House of Slaves

Кіріспе

Сенегалдың Дакар қаласында құлдар үйі (Maison des Esclaves) және оның Қайта оралу есігі - Атлантикадағы құл саудасының құрбандарына арналған музей және мемориал. 1962 жылы ашылған және 2009 жылы Бубакар Жозеф Ндиае қайтыс болғанға дейін сақталған мұражай Африкадан құлдардың соңғы шығу нүктесін еске түсіреді. Тарихшылар бұл ғимаратта қанша африкалық құл ұсталғаны туралы әртүрлі пікірде болса да, Атлантикадағы құл саудасының нүктесі ретінде Горе аралының салыстырмалы маңызы, Африка, Еуропа және Америкадан келген қонақтар оны африкалық құлдықтың адам өмірін еске алудың маңызды орны етіп жалғастыруда.

Тұрғын үй жағдайы

1776 жылы салынғаннан кейін құлдар үйі африкалық құлдарды экспорттау орталығы болды. Үйдің иесі бірнеше кемеге ие болған және құл саудасына қатысқан француз әйел (Анн Пепин) болды. Ғимараттағы жағдай өте нашар, көптеген тұтқындар кемелерге жетуден бұрын қайтыс болды. Құлдыққа түскендер "қырқыраған, ауасы жоқ камераларға қамалып, бірнеше күн бойы қабырғаға тіреліп, қозғала алмай отырды". Ндиае ескерткіштің және құлдардың ғимаратта көптеп ұсталып, олардан Америкаға тікелей тасымалданатындығы туралы жариялаудың қорғаушысы болды. 1776 жылы салынған, Кертиннің айтуынша, ескерткіштің тарихи маңызы жоқ, себебі ол 1770-ші жылдардың соңында салынған және "қасқыр саудасы дәуірінің соңында" көп маңызды болды. 1807 жылы Ұлыбритания мен АҚШ құл саудасын жойды. Басқа ғалымдар да Кертиннің көлікте немесе тұтқындалғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болған адамдардың санын есепке алмағанын атап өтті, бұл оның бағасына едәуір қосылуы мүмкін еді. Алайда, бұл мәлімдемені дәлелдеу ретінде, Горее емес, жалпы жолында Жоғарғы Гвинеяның үлкен аймағынан әкелінген 103 000 құл африкалықтарды келтірген құжат болды. Ана Лусия Араухо "бұл нақты адамдар шыққан нақты жер емес" деп мәлімдеді. Тіпті, Горэ құл саудасында ешқашан маңызды болған жоқ деп ойлағандар да, аралды қазіргі Гана мен Бенин порттарынан кең көлемде жүргізілген сауданың маңызды ескерткіші ретінде қарастырады. Көптеген адамдар, әсіресе құл болған африкалықтардың ұрпақтары, бұл жерге деген өте эмоционалды реакцияларды және Ндиаедің ғимараттың тарихи маңызын түсіндіруінің кеңінен әсерін сипаттайды: әсіресе Ндиае миллиондаған құл африкалықтар континентті соңғы рет тастап кеткенін айтқан Қайта оралу қақпасы. 2008 жылы көз жұмғанға дейін Ндиае жертөледегі камералар арқылы, қайта оралмайтын қақпа арқылы туристерге темір бұғауларды ұстап беретін. Бұл африкалық құлдарды байлау үшін қолданылатын бұғаулар сияқты. Алекс Хейлидің "Тамырлар: американдық отбасы сагасы" романы 1976 жылы жарық көргеннен бері Америка Құрама Штаттарынан келген африкалық америкалық туристер мұражайды өзінің дәстүрлі африкалық мұрасымен қайта байланысуға үміттенетін қажылықтардың шоғырланған нүктесі етті. Сенегалға сапарлары кезінде Maison des Esclaves-ке келген әлемдегі танымал тұлғалар арасында Папа Иоанн Павел II, Нельсон Мандела, Майкл Джексон және Барак Обама бар.

Following its construction in 1776, the House of Slaves became a holding center for enslaved African people to be exported. The House was owned by an Afro French woman (Anne Pépin), who owned several ships and participated in the slave trade. Conditions in the building were harrowing, with many of the imprisoned perishing before they reached the ships. Captured enslaved people "were imprisoned in dark, airless cells", and "spent days shackled to the floor, their backs against the walls, unable to move." Ndiaye was an advocate of both the memorial and proclamation that enslaved people were held in the building in great numbers and from here transported directly to the Americas. Constructed around 1776, Curtin has been quoted as stating that the actual doorway memorialised likely had no historical significance, due to the fact that it was built in the late 1770s and "late in the era [of slave trading] to be of much importance", with Britain and the United States both abolishing the slave trade in 1807. Other academics have also pointed out that Curtin did not account for the number of individuals who died during transport or shortly after their capture, which could have added significantly to his estimate. However, the evidence for this claim was a document that cited 103,000 enslaved Africans being taken from the larger region of Upper Guinea on the whole, not Gorée specifically. Ana Lucia Araujo has stated "it’s not a real place from where real people left in the numbers they say". Even those who argue Gorée was never important in the slave trade view the island as an important memorial to a trade that was carried on in greater scale from ports in modern Ghana and Benin. Many, especially those descended from enslaved Africans, describe highly emotional reactions to the place, and the pervasive influence of Ndiaye's interpretation of the historical significance of the building: especially the Door of No Return through which Ndiaye argued millions of enslaved Africans left the continent for the last time. Before his death in 2008, Ndiaye would personally lead tours through basement cells, out through the Door of No Return, and hold up to tourists iron shackles, like those used to bind enslaved Africans. Since the publication of Alex Haley's novel Roots: The Saga of an American Family in 1976, African American tourists from the United States have made the Museum a focal point, often a highly emotion laden one, of pilgrimages hoping to reconnect with their traditional African heritage. Famous world figures who have toured the Maison des Esclaves during their visits to Senegal includes Pope John Paul II, Nelson Mandela, Michael Jackson, and Barack Obama.