Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияда туған ирланд композиторы Томас Розинграв (1690 немесе 1691 23 маусым 1766), әкесі Дэниел Розинграв сияқты ағылшын туылған ирланд композиторы және органшы.
Irish composer of English birth
Thomas Roseingrave (1690 or 1691 – 23 June 1766), like his father Daniel Roseingrave, was an English born Irish composer and organist.
Алғашқы жылдар
Ол Винчестерде дүниеге келді, оның әкесі Дэниел Розингрейв собордың органшысы болды, бірақ алғашқы жылдары Дублинде музыка оқыды. 1707 жылы ол Тринити колледжіне түсіп, бітірген біліміне қол жеткізе алмады. 1710 жылы ол Дублиндегі Сент-Патрик соборының қаржылық көмегімен Италияға жіберілді (1709 жылы берілген) "өзін музыка өнерінде жетілдіру" үшін. Венецияда Доменико Скарлаттимен танысып, оның клавесин ойнауына қатты таңғалады. Ол Скарлаттидің соңынан Неаполь мен Римге барды және өмірінің соңына таман, Англияда "Скарлатти культіне" әкелген Скарлаттидің клавесинге арналған сонаталарының басылымын шығарды. Розингрейв Италияда бірнеше шығармалар жазды, соның ішінде гимн мен кантата. Ол 1717 жылы Англияға оралды (Италиядан 1713 жылы Дублинге кетті). 1720 жылы ол Скарлаттидің "Амор д'ун'омбра е гелосия д'ун'аура" операсын "Нарцисо" атты атпен Хеймаркет театрында шығарды, оған екі ария мен екі дуэт қосылды. 1725 жылы Ганновер алаңына Санкт-Джордж шіркеуінің органшы болып тағайындалды. Ол әсіресе фугаларды жақсы ойнатушы ретінде танымал болды. Ол Палестринаның музыкасын қатты бағалайтын және контрапунктикалық жазуда өте шебер болған. Чарльз Бернидің айтуынша, ол ең күрделі музыканы да көре білген.
He was born at Winchester, where his father Daniel Roseingrave was the Cathedral organist, but spent his early years in Dublin, studying music with his father (who, by then, was organist of both St Patrick’s Cathedral, Dublin and Christ Church Cathedral, Dublin). In 1707 he entered Trinity College but failed to complete his degree. In 1710 he was sent to Italy with the financial assistance of St Patrick’s Cathedral, Dublin (awarded in 1709) in order "to improve himself in the art of music". In Venice he met Domenico Scarlatti and was greatly impressed by his harpsichord playing. He followed Scarlatti to Naples and Rome and, later in life, he published an edition of Scarlatti's sonatas for harpsichord which led to a "Scarlatti cult" in England. Roseingrave composed several works in Italy including an anthem and a cantata. He returned to England in 1717 (having left Italy for Dublin in 1713). In 1720 he produced Scarlatti's opera Amor d'un'ombra e gelosia d'un'aura under the title Narciso at the Haymarket Theatre, to which he added two arias and two duets of his own. He was appointed organist of St George's, Hanover Square, in 1725. He became known as an accomplished improviser, especially of fugues. He had a great admiration for the music of Palestrina and was highly skilled at contrapuntal writing. According to Charles Burney he could sightread the most difficult music.
Кейінгі жылдар
1730 жылдары ол өзінің техникасы мен шеберлігінің шыңына жетті. Алайда, ол сүйген қызға үйленуге рұқсат берілмегенде, оның табысты мансабы тоқтады. Әкесі оған музыкантқа үйленуге рұқсат бермеді. Бұл көңіл күй Розингрейвтің психологиялық күйіне әсер етті; оның мінез-құлқы кейде ақылға сыймайтын болып, міндеттерін елемейтін. Ақырында ол 1747 жылы Дублинге зейнеткерлікке кетті, онда ол өзінің немере інісі Уильяммен бірге Дун-Лаогерде тұрды. Ол зейнеткерлік өмірін негізінен Ирландияда өткізген көрінеді, ерекше ерекшелігі оның операсы Федра мен Ипполит 1753 жылы 6 наурызда Дублинде алғаш рет және жалғыз орындалды. Ол 1766 жылы Дун-Логерде қайтыс болды және Дублиндегі Сент-Патрик соборының шіркеу ауласында өзінің отбасылық қабіріне жерленді.
