, біріктіріп, қала сыртында үлкен мұнара тұрғызды, оны бүгінгі күнге дейін көруге болады. Бұл 1499 жылы болды. Венециялықтар 1686 жылы Мореан соғысы кезінде Франческо Морозини бастаған. Көп ұзамай Венеция санағы Метониді тек 236 тұрғынымен тізімдеген, бұл сол кездегі аймақтың жалпы халық санының азаюын көрсетеді. Венеция билігінің екінші кезеңі 1715 жылға дейін созылып, Ұлы везир Дамад Али-паша Пелопоннеске шабуыл жасаған. Наварино мен Коронидің қамалдардан қашып кеткен гарнизондарымен күшейгенімен, Метони Осман әскері келіп, оны қоршауға ала бастағаннан кейін тез берілді. Алайда, Ұлы Везир өз әскерлеріне қаладағы барлық христиандарды өлтіруді бұйырды, нәтижесінде көптеген адамдар өздерін құтқару үшін сол жерде ислам дінін қабылдады. Османдықтар қаланы қайтадан басып алғаннан кейін 1684 жылға дейінгі иелеріне бұрынғы меншіктерін талап етуге рұқсат етілді. 1725 жылдан кейін, әсіресе, қала тағы да Солтүстік Африканың Осман өлкелерімен сауда орталығы болған кезде, қалпына келтіру кезеңі болды. 1770 жылы орыс қолдаған Орлов көтерілісі кезінде қаланы ұлы Юрий Владимирович Долгоруковтың қолбасшылығындағы ресейліктер ұзақ уақыт қоршап тұрды. Қаланы шабуылдай алмай, қоршаудағы артиллериялық жекпе-жектерде түрік пен албандар Пелопоннестің ішкі бөлігінен гарнизонға көмекке келіп, 1770 жылдың мамыр айында болған қатал шайқастан кейін орыстарды қуып жібергенге дейін басым болды. Орыс жауынгерлері ауыр зардап шекті, әрі қару-жарағының басым бөлігін тастауға мәжбүр болды. Олар Наваринодағы базаларына қашып кетті, олар да көп ұзамай тастап кетті.
With the Ottoman conquest of the Despotate of the Morea, the town came under threat; Christian and Jewish refugees from the rest of the Peloponnese flocked to its walls, while the Turks raided its environs. In 1499–1500, Ottoman ships raided the town from the sea, while Sultan Bayezid II in person arrived to supervise its siege. After 28 days, on 9 August 1500, Methoni fell. The populace was either massacred or sold off as slaves. In 1532, the Knights Hospitaller briefly recaptured the fortress and left with reportedly 1,600 Muslim prisoners. Then Sultan Bayezid came inside; he entered and prayed in the Frankish church which he converted into a mosque, as it remains to the present day. [Other churches were burned.] They butchered the pitiable Christians. They say that the slaughter was so great that blood ran into the sea and stained it red. From there, after Bayezid had prayed, he ordered all Methonians captured alive, young and old, to be brought before him. He ordered the execution of all those who were ten years or older; and so it happened. They gathered their heads and bodies, put them together, and built a big tower outside the city, which can still be seen nowadays. This happened in 1499. The Venetians returned under Francesco Morosini in 1686 during the Morean War. A Venetian census shortly afterwards lists Methoni with only 236 inhabitants, indicative of the general depopulation of the region during that time. The second period of Venetian rule lasted until 1715, when the Grand Vizier Damad Ali Pasha invaded the Peloponnese. Although strengthened by the garrisons of Navarino and Koroni, who fled their fortresses, Methoni surrendered quickly once the Ottoman army arrived and began to besiege it. Nevertheless, the Grand Vizier ordered his troops to kill all Christians in the town, and as a result many chose to convert on the spot to Islam to save themselves. Following the Ottoman recapture of the town, the pre 1684 owners were allowed to claim their former property. A period of recovery followed, particularly after 1725, when the town once more became a hub of trade with the Ottoman provinces of North Africa. In 1770, during the Russian sponsored Orlov Revolt, the castle was besieged for a long time by the Russians under Prince Yuri Vladimirovich Dolgorukov. Unable to storm the castle, the siege was dominated by artillery duels until Turks and Albanians from the interior of the Peloponnese came to the aid of the garrison and drove away the Russians after a fierce battle in May 1770. The Russians suffered heavy casualties, and were forced to abandon most of their guns. They fled to their base in Navarino, which they also abandoned soon afterwards.
