Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Муссолиниді өлтіре алмаған әйел (1876-1956) Вайолет Альбина Гибсон (1876 жылғы 31 тамыз - 1956 жылғы 2 мамыр) - 1926 жылы Бенито Муссолиниді өлтіруге тырысқан ирландта туған әйел. Ол айыптаусыз босатылды, бірақ өмірінің қалған бөлігін Англиядағы психиатриялық ауруханада өткізді. Ол Ирландияның лорд-канцлері лорд Эшборнның қызы болды.
Woman who failed to kill Mussolini (1876–1956)
Violet Albina Gibson (31 August 1876 – 2 May 1956) was an Irish born woman who attempted to assassinate Benito Mussolini in 1926. She was released without charge but spent the rest of her life in a psychiatric hospital in England. She was the daughter of Lord Ashbourne, Lord Chancellor of Ireland.
Ерте өмір
Вайолет Гибсон 1876 жылы 31 тамызда Ирландияның Дублин қаласында дүниеге келген. Оның әкесі ирландтық заңгер және саясаткер Эдвард Гибсон болды, ол 1885 жылы барон Эшборн болды. Оның анасы Франсис христиандық ғалым еді. Вайолет 1902 жылы католик болмай тұрып теософиямен тәжірибе жүргізді. Ол Виктория патшайымның тұсында соттың дебютанты ретінде таныстырылды. Гибсон өмір бойы қатты ауырып жүрді. 1922 жылы ол жүйке бұзылуынан зардап шекті; ол ақылдан адасқан деп танылды және екі жыл бойы психикалық ауруханаға жіберілді. 1925 жылдың басында Римде өзін-өзі өлтіруге тырысты.
Violet Gibson was born in Dublin, Ireland, on 31 August 1876. Her father was an Irish lawyer and politician, Edward Gibson, who was created Baron Ashbourne in 1885. Her mother, Frances, was a Christian Scientist. Violet experimented with Theosophy before becoming a Roman Catholic in 1902. She was presented as a debutante at court during the reign of Queen Victoria. Gibson suffered severe ill health throughout her life. She had a nervous breakdown in 1922; she was declared insane and committed to a mental institution for two years. She attempted suicide in Rome in early 1925.
Муссолиниді ату
1926 жылы 7 сәуірде Гибсон Италияның Ұлттық фашистік партиясының жетекшісі Муссолиниді атып өлтірді. Ол Римдегі Пиацца дель Кампидольодағы көпшілік арасында жүргенде, Халықаралық хирургтар конгресінің жиналысынан шыққаннан кейін, оған заманауи медицинаның ғажайыптары туралы баяндама жасады. Гибсон қажет болған жағдайда Муссолинидің машинасының терезесін сындыратын таспен және қара шальға маскирацияланған 1892 модельді револьвермен қаруланды. Ол бір рет атқан, бірақ Муссолини сол сәтте басын қозғап, оның мұрнына тиді; ол тағы да тырысты, бірақ қару сәтсіз атып кетті. Гибсонды ашулы топ сол сәтте-ақ өлтіре жаздады, бірақ полиция араласып, оны жауапқа тартты. Муссолини "біраз ғана" деп, жарақатын сәл ғана жеңіп, мұрнын байлағаннан кейін Капитолий төбесіндегі парадты жалғастырды. Ол 1956 жылы 2 мамырда қайтыс болды және Нортгемптондағы Кингстхорп қорымында жерленді.
On 7 April 1926, Gibson shot Mussolini, Italy's National Fascist Party leader, as he walked among the crowd in the Piazza del Campidoglio in Rome after leaving an assembly of the International Congress of Surgeons, to whom he had delivered a speech on the wonders of modern medicine. Gibson had armed herself with a rock to break Mussolini's car window if necessary, and a Modèle 1892 revolver disguised in a black shawl. She fired once, but Mussolini moved his head at that moment and the shot hit his nose; she tried again, but the gun misfired. Gibson was almost lynched on the spot by an angry mob, but police intervened and took her away for questioning. Mussolini was wounded only slightly, dismissing his injury as "a mere trifle", and after his nose was bandaged he continued his parade on the Capitoline Hill. She died on 2 May 1956 and was buried in Kingsthorpe Cemetery, Northampton.
Мұра
Муссолиниді атқан ирланд әйелін, 2014 жылғы радио деректі фильмді RTÉ Radio 1 үшін Сиобхан Линэм түсірді. Олвен Фуэре ойнаған "Виолет Гибсон, Муссолиниді атып өлтірген ирланд әйелін" (2020) атты фильм-драмалық деректі фильмді TG4 тапсырды және Барри Доудалл мен Сиобхан Линэм түсірді. Гибсонның оқиғасы [Ноггин Театр Компаниясының] "Виолет Гибсон: Муссолиниді атқан әйел" пьесасының тақырыбы болып табылады. Оны ирланд драматургы және актрисасы Элис Барри жазды және орындады. Тарихта жиі естен шығатын әйел Вайолеттің батыл әрекеті әлемді дүр сілкіндіріп, өшпес із қалдырды. Бұл қойылым қоғам нормаларына қарсы шығып, өз заманының саяси жүйесіне қарсы шыққан Виктория дәуіріндегі басылып қалған әйелдің жан дүниесіне терең үңілудің сирек кездесетін мүмкіндігін ұсынады. Лиза О'Ниллдің "Violet Gibson" әні оны дәріптейді. Ол О'Ниллдің "Heard a Long Gone Song" альбомында кездеседі. Эвелин Конлонның "Dear You" атты қысқа әңгімесі Гибсонның көзқарасы бойынша оқиғалардың эпистолярлық есебін ұсынады. Бұл әңгіме алғаш рет итальян және ағылшын тілдерінде Tratti Review (Numero Novantatre, Италия, мамыр 2013) және кейіннен Accenti: The Magazine with an Italian Accent (Канада) журналында жарық көрді. Ол сондай-ақ Конлонның Moving About the Place Collection жинағында (Blackstaff, 2021) пайда болды. 2021 жылдың наурызында Дублин қалалық кеңесі Гибсонды "әділ антифашист" ретінде еске алу үшін Меррион алаңындағы балалық шағындағы үйіне тақта орнатуды мақұлдады.
The Irishwoman Who Shot Mussolini, a 2014 radio documentary, was made by Siobhán Lynam for RTÉ Radio 1. A film drama documentary, Violet Gibson, The Irish Woman Who Shot Mussolini (2020) starring Olwen Fouéré, was commissioned by TG4 and produced by Barrie Dowdall and Siobhán Lynam. Gibson's story is the subject of [Noggin Theatre Company]'s play Violet Gibson: The Woman Who Shot Mussolini. Written and performed by Irish playwright and actor Alice Barry. A woman often overlooked by history, Violet’s daring act shook the world and left an indelible mark. This production offers a rare opportunity to delve into the psyche of a suppressed Victorian woman who defied societal norms and challenged the political establishment of her time. Lisa O'Neill's song "Violet Gibson" celebrates her. It is featured on O'Neill's album Heard a Long Gone Song. Evelyn Conlon's short story "Dear You" provides an epistolary account of events from Gibson's point of view. The story first appeared in both Italian and English in Tratti Review (Numero Novantatre, Italy, May 2013), and subsequently in Accenti: The Magazine with an Italian Accent (Canada). It also appears in Conlon's Moving About the Place Collection (Blackstaff, 2021). In March 2021 Dublin City Council approved the placement of a plaque on her childhood home in Merrion Square to commemorate Gibson as "a committed anti fascist".