Буэнос-Айрес қаласының Сан-Тельмо ауданы: тарих пен мәдениет ошағы
San Telmo, Buenos Aires
Буэнос-Айрес қаласының ең көне Сан-Тельмо ауданы: тарихы, колониялық архитектурасы, антиквариат дүкендері, танго үйлері мен көрмелер. Аргентина мәдени орталығы!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Телмо ("Сан-Педро Гонсалес-Телмо") – Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласындағы ең көне барио (аудан). Бұл Аргентина мегаполисінің жақсы сақталған аймағы және колониалдық ғимараттарымен ерекшеленеді. Көшелерде кафелер, танго үйлері мен антикварлық дүкендер орналасқан, олар көбінесе суретшілер мен бишілермен толы. "Жарқыраған блок" деп аталатын көшеде осы маңызды тарихи ғимараттардың көпшілігін кездестіруге болады. Сан-Телмоның танымал орындарына ескі шіркеулер (мысалы, Сан-Педро-Телмо), мұражайлар, тағам залдары мен киосктер, антикварлық дүкендер және Пласа Дорего алаңындағы жартылай тұрақты антикварлық жәрмеңке (Feria de Antigüedades) жатады. Аймақта жергілікті тұрғындар мен туристер үшін тангоға қатысты шаралар ұйымдастырылады.
San Telmo ("Saint Pedro González Telmo") is the oldest barrio (neighborhood) of Buenos Aires, Argentina. It is a well preserved area of the Argentine metropolis and is characterized by its colonial buildings. Cafes, tango parlors and antique shops line the cobblestone streets, which are often filled with artists and dancers. A street named the "Illuminated Block" is where many of these important historical buildings can be found. San Telmo's attractions include old churches (e. g. San Pedro Telmo), museums, food halls and stalls, antique stores and a semi permanent antique fair (Feria de Antigüedades) in the main public square, Plaza Dorrego. Tango related activities for both locals and tourists are in the area.
Тарих
17 ғасырда Сан-Педро биіктіктері деп аталған бұл аймақ көбінесе қаланың кемежай жұмысшылары мен кірпіш шеберлерінің санының өсуіне орын берді. Бұл аймақ Буэнос-Айрестің алғашқы "өнеркәсіптік" аймағы болды, оның алғашқы жел диірмені және қаланың көптеген кірпіш пештері мен қоймалары осында орналасқан. Отарлық дәуірде қаланың жүн, тері және былғары экспортының көп бөлігі (Аргентина аймағының 1870 жылдарға дейін негізгі табыс көзі) осында дайындалып, сақталды. Олардың болуы осы аймақтағы алғашқы тұрғын үйлердің пайда болуына әкелді: африкалықтардың, құлдардың және бос адамдардың. Бұрын Буэнос-Айрестен шатқалмен бөлінген бұл аймақ 1708 жылы "Сан-Педроның пештері мен қоймалары" ретінде ресми түрде қала құрамына енді. Ауданның кедейлігі иезуиттерді осы жерде "Рухани үй" құруға итерді, бұл қайырымдылық және білім беру миссиясы, Сан-Педроның мұқтаж халқы оны "Резиденция" деп атады; олардың 1767 жылғы таратылуы миссияның жабылуына әкелді. Иезуиттер кеткеннен кейін туған бос орын 1806 жылы Сан-Педро Гонсалес Тельмо (немесе "Сан-Телмо") шіркеуінің құрылуымен толтырылды, ол теңізшілердің қасиетті қамқоршысының құрметіне аталды. Алайда бұл қадам жоғалған әлеуметтік институттарды толықтай алмастыра алмады, сондықтан Сан-Телмо 1816 жылы Аргентина тәуелсіздік алғаннан кейін де әлсіреп қалды. Гватемалалық монахтар қалпына келтірген иезуиттер резиденциясы 