Кензо Танге: 20 ғасырдың көрнекті архитекторларының бірі
Kenzō Tange
Кензо Танге – жапон архитекторы, 1987ж. Прицкер сыйлығының иегері. Жапон стилін модернизммен үйлестірген 20 ғ. маңызды сәулетшісі. Хиросима паркімен әйгітелген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық сәулетші (1913–2005)
Japanese architect (1913–2005)
Кендзо Танге (丹下 健三) – жапон сәулетшісі, 1987 жылғы сәулет саласы бойынша Прицкер сыйлығының иегері. Ол 20-шы ғасырдың ең маңызды сәулетшілерінің бірі, дәстүрлі жапон стилін модернизммен үйлестіріп, бес құрлықта маңызды ғимараттарды жобалады. Оның мансабы 20-шы ғасырдың екінші жартысын қамтыды, нәтижесінде Токиода, басқа жапон қалаларында және әлемнің әртүрлі қалаларында көптеген ерекше ғимараттар, сондай-ақ Токио және оның айналасы үшін амбициялық жоспарлар жасалды. Танге метаболизм қозғалысының белгілі қолдаушысы болды. Швейцариялық модернист Ле Корбюзьеден ерте жасынан әсер алып, 1949 жылы Хиросима бейбітшілік ескерткіш паркінің дизайны бойынша өткен байқауда жеңіс алып, халықаралық деңгейде танымал болды. 1950-ші жылдары CIAM (Congres Internationaux d'Architecture Moderne) мүшесі болды. Танге Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қалаларды жаңарту жобаларын жүзеге асырды. Оның идеялары Токио және Скопье қалаларының жобаларында көрініс тапты. Тангедің еңбектері әлемдегі сәулетшілер буынына үлкен әсер етті.
Kenzō Tange (丹下 健三) was a Japanese architect, and winner of the 1987 Pritzker Prize for Architecture. He was one of the most significant architects of the 20th century, combining traditional Japanese styles with modernism, and designed major buildings on five continents. His career spanned the entire second half of the twentieth century, producing numerous distinctive buildings in Tokyo, other Japanese cities and cities around the world, as well as ambitious physical plans for Tokyo and its environments. Tange was also an influential patron of the Metabolist movement. Influenced from an early age by the Swiss modernist Le Corbusier, Tange gained international recognition in 1949 when he won the competition for the design of Hiroshima Peace Memorial Park. He was a member of CIAM (Congres Internationaux d'Architecture Moderne) in the 1950s. Tange handled urban redevelopment projects after World War II. His ideas were explored in designs for Tokyo and Skopje. Tange's work influenced a generation of architects across the world.
Ерте өмір
1913 жылғы 4 қыркүйекте Жапонияның Сакай қаласында дүниеге келген Танге өмірінің алғашқы жылдарын Қытайдың Ханкоу және Шанхай қалаларында өткізді. Бір туысының қазасын естіген соң ол отбасымен Жапонияға қайтып келді. Шанхайдағы үйлерінің жасыл көгалдары мен қызыл кірпіштерінен өзгеше, Танге отбасы Шикоку аралындағы Имабариде сабан шатырлы шаруа үйіне қоныстанды. Орта мектепті бітіргеннен кейін Танге 1930 жылы жоғары мектепке оқу үшін Хиросимаға көшті. Осы жерде ол алғаш рет швейцариялық модернист Ле Корбюзьенің еңбектерімен танысты. Шетелдік өнер журналында Советтер сарайының суреттерін кездестіргеннен кейін, ол сәулетші болуға бекінді. Жоғары мектепті бітіргенімен, математика мен физикадан нашар нәтижелер көрсеткендіктен, Танге беделді университеттерге түсу үшін емтихан тапсыруға мәжбүр болды. Ол екі жыл бойы осыған дайындалды және сол уақытта батыс философиясы туралы көп оқыды. Танге сондай-ақ Жапонияның жастарды әскерге алуынан қашу үшін Нихон университетінің өнер факультетіндегі кино бөліміне қабылданды, бірақ сабақтарға көбінесе қатыспады.
Born on 4 September 1913 in Sakai, Japan, Tange spent his early life in the Chinese cities of Hankou and Shanghai; he and his family returned to Japan after learning of the death of one of his uncles. In contrast to the green lawns and red bricks in their Shanghai abode, the Tange family took up residence in a thatched roof farmhouse in Imabari on the island of Shikoku. After finishing middle school, Tange moved to Hiroshima in 1930 to attend high school. It was here that he first encountered the works of Swiss modernist, Le Corbusier. His discovery of the drawings of the Palace of the Soviets in a foreign art journal convinced him to become an architect. Although he graduated from high school, Tange's poor results in mathematics and physics meant that he had to pass entrance exams to qualify for admission to the prestigious universities. He spent two years doing so and during that time, he read extensively about western philosophy. Tange also enrolled in the film division at Nihon University's art department to dodge Japan's drafting of young men to its military and seldom attended classes.
