Кіріспе
18-19 ғасырдағы Канададағы британдық әскер офицері британдық әскер офицері генерал Джон Винсент (1764-1848) 1813 жылдың көктемінде АҚШ шабуыл жасаған кезде Жоғарғы Канададағы Ниагара түбегіндегі британдық командалық офицер болды. Ол Форт-Джордж шайқасында жеңілді, бірақ қайта қалпына келіп, Бурлингтон-Хайтста жаңа желілерді орната алды. Ол жаз және күз айларында американдықтарды 1813 жылдың желтоқсанында Ниагара аймағынан кетуге мәжбүрлеген науқанға басшылық етті, бұл оның американдықтарға қарсы Стони-Крик шайқасында жеңіске жеткеніне байланысты. Аурудың салдарынан оның орнын генерал Финес Риалл басқарды, бірақ 1812 жылғы соғыс кезінде жоғары командаға жеткен 49-шы полк офицерлерінің ішінде Винсент олардың ішіндегі ең ұзақ қызмет еткен болды. Ұлыбритания мен Канаданың соғыс туралы мәліметтері кішіпейіл, жақсы көретін және жомарт офицердің әсерін береді, ол басқа қолбасшыларға қолынан келген көмекті берді. 1814 жылдан бастап ол Думбартон замогының вице-губернаторы лауазымын атқарды.
the British Army officer
General John Vincent (1764–1848) was the British commanding officer of the Niagara Peninsula in Upper Canada when the United States attacked in the spring of 1813. He was defeated at the Battle of Fort George but was able to rebound and establish the new lines at Burlington Heights. He directed the campaign during the summer and fall that eventually forced the Americans to abandon the Niagara area in December 1813, thanks in large part due to his victory over the Americans at the Battle of Stoney Creek. Due to illness he was replaced by General Phineas Riall, though of the several officers of the 49th Regiment who reached high command during the War of 1812, Vincent was the longest serving of them. British and Canadian accounts of the War give the impression of a modest, well liked and generous officer, who gave whatever help he could to other commanders. From 1814, he had held the sinecure post of Lieutenant Governor of Dumbarton Castle.
Ерте өмір
Ол Ирландияда, Джон Винсенттің (17341779) Мардике, Лимерик графтығының шерифі, оның бірінші әйелі, Кэтрин (1768), Джон Лавтың қызы және мұрагері (1750), Сафрон замогының (кейін Крег замоғы деп қайта аталды), Донерайл, Корк графтығының жанында, сэр Филип Персевалдың немересі. 1781 жылы Винсент әскер қатарына прапорщик болып кірді. 1783 жылы 49-шы аяқ полкінің лейтенанты болып ауысты, 1786 жылы капитан болды. Ол батыс үндіс аралдарында полк құрамында қызмет етті және Гаитиді басып алу кезінде болды. 1795 жылы майор дәрежесіне көтерілгеннен кейін, ол денсаулығы үшін Англияға қайтуға бұйырылды, бірақ ол жүзіп барған кеме француз фрегатына тұтқындалып, бір жыл бойы Францияда тұтқынға алынды. Ол 1799 жылы Голландияға ағылшын-орыс шапқыншылығына қатысқан (одан кейін лейтенант болды). Ол 1801 жылы Копенгаген шайқасына адмирал сэр Хайд Паркердің қол астында қатысқан. Екі жылдан кейін 49-шы Жоғарғы Канадаға жіберілді, ал Винсентті сол жерде оның немере інісі Уильям Винсент ертіп жүрді (ол Клэр округі Фергус қамалынан Франсис Блодка үйленді, ол атақты батыл және үмітсіз полковник Томас Блоттың ұрпағы), ол 1800 жылы 49-шыға қосылды. Винсент келесі он жыл бойы Йорк (Торонто), Форт-Джордж (Ол көлдегі Ниагара) және Кингстон, Онтарио қалаларында әртүрлі гарнизондық міндеттерді атқарды.
1812 жылғы соғыс
Соғыс басталған кезде Винсент 49-шы полкінің бөлімін төменгі Канададан Кингстонға, Онтариоға бастап, 1812-1813 жылдардағы қыс кезінде осы посттың командирі болды, ол бригадир генералға көтерілді. Оның күштері американдық коммодор Исаак Чонсидің кемелерінің жартылай шабуылға қарсы күресті, ал қыста ол америкалық бас қолбасшы, генерал Генри Дирборнды өзінің күштері шын мәнінде болғаннан әлдеқайда үлкен деп ойлап, кез-келген шабуылды болдырмауға сәтті болды. Винсент Ниагара шекарасына ауыстырылды. 1813 жылы 27 мамырда Форт-Джордж шайқасында оның позициялары шабуылға ұшырады. Британдықтар мен канадалық тұрақты әскерлері қатаң қорғаныс жасаса да, Винсент өзін қоршап алуды және қоршауға алуды ұқты және тез шегінуді бұйырды. Винсенттің әскерлері Берлингтон-Хайтс қорғаныс позициясында тоқтады, онда Винсент генерал-майор болып көтерілгені туралы хабар алды. Америка әскерлері Стони-Крикке (Гамильтон, Онтарио) тоқтады. Олардың лагері қауіпсіз емес еді, сондықтан Винсент өзінің қожайыны, подполковник Джон Харвидің ұсынысына сәйкес түнгі шабуыл жасады. Соның нәтижесінде Стони-Крик шайқасы америкалықтарды қатты сілкіндіріп, британдықтардың жеңісі болды. Винсент өзі аз қатысқан. Ол шайқастың шатастығынан атынан құлап, жарақат алған және ақыры шайқас ордасынан жеті шақырым қашықтықта, бүкіл британдық күш жойылған деп сенген шатастықта, орманнан адасып жүргенін тапты; оның аты, шапағы және семсері жоғалып кетті. Харви бұл жайтты өзінің ұрыс туралы баяндамасында айтпағаны түсінікті. Кейін американдықтар Форт-Джорджға кері шегінді, ал Винсенттің әскерлері бірнеше ай бойы блокадаға ұшырады. Осы уақыт аралығында Винсенттің 49-шы полкі американдықтардан "Жасыл жолбарыстар" деген лақап ат алды, себебі олардың күресі өте қатыгез болды және олардың бетінің түсі де түстелді. Моравиантаундағы шайқаста британдықтардың жеңілісінен кейін, ол Винсенттің артқы жағына қауіп төндірді, ол қайтадан Берлингтон биіктігіне шегініп кетті. Осы уақытқа дейін Винсент ауырып, Англияға кетер алдында алдымен Кингстонға, содан кейін Монреальға ауыстырылды. Ол ешқашан белсенді қызметте болған жоқ, бірақ 1825 жылы генерал-лейтенант және 1843 жылы толық генерал болып тағайындалды. 1814 жылдың сәуір айынан бастап ол Думбартон замогының лейтенант-губернаторының синекуралық лауазымын атқарды және 1836 жылы 69-шы аяқ полкінің полковнигі болды. Ол Лондонда тұрмысқа шықпаған күйеусіз қайтыс болды.
Құрметтеулер
Гамильтондағы Винсент ауданы оның есімімен аталған. Ол King Street East (солтүстік), Greenhill Avenue (оңтүстік), Mount Albion (батыс) және Quigley Road (шығыс) көшелерімен шектеледі. Бұл көршіліктің көрнекті жерлеріне Гринхилл паркі, Лориер паркі және епископ Райан католик орта мектебі кіреді.