1821 жылы жабылды, ал Сан-Телмо келесі 30 жыл бойы қара әскерлердің казармасы мен губернатор Хуан Мануэль де Росастың қатыгез Мазорка түрмесінің құрылысынан басқа ешқандай қоғамдық жұмыстарды көрмеді. Сан-Телмо осы қиындықтарға қарамастан, әсіресе Росастың 1852 жылы биліктен алынғаннан кейін жақсара бастады. Жаңа клиникалардың салынуы, газ құбырларының, жарықтандырудың, кәріздердің, ағынды судың және тас төселген жолдардың орнатылуы, сондай-ақ қаланың негізгі көтерме сауда нарығының ашылуы ауданға байлардың қызығушылығын арттырды және Сан-Телмоның батыс жартысында көптеген әсем үйлер салынды. Бұл үміт беретін кезең 1871 жылы сары безгек эпидемиясы аймақты жайлаған кезде күрт аяқталды. Жаңа клиникалар мен Флорентино Амехино сияқты дәрігерлердің батыл күш-жігері эпидемияның солтүстікке таралуын тоқтатуға көмектесті; бірақ уақыт өте келе ол 10 000-нан астам адамның өмірін жалмады, бұл Сан-Телмоның өсіп келе жатқан орта және жоғарғы сыныптарының кейіннен Баррио-Нортеге көшіп кетуіне әкелді. Алғашында жүздеген үйлер бос қалды. Көптеген үлкен участақтар қажетті саябақтарға айналдырылды, олардың ең үлкені – 1891 жылы танымал француз-аргентиналық қала құрылысшысы Шарль Тейз жобалаған Лезама паркі, ол жаңа Аргентина Ұлттық тарих мұражайына толықтыру ретінде салынды. Алайда 1875-1930 жылдар аралығында Аргентинаға Еуропадан көшіп келген иммигранттар толқыны кезінде көптеген үлкен үйлер пәтерлік үйлерге айналды. Сан-Телмо Буэнос-Айрестегі ең көп мәдениеттер араласып жатқан ауданға айналды, онда британдық, галисиандық, итальяндық және орыс аргентиналықтарының үлкен қауымдастықтары тұрды. Сан-Телмодағы және Буэнос-Айрестегі басқа жерлердегі көптеген орыстардың болуы 1901 жылы Аргентинаның алғашқы орыс православие шіркеуінің бағышталуына әкелді. Оңтүстікке қарай өсіп келе жатқан өнеркәсіптің арқасында 1897 жылы неміс иммигранты Отто Краузе осы жерде техникалық мектеп ашты. Сан-Телмоның богемалық ауасы жергілікті суретшілерді тартып, жақсы жағдайға жеткен иммигранттар бұл аймақты қалдырғаннан кейін олардың қызығушылығын арттырды. Мәдени белсенділіктің артуы 1956 жылы сыншы Рафаэль Скиррудың Буэнос-Айрес заманауи өнер мұражайын ашуына, сондай-ақ 1960 жылдары "Сан-Телмо Республикасының" пайда болуына әкелді, бұл өнер бұйымдарын ұйымдастырған және басқа да шаралар өткізген қолөнершілердің одағы болды. Сан-Телмоның иммигранттармен байланысы аймақта тангоның тез танымал болуына да ықпал етті: сол жанрдың гүлденгеннен көп уақыт өткеннен кейін, атақты әнші Эдмундо Риверо 1969 жылы тастап кетілген колониялық дәуірдегі азық-түлік дүкенін сатып алып, оны El Viejo Almacén ("Ескі азық-түлік дүкені") деп атады. Бұл көп ұзамай қаланың ең танымал танголық музыка залдарының біріне айналып, Сан-Телмоның мәдени және экономикалық жаңғыруына көмектесті. 1980 жылы бұрынғы Эсейса отбасының сарайын Pasaje de la Defensa ("Дефенса көшесі жолы") ретінде қайта жаңарту, сонымен қатар, көптеген осындай құрылымдарды қайта жаңартуға әкелді, олардың көпшілігі 1870 жылдан бері конвентиллос (пәтерлік үйлер) болып келді. Сан-Телмоның 19 ғасырдағы сәулеті мен тас төселген көшелерінің көпшілігі сақталғандықтан, ол маңызды туристік орынға айналды.