Ерте мансап
Университетті бітіргеннен кейін Танге Кунио Маэкаваның кеңсесінде сәулетші болып жұмыс істей бастады. Жұмыс істеген кезінде ол Маньчжурияға сапар шегіп, банк үшін архитектуралық дизайн конкурсына қатысты және оралғанда жапондық оккупациядағы Рехе аймағын аралады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол Маэкавадан кетіп, Токио университетіне аспирант ретінде қайта оралды. Ол қала құрылысына қызығушылық танытып, университет кітапханасында бар деректерге сүйене отырып, грек және римдік сауда алаңдарын зерттеуге кірісті. 1946 жылы Танге университетте ассистент-профессор болып тағайындалды және Танге зертханасын ашты. 1963 жылы ол қала құрылысы бөлімінің профессоры болды. Оның студенттерінің арасында Сачио Отани, Кишо Курокава, Арата Изозаки, Хажиме Яцука және Фумихико Маки есімдері болды.
After graduating from the university, Tange started to work as an architect at the office of Kunio Maekawa. During his employment, he travelled to Manchuria, participating in an architectural design competition for a bank, and toured Japanese occupied Rehe on his return. When the Second World War started, he left Maekawa to rejoin the University of Tokyo as a postgraduate student. He developed an interest in urban design, and referencing only the resources available in the university library, he embarked on a study of Greek and Roman marketplaces. In 1946, Tange became an assistant professor at the university and opened Tange Laboratory. In 1963, he was promoted to professor of the Department of Urban Engineering. His students included Sachio Otani, Kisho Kurokawa, Arata Isozaki, Hajime Yatsuka and Fumihiko Maki.
Соғыстан кейінгі қалпына келтіру
Танге қалалар туралы зерттеулерге қызығушылық танытқандықтан, соғыстан кейінгі қайта құру жұмыстарын атқаруға қолайлы жағдайға келді. 1946 жылдың жазында оны Соғыс зардаптарын жою жөніндегі кеңес соғыстан зақымдалған бірнеше қалалар үшін ұсыныс дайындауға шақырды. Ол Хиросима және Мейбаши қалаларының жоспарларын ұсынды. Оның Хиросимадағы Канон қаласындағы әуежай жобасы мақұлданды және салынды, бірақ Ужинадағы теңіз жағалауындағы саябақ салынбады. Хиросима әкімшілігі қаланы қайта құру мәселесі бойынша шетелдік кеңесшілердің пікірін естіді, ал 1947 жылы американдық саябақ жоспарлаушысы Там Делинг Бейбітшілік ескерткіші мен атом бомбасы жарылған жердегі нөлдік нүктеге жақын орналасқан ғимараттарды сақтауды ұсынды. 1949 жылы әкімшілік Хиросима Бейбітшілік ескерткішін қайта құру туралы заң қабылдады, бұл қалаға арнайы қаржылық көмек алуға мүмкіндік берді, ал 1949 жылдың тамызында Хиросима Бейбітшілік ескерткіш паркін жобалау бойынша халықаралық конкурс жарияланды. Танге мұражай жобасы үшін бірінші жүлде алды. Оның жобасында мұражайдың осі саябақ арқылы өтеді, Бейбітшілік аллеясымен және атом бомбасының күмбезімен қиылысады. Ғимарат массивті бағаналарға орнатылған, олар құрылыстың осі бойындағы көріністі жасайды.
Tange's interest in urban studies put him in a good position to handle post war reconstruction. In the summer of 1946 he was invited by the War Damage Rehabilitation Board to put forward a proposal for certain war damaged cities. He submitted plans for Hiroshima and Maebashi. His design for an airport in Kanon, Hiroshima was accepted and built, but a seaside park in Ujina was not. The Hiroshima authorities took advice about the city's reconstruction from foreign consultants, and in 1947 Tam Deling, an American park planner, suggested they build a Peace Memorial and preserve buildings situated near ground zero, that point directly below the explosion of the atomic bomb. In 1949 the authorities enacted the Hiroshima Peace Memorial Reconstruction Act, which gave the city access to special grant aid, and in August 1949, an international competition was announced for the design of the Hiroshima Peace Memorial Park. Tange was awarded first prize for a design that proposed a museum whose axis runs through the park, intersecting Peace Boulevard and the atomic bomb dome. The building is raised on massive columns, which frame the view along the structure's axis.
Хиросимадағы Бейбітшілік орталығы
Бейбітшілік орталығының құрылысы 1950 жылы басталды. Дизайнның осьтік сипатынан өзге, жоспарлауы Таңның Ұлы Шығыс Азияның өркендеу аймағының мемориалдық залы үшін жасаған алғашқы конкурстық жобасына ұқсас. Мұражай жалаңаш темірбетоннан салынған. Мұражайдың негізгі едені үлкен пилоттардың үстінде жерден алты метр биіктікте орналасқан және оған жеке тұрған баспалдақ арқылы қол жеткізуге болады. Ритмикалық фасады орталықтан сыртқа қарай қайталанататын тік элементтерден тұрады. Сыртқы бөлігі сияқты, ішкі бөлігі де шикі бетонмен аяқталған; беттерді қарапайым ету мақсатында, экспонаттардың мазмұнынан ешнәрсе алаңдатпауы үшін осылай жасалған. Бейбітшілік алаңы мұражайға фон ретінде қызмет етеді. Алаңның ортасындағы бейбітшілік монументінің төңірінде 50 мың адам жиналуына мүмкіндік берілген. Танге Кофун дәуіріндегі дәстүрлі жапондық салтанатты қабірлер үлгісінде екі гиперболалық параболоидтан тұратын арка түріндегі Кенотаф ескерткішін де жобалаған.
