Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вайсенхоф есімді үй (германша: Weißenhofsiedlung) - 1927 жылы Германияның Штутгарт қаласында өткен Deutscher Werkbund көрмесі үшін салынған тұрғын үй. Бұл - арзан, қарапайым, тиімді және сапалы тұрғын үйді қамтамасыз ету үшін заманауи архитектураның халықаралық көрінісі болды. Ле Корбюзье жобалаған екі ғимарат 2016 жылы "Ле Корбюзьедің сәулет өнері, заманауи қозғалысқа сіңірген ерекше үлесі" жобасы аясында Дүниежүзілік мұра ретінде аталды. Еліміздің қалған бөлігі және кейбір көрші көшелер мен ғимараттар Сайттың буферлік аймағының бір бөлігі болып табылады.
The Weissenhof Estate (German: Weißenhofsiedlung) is a housing estate built for the 1927 Deutscher Werkbund exhibition in Stuttgart, Germany. It was an international showcase of modern architecture's aspiration to provide cheap, simple, efficient, and good quality housing. Two buildings designed by Le Corbusier were designated a World Heritage Site in 2016 as part of The Architectural Work of Le Corbusier, an Outstanding Contribution to the Modern Movement. The remainder of the Estate, and some adjacent streets and buildings, are a part of the Site's buffer zone.
Тарих және сипаттама
Ол 1927 жылы Deutscher Werkbund көрмесі үшін салынған. Ол 17 еуропалық сәулетші жобалаған 60 тұрғын үйден тұратын 21 ғимаратты қамтиды. Неміс сәулетшісі Мис ван дер Роэ қала атынан жобаны жүргізді, сәулетшілерді таңдап алды, олардың кірулерін бюджеттеді және үйлестірді, алаңды дайындады және құрылысты бақылады. Ле Корбюзье қалаға қараған екі басты орынды және ең үлкен бюджетті алды. Жиырма бір ғимаратқа бірнеше қабатты және жеке тұрғын үйлер, сондай-ақ көп пәтерлі үйлер кіреді. Олардың формасы біршама өзгеше, бірақ стандартты дизайнды көрсетеді. Олардың ортақ ерекшелігі - қарапайым қасбеттері, терраса ретінде пайдаланылатын жалпақ шатырлары, терезелердегі ленталары, ашық ішкі жоспарлары және оларды бес ай ішінде тұрғызуға мүмкіндік берген жоғары деңгейдегі алдын ала құрастыру. Көпшілік ойлауына қарамастан, ғимараттардың үштен бір бөлігі ғана ақ түсті болды. Бруно Тауттың кілті әр түрлі түстермен боялған. Ле Корбюзье мен Пьер Жаннередің кіруі ақ, көк, қызғылт сары және жасыл түсті. Ван дер Роэдің үйі ашық қызғылт түсті. Ханс Шаронның кіреберісінің төбелері қызғылт сары түсті. Болашақтағы жұмысшылардың тұрғын үйінің прототипі ретінде жарнамаланған бұл үйлердің әрқайсысы нақты жұмысшының қолынан келмейтін және стандартталған жаппай құрылыстың техникалық қиындықтарына тікелей қатысы жоқ бюджетте жекешелендіріліп, жабдықталған. Көрме 1927 жылы 23 шілдеде көпшілікке ашылды.
The estate was built for the Deutscher Werkbund exhibition in 1927, and included twenty one buildings comprising sixty dwellings, designed by seventeen European architects. The German architect Mies van der Rohe was in charge of the project on behalf of the city, and selected the architects, budgeted and coordinated their entries, prepared the site, and oversaw construction. Le Corbusier was awarded the two prime sites, facing the city, and by far the largest budget. The twenty one buildings consist of terraced and detached houses as well as apartment buildings. They vary slightly in form but display standardized design language. What they have in common are their simplified facades, flat roofs used as terraces, window bands, open plan interiors, and the high level of prefabrication which permitted their erection in just five months. Despite popular belief, only about one third of the buildings were completely white. Bruno Taut had his entry, the smallest, painted in various colors. Le Corbusier and Pierre Jeanneret's entry was white, blue, orange, and green. Van der Rohe's was painted a light pink. The eaves of Hans Scharoun's entry were painted orange. Advertised as a prototype of future workers' housing, in fact each of these houses was customized and furnished on a budget far out of a normal worker's reach and with little direct relevance to the technical challenges of standardized mass construction. The exhibition opened to the public on 23 July 1927, a year late, and drew large crowds.
Үйлер
Алғашқы жиырма бір ғимараттың он бірі 2006 жылы сақталған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде болған бомбалау зақымдануы Гропиус, Хилберсаймер, Бруно Таут, Пьелциг, Макс Таут (үй 24), Докердің үйлерін толық жоғалтуына себеп болды. Макс Тауттың тағы бір үйі (23) 1950 жылдары, Радингтің үйі сияқты қиратылды.
Of the original twenty one buildings, eleven survive as of 2006. Bombing damage during World War II is responsible for the complete loss of the homes by Gropius, Hilberseimer, Bruno Taut, Poelzig, Max Taut (home 24), and Döcker. Another of Max Taut's homes (23) was demolished in the 1950s, as was Rading's.