In the 1730s he was at the height of his technique and skill. However, his successful career came to an end when he was denied permission to marry a young lady with whom he had become infatuated. Her father would not allow her to marry a musician. The disappointment affected Roseingrave psychologically; his behaviour reportedly became irrational at times, and he neglected his duties. Eventually he retired to Dublin in 1747 where he lived with his nephew William in Dún Laoghaire. In Ireland, he mainly seems to have spent his retirement, a remarkable exception being the first and only performance of his opera Phaedra and Hippolitus on 6 March 1753 in Dublin. He died at Dún Laoghaire in 1766 and was buried in his family's grave in the churchyard of St Patrick's Cathedral, Dublin.
Бағалау
Роузингравтың ең жақсы композициялары - оның клавиатуралық шығармалары, олар континенттік композиторлардың әсерін таңқаларлықтай аз көрсетеді. Оның клавесиндік шығармалары кейде Скарлаттидің ықпалын көрсетеді, бірақ орган шығармалары Пурселл мен Блоуның ағылшын стиліне жақын. Кейде олар өте хроматикалық, бұл Purcell's viol consort fantasies сияқты ағылшын музыкасының дисонантты әдісін көрсетеді. Олар өздерінің ерекшеліктері мен формаларын көрсетеді, бұл олардың еркін импровизацияланған қойылымдардан туындағанын білдіреді. Сонымен қатар флейтаға сололар мен итальяндық кантаталар жазды. Оның замандастары жиі оны "қаты, ризасыз үйлесімділігі, және ысырапшыл және еріншек модуляциялары" үшін сынға алған. XVIII ғасырдағы ағылшын композиторларының көпшілігі итальяндық стильді Гандельдік тәсілмен қабылдады, ал ағылшын музыкасын сүйетін құлақтар галантты стильдің жеңілдетілген үйлесімділігі мен формасына үйлесіп кетті. Осылайша Розингрейвтің музыкасы көптеген адамдарға тым интеллектуалды және ескірген болып көрінуі мүмкін. 20-ғасырда Розингрейвтің жоғары бағалануына себеп болған факторлардың бірі (егерде қазірдің өзінде оның музыкасы концертте сирек естіледі, ал жазбаларға енгізілгенге қарағанда) - Констант Ламберттің шығармашылығына деген құлшынысы. Шынында да, Ламберт бірнеше Розенграв шығармаларының алғашқы заманауи басылымдарын бақылады.
Roseingrave's best compositions are his keyboard works which show surprisingly little influence of continental composers. His harpsichord works occasionally reflect the influence of Scarlatti, but the organ works are closer to the English style of Purcell and Blow. They are at times highly chromatic, reflecting the dissonant approach of English music such as Purcell's viol consort fantasies. They show irregular phrasing and form, suggesting that they may have arisen from freely extemporised performances for which he had been so famous. He also wrote solos for flute, and Italian cantatas. His contemporaries often criticised him for his "harsh, ungrateful harmony, and extravagant and licentious modulations". Most English composers in the 18th century had adopted the Italianate style in the Handelian manner, and the ears of English music lovers were becoming accustomed to the easier harmony and form of the galant style. Thus Roseingrave's music would have appeared to many to be too intellectual and old fashioned. One factor which led to increased esteem for Roseingrave in the 20th century (though even now his music is seldom heard in concert, as opposed to being included on recordings) was the enthusiasm demonstrated for his output by Constant Lambert. Indeed, Lambert actually oversaw the first modern editions of several Roseingrave pieces.