Work on the Peace Center commenced in 1950. In addition to the axial nature of the design, the layout is similar to Tange's early competition arrangement for the Greater East Asia Co Prosperity Sphere Memorial Hall. The museum is constructed from bare reinforced concrete. The primary museum floor is lifted six metres above the ground on huge piloti and is accessible via a free standing staircase. The rhythmical facade comprises vertical elements that repeat outwards from the centre. Like the exterior, the interior is finished with rough concrete; the idea was to keep the surfaces plain so that nothing could distract the visitor from the contents of the exhibits. The Peace Plaza is the backdrop for the museum. The plaza was designed to allow 50 thousand people to gather around the peace monument in the centre. Tange also designed the Cenotaph monument as an arch composed of two hyperbolic paraboloids, said to be based on traditional Japanese ceremonial tombs from the Kofun Period.
Кагава префектурасының үкімет залы
1958 жылы Шикоку аралында Кагава префектурасының әкімшілік ғимараты аяқталды. Оның айқынды құрылысы Нарадағы Тодай-дзидегі Дайбуцу стилімен салыстырылуға лайық. Фасадтағы бағаналар тек тік жүктемелерді қабылдағандықтан, Танге оларды жіңішке етіп жобалап, әйнектеу үшін мүмкіндігінше көп бет алаңын пайдалана алды. Бұл ғимарат оның ең керемет жобаларының бірі деп есептелгенімен, салынысы кезінде дәстүрге тым көп ден қойғаны үшін сындарға ұшырады.
The Kagawa Prefectural Government Hall on the island of Shikoku was completed in 1958. Its expressive construction could be likened to the Daibutsu style seen at the Tōdai ji in Nara. The columns on the elevation bore only vertical loads so Tange was able to design them to be thin, maximising the surfaces for glazing. Although the hall has been called one of his finest projects, it drew criticism at the time of its construction for relying too heavily on tradition.
Тангедің үйі
Тангедің 1951 жылы жобаланған және 1953 жылы аяқталған үйі Хиросима бейбітшілік мұражайындағыдай, жерден көтерілген ұқсас қаңқалық құрылымды қолданады; бірақ, ол ағаш және қағазды пайдаланатын дәстүрлі жапондық дизайнмен үйлесім табады. Үй дәстүрлі жапондық татами кілемшесінің модуліне негізделген, ал ең ірі бөлмелер икемділікке ие болу үшін жоспарланған, оларды сырғымалы фусума есіктер арқылы үш кішкентай бөлмеге бөлуге болады. Фасады ырғақты үлгімен жасалған; ол "a" және "b" типтес екі түрлі фасадтық дизайнды қамтиды, олар a b a a b a ретімен бүйір бойы орналасқан. Үйдің үсті екі қабатты шатырмен жабылған. 1954 жылы Кугаямадағы Кадзуо Шинохараның үйі дизайны жағынан едәуір ұқсас, бірақ ол болаттан салынған және фасадында қарапайым ырғақ бар.
Tange's own home, designed in 1951 and completed in 1953, uses a similar skeleton structure raised off the ground as the Hiroshima Peace Museum; however, it is fused with a more traditional Japanese design that uses timber and paper. The house is based on the traditional Japanese module of the tatami mat, with the largest rooms designed to have flexibility so that they can be separated into three smaller rooms by fusuma sliding doors. The facade is designed with a rhythmic pattern; it comprises two types of facade designs ("a" and "b") that are ordered laterally in an a b a a b a arrangement. The house is topped with a two tier roof. Kazuo Shinohara's 1954 house at Kugayama is remarkably similar in its design, although it is built with steel and has a simpler rhythm in its facade.
Курасики қала әкімдігі
Курасики қаласындағы қала әкімдігі ғимараты бекініс сияқты 1958 жылы жобаланып, 1960 жылы аяқталды. Салынған кезде ол ескі қала орталығымен және қаланың жаңа аудандарымен байланыстыратын жерде орналасқан еді. Курасики ескі Мачия стиліндегі үйлерімен танымал туристік орын ретінде белгілі. Ашық алаңда орналасқан ғимарат, биікке көтерілген сайын ішке қарай тарылатын массивті бағаналарға тіреледі. Фасад горизонталь тікбұрыштардан тұрады (олардың кейбіреулері терезелер жасау үшін кетірілген), бұрыштарында "бүркеншік" әсерін тудыратын қабаттасқан. Кіреберіс салмақты бетон шатырмен жабылған, ол монументалды кіреберіс залына апарады. Осы залға апаратын баспалдақ сол және оң жаққа тік, консольдік сатылармен көтеріледі. Интерьердің қабырғалары Ле Корбюзьенің "Ла Турет" ғимаратын еске түсіретін терезелермен ойылған жалаңаш бетоннан жасалған. Кеңес палатасы – бөлек ғимарат, оның еңкейген шатыры сыртқы қойылымдар үшін орындықтармен жабдықталған.