Грекияның тәуелсіздік соғысы
1821 жылы Грекияның Тәуелсіздік соғысы басталған кезде қалада түріктер тұратын, шамамен 400-ден 500-ге дейін жауынгерлер, сондай-ақ бұл аймақтағы жердің көпшілігі соларға тиесілі. Қала қабырғасынан тыс аймақта гректер ғана тұратын. Грекиядағы төңкеріс басталғанда, Метони, Корони және Навариномен бірге қоршауға алынды. 1821 жылдың шілдесінде Османдық флот қалаға қайтадан жабдықтауды жүзеге асырды, бірақ Наварино емес, ол 8 тамызда гректерге берілді. Метонияның гарнизоны оларға көмек көрсетуге аттанды, бірақ оларды грек бүлікшілері жолшыбай тоқтатты. Содан кейін Метониге гректердің қысымы төмендеді, ал қала соғыстың барлық кезеңінде Осман қолында болды, бірақ тек флоттың жиі қайтадан жабдықтауының арқасында. Нәтижесінде қала 1825 жылы Египеттің Ибрагим-пашасының гректерге қарсы жорығының негізгі базаларының бірі болды. 1828 жылы 8 қазанда қамал француздың Морея экспедициясына берілді, ал 1833 жылы кетіп бара жатқан француздар оны Грекияның жаңа құрылған корольдігіне тапсырды.
By the time of the outbreak of the Greek War of Independence in 1821, the town was inhabited by Turks, some 400 to 500 fighting men, who also owned most of the land in the area. Outside the walls, the region was populated almost exclusively by Greeks. When the Greek revolution broke out, Methoni was put under siege, along with Koroni and Navarino. In July 1821, the Ottoman fleet succeeded in reprovisioning the town, but not Navarino, which on 8 August capitulated to the Greeks. The garrison of Methoni had set out to aid them, but were stopped by the Greek rebels en route. Thereafter, the Greek pressure on Methoni slackened, and the town remained in Ottoman hands throughout the conflict, albeit only thanks to frequent reprovisioning by the fleet. Consequently, the town was one of the main bases for Ibrahim Pasha of Egypt's expedition against the Greeks in 1825–28. The fortress surrendered to the French Morea Expedition on 8 October 1828, and in 1833 the departing French turned over its control to the newly established Kingdom of Greece.
Метони өнер мен әдебиетте
Витторе Карпаччоның "Жас салт атты пейзажда" атты шығармасының бір мүмкін түсіндірмесі салт аттыны 1500 жылы Османлы блокадасы кезінде Метонидің ректоры (губернаторы) болған Венеция патрицианы Марко Габриэль деп атайды. Оның отбасы суретті оның есіне сый ретінде тапсырған болар. Ол қоршаудан аман қалған жалғыз венециялық болғандықтан, қорқыныштылықта айыпталды; Османдықтар оны Константинополге алып барды, ол 1501 жылы 4 қарашада сонда бас кесті. Шамамен жетпіс жылдан кейін, Лепанто шайқасынан кейін (1571 жылы 7 қазанда) Мигель де Сервантес Метониге тұтқын ретінде әкетіліп, түрік мұнарасында біраз уақыт өткізді. Ол сол жерде жүргенде "Дон Кихот" кітабының бірнеше беттерін ойлап шығарған болар. 1806 жылы 10 тамызда Франсуа Рене де Шатобриан Метониге келіп, Грекия мен Таяу Шығыста өзінің Ұлы сапарын бастады, ол 1811 жылы "Парсыдан Иерусалимге жол" деп жариялады.
One of the possible interpretations of Vittore Carpaccio's Young Knight in a Landscape identifies the knight as the Venetian patrician Marco Gabriel, who was rector (governor) of Methoni during the Ottoman siege of 1500. His family would have commissioned the painting as a tribute to his memory. Being the only Venetian survivor of the siege, he had been accused of cowardice; taken by the Ottomans to Constantinople, he was beheaded there on 4 November 1501. About seventy years later, after the Battle of Lepanto (7 October 1571), Miguel de Cervantes was taken to Methoni as a prisoner and spent some time in the Turkish tower. He might have conceived a few pages of the Don Quixote while there. On 10 August 1806, François René de Chateaubriand disembarked at Methoni and started his Grand Tour across Greece and the Middle East, an account of which he published in 1811 as the Itinéraire de Paris à Jérusalem (Itinerary from Paris to Jerusalem).
Көлік
Метони - 9-шы Грекия ұлттық жолының оңтүстік аялдамасы (Патрас Кипариссиа Метони). Метони мен Корониді шығысқа қарай басқа жол байланыстырады.
Methoni is the southern terminus of the Greek National Road 9 (Patras Kyparissia Methoni). Another road links Methoni with Koroni to its east.