Known as San Pedro Heights during the 17th century, the area was mostly home to the city's growing contingent of dockworkers and brickmakers; the area became Buenos Aires' first "industrial" area, home to its first windmill and most of the early city's brick kilns and warehouses. The bulk of the city's exports of wool, hides and leather (the Argentine region's chief source of income as late as the 1870s) were prepared and stored here in colonial times. Their presence led to the first residential settlements in this area: that of Africans, slaves and free, alike. Previously separated from Buenos Aires proper by a ravine, the area was formally incorporated into the city in 1708 as the "Ovens and Storehouses of San Pedro." The neighborhood's poverty led the Jesuits to found a "Spiritual House" in the area, a charitable and educational mission referred to by San Pedro's indigent as "the Residence;" their 1767 suppression led to the mission's closure, however. The void left by the Jesuits' departure was addressed by the 1806 establishment of the Parish of San Pedro González Telmo (or "San Telmo"), so named in honor of the Patron Saint of seafarers. This move failed to replace the lost social institutions, however, and San Telmo languished well after Argentine independence in 1816. The Jesuit Residence, restored as a clinic by Guatemalan friars, was shuttered in 1821, and San Telmo saw no public works for the next 30 years except a Black Infantrymen's Quarters and the construction of the dreaded Mazorca Dungeon by Governor Juan Manuel de Rosas. San Telmo began to improve despite these challenges, particularly after Rosas' removal from power in 1852. The establishment of new clinics, the installation of gas mains, lighting, sewers, running water and cobblestones and the opening of the city's main wholesale market led to increasing interest in the area on the part of the well to do and numerous imposing homes were built in the western half of San Telmo. This promising era ended abruptly when an epidemic of yellow fever struck the area in 1871. The new clinics and the heroic efforts of physicians like Florentino Ameghino helped curb the northward spread of the epidemic; but as time went on it claimed over 10,000 lives, and this led to the exodus of San Telmo's growing middle and upper classes into what later became Barrio Norte. At first hundreds of properties became vacant. A few of the larger lots were converted into needed parks, the largest of which is Lezama Park, designed by the renowned French Argentine urban planner Charles Thays in 1891 as a complement to the new Argentine National Museum of History. Most large homes, though, became tenement housing during the wave of immigration into Argentina from Europe between 1875 and 1930. San Telmo became the most multicultural neighborhood in Buenos Aires, home to large communities of British, Galician, Italian and Russian Argentines. The large numbers of Russians in San Telmo and elsewhere in Buenos Aires led to the consecration of Argentina's first Russian Orthodox Church in 1901. Expanding industry to the south also led a German immigrant, Otto Krause, to open a technical school here in 1897. San Telmo's bohemian air began attracting local artists after upwardly mobile immigrants left the area. Increasing cultural activity resulted in the opening of the Buenos Aires Museum of Modern Art by critic Rafael Squirru in 1956, as well as in the 1960 advent of the "Republic of San Telmo," an artisan guild which organized art walks and other events. San Telmo's immigrant presence also led to quick popularization of tango in the area: long after that genre's heyday, renowned vocalist Edmundo Rivero purchased an abandoned colonial era grocery in 1969, christening it El Viejo Almacén ("The Old Grocery Store"). This soon became one of the city's best known tango music halls, helping lead to a cultural and economic revival in San Telmo. The 1980 restoration of the former Ezeiza family mansion into the Pasaje de la Defensa ("Defensa Street Promenade"), moreover, has led to the refurbishment of numerous such structures, many of which had been conventillos (tenements) since the 1870s. As most of San Telmo's 19th century architecture and cobblestone streets remain, it has also become an important tourist attraction.
Қазіргі заманғы өнер
Бұл аймақта көптеген заманауи өнер галереялары, өнер кеңістіктері мен мұражайлар орналасқан. 2005 жылы галерея және суретшілер басқаратын "Appetite" ашылды, ал Аргентина жұртшылығы мен БАҚ оның ашылу салтанатына және кештеріне жиналған көпшілікті бірден байқады. Осы ауданда басқа да галереялар ашыла бастады, соның нәтижесінде қазіргі заманғы өнердің Меккесіне айналды. Бұл туралы алғаш рет 2006 жылдың соңында Rolling Stone журналы айтты: "Барлық қозғалыс Палермода орналасқан сияқты болғанда, Даниэла Луна жасаған құйын Сан-Телмодағы өнер галереясымен қызығушылықты оятып, бірте-бірте ауданды өз бақылауына алып, өнер орталығын көшірді". Бірнеше айдан кейін New York Times газеті былай деп жазды: "Мен кездескен әркім ұсынған авангард галереясы – Appetite-ті табу үшін Сан-Телмоның әсері аз сезілетін бірнеше блогының біріне қайта оралуым керек болды". Көптеген БАҚ Сан-Телмоның қазіргі заманғы өнерді ұнататындар үшін танымал орынға айналғанын атап өтті, мысалы, La Nacion газеті 2008 жылы 30-ға жуық галерея мен өнер орталығы бар екенін хабарлады. Кейін сол жылы газетте тағы бір мақала жарық көрді, ол былай басталды: "Қазіргі заманғы өнер ауданға көшті. Сан-Телмо өнер ауданы дүниеге келді".
A great number of contemporary art galleries, art spaces and museums are located in this area. In 2005 the gallery and artist run space Appetite opened and the Argentine public and media immediately noticed the crowds attending its openings and parties. Other art galleries began setting up in this neighborhood and it became a Mecca of contemporary art. The first to talk about it was Rolling Stone magazine which said in late 2006: "When all the movement seemed to be getting installed at Palermo, the Daniela Luna tornado opened the appetite with an art gallery in San Telmo and little by little is monopolizing the neighborhood and transferring the scene." A few months later the New York Times said that "To find Appetite, an avant garde gallery that everyone I met recommended, I had to return to one of San Telmo's less atmospheric blocks." Many media remarked the transformation of San Telmo into a destination for contemporary art lovers, such as the newspaper La Nacion which counted around 30 galleries and art centers in 2008. Later that year, the same newspaper published another article that started: "Contemporary art moved into the neighborhood. San Telmo Art District is born."