The fortress like town hall in Kurashiki was designed in 1958 and completed in 1960. When it was constructed it was situated on the edge of the old town centre connecting it with the newer areas of the town. Kurashiki is better known as a tourist spot for its old Machiya style houses. Set in an open square, the building sits on massive columns that taper inwards as they rise. The elevation consists of horizontal planks (some of which are omitted to create windows) which overlap at the corners in a "log cabin" effect. The entrance is covered with a heavy projecting concrete canopy which leads to a monumental entrance hall. The stair to this hall ascends in cantilevered straight flights to the left and right. The walls to this interior are bare shuttered concrete punctured by windows reminiscent of Le Corbusier's La Tourette. The Council Chamber is a separate building whose raked roof has seating on top of it to form an external performance space.
Қасиетті Мария соборы
Қасиетті Мария соборы (японша: 東京カテドラル聖マリア大聖堂, романша: Tōkyō katedoraru sei Maria daiseidō) – Токио Рим католик архиепископтығының тақтасы. Қасиетті Мария соборы Жапонияның Токио қаласындағы Бункё ауданының Секигучи ауданында орналасқан. 1899 жылы готика стилінде салынған бастапқы ағаш құрылысы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Токиоға жасалған әуе шабуылдары барысында қирады. Кензо Танге жобалаған қазіргі ғимарат 1964 жылдың желтоқсанында ашылды.
St. Mary's Cathedral (in Japanese: 東京カテドラル聖マリア大聖堂, romanized: Tōkyō katedoraru sei Maria daiseidō) is the seat of the Roman Catholic Archdiocese of Tokyo. St. Mary's Cathedral is located in the Sekiguchi neighborhood of Bunkyo, Tokyo, Japan The original wooden structure, constructed in 1899 in the Gothic style, was destroyed during the air raids on Tokyo during World War II. The present church, designed by Kenzo Tange, was inaugurated in December, 1964.
Токио Олимпиадасының ареналары
Йойоги ұлттық гимназиясы Йойоги саябағындағы ашық алаңда, Мейдзи қасиетханасына жақын орналасқан. Гимназия мен бассейні 1964 жылғы Токио Олимпиадасы үшін Танге жобалаған, бұл Азияда өткен алғашқы Олимпиада болды. Танге 1961 жылы жобалауды бастады, ал жоспарлары 1963 жылдың қаңтар айында Білім министрлігі бекітті. Ғимараттар тұрақ үшін қолданылатын кеңістікті оңтайландыру және адамдардың келуі мен кетуіне ыңғайлы жағдай жасау үшін орналастырылды. Римдегі Колизейдің көкжиегінен шабыттанған, шатырлар екі тіреуге ілінген қабықшамен жабылған. Ғимараттар Ле Корбюзьенің Брюссельдегі Дүниежүзілік көрмесі үшін салынған Филипс павильонынан және Ээро Саариненнің Йель университетінің хоккей алаңы – Ингаллс рингінен (екі құрылыс та 1958 жылы аяқталған) әсер алды. Филипс павильонының шатыры кабельдерге керілген күрделі гиперболалық параболоидты беттерден тұрды. Екі жағдайда да Танге батыстық идеяларды алып, оларды жапондық талаптарға бейімдеді. Гимназияның сыйымдылығы шамамен 16 000 адамды құрайды, ал кіші ғимаратқа іс-шараларға байланысты 5 300 адамға дейін сыяды. Салынған кезде гимназияда әлемдегі ең үлкен ілмелі шатыр болды. Екі темірбетон тіреуі болат пластиналар бекітілген, алдын ала керілген болат торды ұстап тұрады. Бұл болат тордың төменгі жағы ауыр бетоннан жасалған тірек жүйесімен бекітілген, ол ғимараттың ішкі және сыртқы бөлігінде ерекше қисық сызық құрайды. Ішкі жағында бұл конструкциялық тірек трибуна орындықтарын ұстау үшін қолданылады. Шатырдың жалпы қисықтығы ғимаратты күшті желдің зиянды әсерінен қорғайды.
The Yoyogi National Gymnasium is situated in an open area in Yoyogi Park on an adjacent axis to the Meiji Shrine. The gymnasium and swimming pool were designed by Tange for the 1964 Tokyo Olympics, which were the first Olympics held in Asia. Tange began his designs in 1961 and the plans were approved by the Ministry of Education in January 1963. The buildings were placed to optimize space available for parking and to permit the smoothest transition of incoming and outgoing people. Inspired by the skyline of the Colosseum in Rome, the roofs have a skin suspended from two masts. The buildings were inspired by Le Corbusier's Philips Pavilion designed for Brussels' World Fair, and the Ingalls Rink, Yale University's hockey area, by Eero Saarinen (both structures were completed in 1958). The roof of the Philips Pavilion was created by complex hyperbolic paraboloid surfaces stretched between cables. In both cases Tange took Western ideas and adapted them to meet Japanese requirements. The gymnasium has a capacity of approximately 16,000 and the smaller building can accommodate up to 5,300 depending on the events that are taking place. At the time it was built, the gymnasium had the world's largest suspended roof span. Two reinforced concrete pillars support a pre stressed steel net onto which steel plates are attached. The bottom anchoring of this steel net is a heavy concrete support system which forms a distinct curve on the interior and exterior of the building. In the interior, this structural anchor is used to support the grandstand seats. The overall curvature of the roof helps protect the building from the damaging effects of strong winds.
