Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Альфредо Армас Альфонсо:Альфредо Армас Альфонсо (6 тамыз 1921 жылы Кларинес, Анзоатеги, Венесуэла, 9 қараша 1990 жылы Каракас, Венесуэла) - Венесуэла жазушысы, сыншысы, редакторы және тарихшысы, бүкіл Латын Америкасында танымал. Ол қазіргі заманғы аңыздың шебері, көп ұзамай "магикалық реализм" деп аталатынның бастауышы болды. Альфонсо Венесуэланың ішкі бөлігіндегі Ланнос, Кларинс, Пуэрто-Пириту және Куманада өсті, кейіннен Каракастағы Венесуэланың Орталық университетінің жаңа журналистика мектебіндегі алғашқы сабақтарға қатысты. Ол Барселонадағы пошта қызметі, Венесуэладағы мұнай компанияларында және Венесуэланың шығысында құрылған жаңа қалаларда жұмыс істеді және Каракастағы El Nacional газетінің шығыс тілшісі болып жұмыс істеді. Ол "Revista Literaria Jagüey" әдеби журналын құрды және Венесуэла журналистер қауымдастығының алғашқы конференциясын ұйымдастырды және оған төрағалық етті. Алфонсо әртүрлі газеттерге жазуды, жаңа журналдарды құруды және басқаруды жалғастырды, алдымен үкіметке, содан кейін Креол мұнай корпорациясына жұмыс істеді. Шығармасында ол қиялға толы стильді дамытып, 1949 жылы "Лос-Сиелос-де-ла-Мюэрте" атты шығармасын жариялады. 1962 жылы ол Creole Petroleum компаниясынан шығып, Universidad de Oriente университетіне жұмысқа орналасты. 1970 жылы "Осарио де Диос" (1969) романы үшін Ұлттық әдебиет сыйлығын алды. 1970 жылы Ұлттық мәдениет және көркемөнер институтының (INCIBA) вице-президенті болып тағайындалды. 1975 жылы Ұлттық мәдениет кеңесінің (CONAC) ұйымдастыру комиссиясының мүшесі болып тағайындалды. 1986 жылы Куманада Universidad de Oriente Альфонсоға оның үлгілі әдеби еңбегін және халықтық мәдениет пен фольклор құндылығын қорғау үшін гуманитарлық ғылымдар бойынша құрметті докторлық дәріс берді. Альфонсоның шығармалары өзінің импрессионисттік сапасымен танымал, онда оқырман Альфонсоның әлеміне қысқа және фрагментарлік терезелер арқылы ғана тап болады. Оның кейіпкерлері ұлы және күшті емес, әдеттегі ауыл тұрғындары болған және "Венесуэла" сипатын танытқан кішіпейіл адамдар болған. Ол адам санасының және естеліктерінің қайырымдылығын, сананың таза ағысына түспей, бейнелейтін диалог шебері еді. Кейбіреулер El Osario de Dios-ті оның ең үлкен, немесе мүмкін ең жаңашыл кітабы деп санайды.
Alfredo Armas Alfonzo (6 August 1921 in Clarines, Anzoátegui, Venezuela, – 9 November 1990 in Caracas, Venezuela) was a Venezuelan writer, critic, editor and historian, well known throughout Latin America. He was a master of the modern fable, a precursor of what soon would be called magical realism. Alfonzo grew up in the Llanos of interior Venezuela, Clarines, Puerto Píritu and Cumaná, and later attended the first classes at the new journalism school of the Central University of Venezuela in Caracas. He worked for the Postal Service in Barcelona, Venezuela and petroleum companies in new towns established in eastern Venezuela, and worked as the eastern correspondent for the Caracas newspaper El Nacional. He founded the literary magazine, Revista Literaria Jagüey and organized and presided over the first conference of the Venezuelan Journalists Association. Alfonzo continued to write for various newspapers and to found and direct new magazines, while working for first the government and then Creole Petroleum Corporation. In his fiction, he developed an imaginative style, and he published Los Cielos de la Muerte in 1949. In 1962 he resigned from Creole Petroleum and went to work for the Universidad de Oriente. In 1970 he received the National Prize for Literature, for El Osario de Dios (1969). And in 1970 71 he undertook the job as vice president of the National Institute of Culture and Bellas Artes (INCIBA). In 1975 he was appointed a member of the organizing Commission of the National Council of Culture (CONAC). In 1986, in Cumaná, the Universidad de Oriente conferred on Alfonzo an honorary Doctorate in Humanities, in recognition of his exemplary literary work, and his advocation of the value of popular culture and folklore. Alfonzo's work are known for his own impressionistic quality where the reader is exposed to Alfonzo's world only through brief and fragmentary windows. His characters were not the great and powerful, but were modest persons typically rural and demonstrating a "Venezuelan" character. He was a master of dialog that reflected the vagaries of the human mind, and memory, without descending into pure stream of consciousness. Some consider El Osario de Dios his greatest, or perhaps most groundbreaking, book.