Пәкістанның Жоғарғы соты ғимараты
Пәкістанның Жоғарғы Соты ғимараты – Пәкістанның Жоғарғы Сотының ресми және басты жұмыс орны, ол Пәкістанның Исламабад қаласындағы Конституция даңғылы, 44000 мекенжайында орналасқан. 1993 жылы құрылысы аяқталған бұл ғимараттың оңтүстігінде Премьер-министр хатшылығы, ал солтүстігінде Президент резиденциясы мен Парламент ғимараты жатыр. Танге жобалаған кешен PEPAC дайындаған техникалық тапсырмаға сәйкес CDA Engineering және Siemens Engineering компанияларымен жобаланып, салынды.
The Supreme Court of Pakistan Building is the official and principal workplace of the Supreme Court of Pakistan, located in 44000 Constitution Avenue Islamabad, Pakistan. Completed in 1993, it is flanked by the Prime Minister's Secretariat to the south and President's House and the Parliament Building to the north. Designed by Tange, to a design brief prepared by the PEPAC, the complex was engineered and built by CDA Engineering and Siemens Engineering.
1970 жылғы Осака көрмесі
1965 жылы Халықаралық көрмелер бюросы 1970 жылғы көрмені Жапонияда өткізуге шешім қабылдады. Осака маңындағы Сенри төбелеріндегі жер учаскесі осы мақсат үшін бөлініп қойылды. Таңге мен Узо Нишияма тақырыптық комитет тарапынан бас жоспарды жоспарлауға тағайындалды. Танге ЭКСПО инфрақұрылымы мен нысандарын жобалау үшін он екі сәулетшіден тұратын топты құрды. Көрменің ортасында Фестиваль алаңы орналасқан. Танге бұл алаңды (үстінен кеңістіктік қаңқасы бар шатырымен) көрме алаңдарын байланыстырып, "фестиваль" атмосферасын құруға арналған деп есептеді. Алаң аумақты павильондар орналасқан солтүстік аймаққа және әкімшілік ғимараттар орналасқан оңтүстік аймаққа бөлді. Аймақтар жылжымалы жолдармен байланысты болды.
In 1965 the Bureau International des Expositions decided that Japan should host the 1970 Exposition. of land in the Senri Hills near Osaka were put aside for its use. Tange and Uzo Nishiyama were appointed as planners for the masterplan by the Theme Committee. Tange assembled a group of twelve architects to design the infrastructure and facilities for the Expo. At the centre of the Expo was the Festival Plaza. Tange conceived that this plaza (with its oversailing space frame roof) would connect the display spaces and create a setting for a "festival". The plaza divided the site into a northern zone for pavilions and a southern zone for administration facilities. The zones were interconnected with moving pathways.
Гавайи Хочи ғимараты
1972 жылы басталып, 1912 жылы құрылған «Гавай Хочи» жапон тіліндегі газеті үшін 1975 жылы аяқталды. Брутализм стиліндегі бұл ғимарат Танге АҚШ-та салған жалғыз екі ғимараттың бірі еді. Ғимаратта тропикалық өсімдіктермен жабдықталған ашық аула арқылы байланысқан екі құрылым және шатырдағы тұрақ орны бар.
Started in 1972 and completed in 1975 for Hawaii Hochi, a Japanese language newspaper founded in 1912. The brutalist building was one of only two buildings Tange designed for construction in the United States. The building features two structures connected by an open air courtyard with tropical plants, and a rooftop parking lot.
Халықаралық заманауи сәулет конгресі
Танге Хиросима бейбітшілік ескерткіш паркінің жобалау конкурсында бірінші орын алды, бұл оған Кунио Маэкавадан мойынұстау әкелді. Ескірген сәулетші Тангені Congrès International d'Architecture Moderne (CIAM) халықаралық архитектура конгресіне қатысуға шақырды. 1928 жылы құрылған бұл жоспарлаушылар мен сәулетшілер ұйымы бастапқыда архитектураны экономикалық және әлеуметтік контексте ілгерілетті, бірақ 1933 жылғы төртінші отырысында (Ле Корбюзье басшылығымен) «Функционалды қала» тұжырымын талқылады. Бұл «Афина хартасы» деп белгіленген қала құрылысы бойынша бірқатар ұсыныстарға әкелді. 1951 жылы Англияның Ходдесдон қаласында өткен CIAM отырысына Танге шақырылды, онда «Афина хартасы» топтың жас мүшелері (Танге де солардың ішінде) тарапынан қаланың кеңеюіне қатысты тым жалпы деп сынға алынды. «Афина хартасы» қаланың жылдар өте келе үздіксіз өзгеруі арқылы ерекшелікке ие болатыны туралы идеяны жариялады; бұл тұжырым жаппай бомбалау мен Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жазылған, сондықтан Хиросиманың қирауын көрген Танге үшін маңызсыз болды. Ходдесдондағы талқылаулар CIAM ішінде наразылық тудырып, 1956 жылы Дубровникте өткен отырыстан кейін оның тарауына ықпал етті; CIAM-ның жас мүшелері «X командасы» деп аталатын бөлінген топ құрды, кейіннен Танге оған қосылды. Танге «X командасының» отырыстарында әртүрлі жобаларды ұсынды. 1959 жылы Голландияның Оттерло қаласында өткен отырыста оның баяндамаларының бірі Киёнори Кикутаке жасаған іске аспаған жобаны қамтыды; бұл жоба метаболизм қозғалысының негізіне айналды. Танге 1951 жылғы CIAM отырысынан Жапонияға оралғанда, Францияның Марсель қаласында Ле Корбюзьенің жартылай аяқталған Unité d'Habitation тұрғын үй кешенін көрді. Ол сондай-ақ Үндістанның Чандигарх қаласындағы Пенджабтың жаңа астанасының эскиздерін қарады.
Tange's first placing in the design competition for the Hiroshima Peace Memorial Park gained him recognition from Kunio Maekawa. The elder architect invited Tange to attend the Congrès International d'Architecture Moderne (CIAM). Founded in 1928, this organization of planners and architects had initially promoted architecture in economic and social context, but at its fourth meeting in 1933 (under the direction of Le Corbusier) it debated the notion of the "Functional City". This led to a series of proposals on urban planning known as "The Athens Charter". By the 1951 CIAM meeting that was held in Hoddesdon, England, to which Tange was invited, the Athens Charter came under debate by younger members of the group (including Tange) who found the Charter too vague in relation to city expansion. The "Athens Charter" promoted the idea that a city gains character from its continual changes over many years; this notion was written before the advent of mass bombings and the Second World War and therefore held little meaning for Tange who had evidenced the destruction of Hiroshima. The discussions at Hoddesdon sowed discontent within CIAM that eventually contributed to its breakup after their Dubrovnik meeting in 1956; the younger members of CIAM formed a splinter group known as Team X, which Tange later joined. Tange presented various designs to Team X in their meetings. At a 1959 meeting in Otterlo, Holland, one of his presentations included an unrealised project by Kiyonori Kikutake; this project became the basis of the Metabolist Movement. When Tange travelled back to Japan from the 1951 CIAM meeting, he visited Le Corbusier's nearly complete Unité d'Habitation in Marseilles, France. He also looked at the sketches for the new capital of Punjab at Chandigarh, India.
Токиодағы әлемдік дизайн конференциясы және қала құрылысы
Танге «X Otterlo» командасының конференциясын ертерек тастап, Массачусетс технология институтында жұмысқа орналасты. Конференциядағы тәжірибесі оны бесінші курс студенттеріне Бостон шығанағында 25 мың тұрғынға арналған тұрғын үйлерді жобалау тапсырмасын беруге итермелеген болуы мүмкін. Жобаға Женева көлінде орналасқан Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының штаб-пәтері үшін Танге ұсынған бәсекелестік жобасына ұқсас екі алып А-тәрізді құрылым кірді. Осы жоба да, Кикутаке жасаған бұрынғы жобалар да Тангедің 1960 жылы Токиода өткен Дүниежүзілік дизайн конференциясында сөйлеген сөзінің негізін құрады. Ол сөзінде қала құрылысына қатысты «жасуша» және «метаболизм» сияқты терминдерді қолданды. Метаболизм қозғалысы конференцияның басқа қатысушыларымен болған талқылаулардың нәтижесінде пайда болды. Олардың арасында Кишо Курокава, Джунзо Сакакура, Алисон және Питер Смитсон, Луи Кан, Жан Пруве, Б. В. Доши және Джейкоб Бакема болды. Конференция Танге Бостон жоспарын және өзінің «Токио жоспары – 1960» атты жеке жоспарын таныстырғаннан кейін аяқталды. Танге радиалды-центрлі көлік жүйесінің дәстүрлі қалалық үлгісі орта ғасырлардың мұрасы екенін, және ондағы 10 миллионнан аса халқы бар мегаполистердің тудыратын жүктемеге шыдамайтынын айтты. Қаланың орталықтан дамуының орнына, Танге азаматтық оське негізделген, қаланы сызықтық бағытта дамытуды ұсынды. Жылдамдық деңгейіне қарай жіктелген үш деңгейлі көлік жүйесі, аталмыш ось бойында 2,5 миллионға дейін адамның қозғалысын жеңілдетуге мүмкіндік береді. Бұл жобаның ауқымы соншалықты үлкен болғандықтан, ол Токио шығанағының суларына дейін созылатын еді. Танге осы конференцияда ұсынған идеялары оның «Батыстың сүйікті жапон сәулетшісі» репутациясын қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. 1965 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымы Тангеден сол кезде Югославия Социалистік Федеративтік Республикасының қаласы болған Скопье қаласын қайта құру бойынша шектеулі бәсекеге қатысуды сұрады. 1963 жылы болған жер сілкінісі қалаға ауыр зиян келтірді. Танге жүлде қорының 60%-ын жеңіп алды, ал қалған 40%-ы югослав командасына берілді. Танге жобасы бұрынғы «Токио жоспарында» ұсынылған идеяларды одан әрі дамытты. 1966 жылы Танге Кофу қаласындағы Яманаси радио және теледидар орталығын жобалағанда, кеңейтілетін қалалық формалар туралы идеяларын одан әрі жетілдірді. Орталық үш медиа компанияға арналған: газет басу цехы, радиостанция және телестудия. Болашақта кеңейту мүмкіндігін ескере отырып, Танге үш кеңселердің ұқсас функцияларын үш аймаққа біріктірді. Газет басу машиналарын жертөледе, жабық студияларды жоғары қабаттарда, ал кеңселерді балконмен қоршалған шыны қабырғалы қабаттарда орналастырды. Баспалдақтар мен лифттерді қоса алғандағы инженерлік жүйелер диаметрі бес метр (17 фут) болатын 16 темір бетон бағанада орналасқан. Болашақтағы кеңейтуге мүмкіндік беру үшін функционалдық кеңістіктердің жиынтығы арасында орын қалдырылды, бірақ олар бақтар мен террасалар ретінде пайдаланылды.
Tange had left the Team X Otterlo conference early to take up a tenure at Massachusetts Institute of Technology. His experiences at the conference may have led him to set his fifth year students a project to design a 25 thousand person residential community to be erected in Boston over the bay. The scheme comprised two giant A frame structures that resembled Tange's competition entry for the World Health Organisation's headquarters on Lake Geneva. Both this scheme and the earlier ones by Kikutake formed the basis of Tange's speech to the Tokyo World Design Conference in 1960. In his speech he used words such as "cell" and "metabolism" in relation to urban design. The Metabolist movement grew out of discussions with other members of the conference. Amongst them were Kisho Kurokawa, Junzo Sakakura, Alison and Peter Smithson, Louis Kahn, Jean Prouvé, B. V. Doshi and Jacob Bakema. The conference ended with Tange's presentation of the Boston plan and his own scheme, "The Tokyo Plan – 1960". Tange argued that the normal urban pattern of a radial centripetal transportation system was a relic of the Middle Ages and would not handle the strain placed upon it by the world's mega cities, which he qualified as those with populations greater than 10 million. Rather than building up a city from a civic centre, Tange's proposal was based on civic axis, developing the city in a linear fashion. Three levels of traffic, graded according to speed, would facilitate the movement of up to 2.5 million people along the axis, which would be divided into vertebrae like cyclical transportation elements. The sheer size of the proposal meant that it would stretch out across the water of Tokyo Bay. Tange's proposals at this conference play a large part in establishing his reputation as "The West's favourite Japanese architect". In 1965 Tange was asked by the United Nations to enter a limited competition for the redevelopment of Skopje, which was at that time a city of Socialist Federal Republic of Yugoslavia. The town had been heavily destroyed by an earthquake in 1963. Tange won 60% of the prize; the other 40% was awarded to the Yugoslav team. Tange's design furthered ideas put forward in the earlier "Tokyo Plan". Tange further developed his ideas for expandable urban forms in 1966 when he designed the Yamanashi Broadcasting and Press Centre in Kōfu. It was designed for three media companies: a newspaper printing plant, a radio station and a television studio. To allow for future expansion Tange grouped the similar functions of three offices together in three zones. The newspaper printing machinery was on the ground floor, sealed studios on the upper floors and offices on glass walled floors surrounded by balconies. The services, including stairs and lifts, are housed in 16 reinforced concrete columns that are of five metre (17 ft) diameter. Space was left between the cluster of functional space to allow for future expansion, although these have been used for gardens and terraces.
Қала құрылысы және сәулетшілер тобы
Тангенің дизайн бюросын ашуға шабынданы Уолтер Гропиус болды, онымен ол 1951 жылы CIAM жиналысында алғаш танысқан. Баухауста дәріс берген кезде Гропиус архитекторларды оқытуға ерекше мән берді, әсіресе оларға команда ретінде бірлесіп жұмыс істеу қағидасын сіңірді. 1961 жылы «Қала құрушылар мен архитекторлар тобы» құрылып, кейіннен «Кендзо Танге Ассошиэйтс» болып өзгерді. Танге бюрода өте жапсар иерархияны қабылдады: серіктестердің мәні бірдей болды және олар әр жобаға қатысуға ынталандырылды. Бірнеше нұсқа бір уақытта әзірленді, ал жеке жобаларды зерттеуге қолдау көрсетілді.
Tange's inspiration for his design office came from his friend Walter Gropius who he had first met at the CIAM meeting in 1951. While lecturing at the Bauhaus, Gropius had placed great importance on teaching architects, especially imparting on them the concept of working together as a team. The Urbanists and Architects Team was founded in 1961 and became Kenzō Tange Associates. Tange promoted a very flat hierarchy in the practice: partners were equal in importance and were encouraged to participate in every project. Multiple options were developed simultaneously, and research on individual schemes was encouraged.
Кейінгі мансап
1970 және 1980 жылдары Танге өзінің жобалық портфелін кеңейтіп, әлемнің 20-дан астам еліндегі ғимараттарды қамтыды. 1985 жылы, сол кездегі Париж мэрі Жак Ширактың өтініші бойынша, Танге Италия алаңындағы алаң үшін шығыс-батыс бағытында қаланы байланыстыратын жоспар ұсынды. 1991 жылы ашылған Токио қалалық басқару ғимараты үшін Танге екі алып үйдің биік тұрған алаңы бар кең көлемді азаматтық орталықты жобалады. Осы ғимараттарда әкімшілік кеңселер орналасқан, ал жеті қабатты кіші ғимаратта мәжіліс залдары бар. Кофу коммуникациялық орталығының жоғары технологиялық нұсқасын жобалау барысында Танге барлық үш ғимаратты ауа сапасын, жарық деңгейін және қауіпсіздікті бақылайтын, заманауи ғимараттарды басқару жүйелерімен жабдықтады. Ғимараттың сыртқы жабыны дәстүрлі және заманауи стильдерге бірдей сілтеме жасайды. Танге ағаштан жасалған қаптамалар мен жартылай өткізгіш тақталардағы сызықтарды еске түсіретін тік және көлденең сызықтарды қолданды. Танге қайтыс болғанға дейін біраз уақыт бұрын христиан дініне өтіп, Мәсіхтің анасы Мариямның күйеуі Жүсіп есімін алды. Ол 2005 жылы қайтыс болғанға дейін үш жыл бойы қызметін жалғастырды. 1980 жылдары постмодернизмді ұнатпады және осы архитектуралық стильді тек "уақытша архитектуралық көрініс" деп санады. Оның жаназасы оның туындыларының бірі – Токио соборында өтті. Жапонияның ең танымал сәулетшілерінің бірі Тадао Андо 20 жыл бұрын Осакадағы студиясына келген, бірақ қалуды шешкен адасқан иттің әңгімесін айтуды ұнатады. "Алғашқыда оны Кензо Танге деп атағым келді, бірақ кейін Кензо Тангені тепкілемейтінімді түсіндім. Сондықтан оны Ле Корбюзье деп атадым". "Метаболист" қозғалысы Кикутаке мансабына дем берді. Оның теңіз қаласын салу жөніндегі ұсыныстары (Танге CIAM-да ұсынған) іске аспаса да, оның Мияконоджо қалалық әкімшілік ғимараты (1966) Тангедің Ничинан мәдени орталығының (1962) метаболисттік үлгісі болды. Осака көрмесі "Метаболист" қозғалысының төмендеуіне әкелгенімен, ол Кадзуо Шинохара және Арата Изозаки сияқты жас буын сәулетшілерге билікті "тапсыруға" мүмкіндік берді. Корольдік өнер академиясында Джереми Мелвинмен сұхбаттасқанда Кенго Кума он жасында 1964 жылы салынған Танге Олимпиадалық ареналарын көргеннен кейін сәулетші болуға шақырылғанын айтты. Рейнер Банхам үшін Танге бруталистік архитектураны қолданудың көрнекті мысалы болды. Оның шикі және әшекейсіз бетонды қолдануы, Токио шығанағын жаңарту сияқты азаматтық жобаларымен үйлескенде, 1960 жылдары британдық сәулетшілерге үлкен әсер етті. 1966 жылы AIA Алтын медалін алды. Тангедің ұлы Пол Норитака Танге 1985 жылы Гарвард университетін бітіріп, Кензо Танге Ассошиэйтс компаниясына қосылды. 1997 жылы "Кензо Танге Ассошиэйтс" компаниясының президенті болып, 2002 жылы "Танге Ассошиэйтс" компаниясын құрды.
During the 1970s and 1980s Tange expanded his portfolio to include buildings in over 20 countries around the world. In 1985, at the behest of Jacques Chirac, the mayor of Paris at that time, Tange proposed a master plan for a plaza at Place d'Italie that would interconnect the city along an east west axis. For the Tokyo Metropolitan Government Building, which opened in 1991, Tange designed a large civic centre with a plaza dominated by two skyscrapers. These house the administration offices whilst a smaller seven storey building contains assembly facilities. In his design of a high tech version of Kofu Communications Centre, Tange equipped all three buildings with state of the art building management systems that monitored air quality, light levels and security. The external skin of the building makes dual references to both tradition and the modern condition. Tange incorporated vertical and horizontal lines reminiscent of both timber boarding and the lines on semiconductor boards. Tange converted to Christianity, taking the name Joseph, the husband of Mary mother of Christ, some time before his death. He continued to practice until three years before his death in 2005. He disliked postmodernism in the 1980s and considered this style of architecture to be only "transitional architectural expressions". His funeral was held in one of his works, the Tokyo Cathedral. Quote|Tadao Ando, one of Japan's greatest living architects, likes to tell the story of the stray dog, a stately akita, that wandered into his studio in Osaka some 20 years ago, and decided to stay. "First, I thought I would call her Kenzo Tange; but then I realised I couldn't kick Kenzo Tange around. So I called her Le Corbusier instead. "|Obituary in The Guardian The Metabolist movement gave momentum to Kikutake's career. Although his Marine City proposals (submitted by Tange at CIAM) were not realised, his Miyakonojo City Hall (1966) was a more Metabolist example of Tange's own Nichinan Cultural Centre (1962). Although the Osaka Expo had marked a decline in the Metabolist movement, it resulted in a "handing over" of the reigns to a younger generation of architects such as Kazuo Shinohara and Arata Isozaki. In an interview with Jeremy Melvin at the Royal Academy of Arts, Kengo Kuma explained that, at the age of ten, he was inspired to become an architect after seeing Tange's Olympic arenas, which were constructed in 1964. For Reyner Banham, Tange was a prime exemplar of the use of Brutalist architecture. His use of Béton brut concrete finishes in a raw and undecorated way combined with his civic projects such as the redevelopment of Tokyo Bay made him a great influence on British architects during the 1960s. He received the AIA Gold Medal in 1966. Tange's son Paul Noritaka Tange graduated from Harvard University in 1985 and went on to join Kenzō Tange Associates. He became the president of Kenzo Tange Associates in 1997 before founding Tange Associates in 2002.