Кіріспе

Урофациалдық синдром немесе Очоа синдромы - төменгі несеп жолы мен ішек қызметінің бұзылуымен байланысты тән аутосомалық рецессивті туа біткен ауру. Оны алғаш рет колумбиялық дәрігер Бернардо Очоа 1960 жылдардың басында сипаттады. Бұл синдроммен ауыратын балалардың бет-әлпетінің кері бұрылуы синдромды ертерек анықтауға мүмкіндік береді, бұл аурудың алдын алу үшін өте маңызды, өйткені бұл аурумен байланысты несепке байланысты проблемалар емделмесе, зиян келтіре алады. Детрусорлық сфинктердің үйлесімсіздігіне байланысты синдромның тағы бір оңай байқалған белгісі - іштің ішке түсуі. Ол HPSE2- мен байланысты болуы мүмкін.

Белгілері мен симптомдары

Бұл аурумен ауыратын нәрестелер кері жылмайғандай көрінеді; олар шынымен күлімсіреп жатқанда жылап жатқандай көрінеді, бұл уропатиямен байланысты. Оларға гидронефроз да әсер етуі мүмкін. Бұл аурудың белгілері өте жас кезінен басталуы мүмкін. Бұл синдроммен ауыратын көптеген адамдар диагноз қойылмай және емделмесе, бүйрек жетіспеушілігі (уропатия) салдарынан жасөспірім шақтарында 20 жасқа толғанда қайтыс болады. Бұл синдромға шалдыққан балада бетінің дамуы қалыпты емес, бұл кері жылмаюға әкеледі, бірақ жүйке байланыстары қалыпты. Бала күлімсіреуге тырысқанда, жылап жатқандай көрінеді. Нейрогенді көк қуыстың салдарынан несепке қатысты проблемалар пайда болады. Радиологиялық аномалияларға мыналар жатады: трабекуляциялы көк шұлық, везикуретеральді рефлекс, сыртқы сфинктер спазмы, пиелонефрит, гиперрефлекстік көк шұлық, детрусордың тыйылмайтын жиырылуы және т.б. Зәр шығару жолдарының бұзылуы бүйректің нашарлауы мен жетіспеушілігіне әкелуі мүмкін. Бұл жағдайды қалыпты мезгілдегі несепті қалпына келтіру үшін тиісті шаралар қолдану және инфекциялардың алдын алу үшін антибиотиктер қабылдау арқылы болдырмауға болады. Кейбір жағдайларда аурудың әсерінен гипертония пайда болып, бүйрек ауруының соңғы сатысына дейін барады, ал басқалары уремияға ұшырайды. Сонымен қатар, пациенттердің көпшілігі іш қатудан зардап шегеді. Бұл синдромды ертерек анықтау балалардың ерекше бет-әлпеттері арқылы мүмкін.

Себеп

Урофациалдық синдром 10q23q24 хромосомасындағы геннің бұзылуынан немесе мутациясынан пайда болады. Ген D10S1433 және D10S603 аралығында 1 сантиморгандық аралықта орналасқан. 10q23q24 хромосомасындағы HPSE2 генінің мутациялары Очоа синдромын тудырады. Бұл дегеніміз, бұл ауруға себепші болған ақаулы ген аутосомада орналасқан (10-хромосома - аутосома) және аурумен туылғанда ақаулы геннің екі көшірмесі (әр ата-анадан бір-бір көшірмесі) қажет. Аутосомалық рецессивті ауруы бар адамның ата-анасы екеуінде де ақаулы геннің бір көшірмесі бар, бірақ әдетте аурудың белгілері мен симптомдары болмайды. HPSE2 ақаулық генінің Очоа синдромымен байланысы анық емес. Генетикалық өзгерістер мидың бір аймағында аномалияға әкелуі мүмкін деген болжам бар, бұл болжамның дәлелі - мидың бет әлпеті мен несепті басқару аймақтары бір-біріне жақын орналасқан. Басқа гипотезалар бойынша, гепараназа-2 протеинінің ақаулығы несеп жолдарының дамуына, бет пен көк қуыс бұлшық еттерінің жұмысына кедергі келтіреді.

Емдеу

Емдеудің түрі уропатияның жағдайына және ауқымына байланысты өзгереді. Блокаданы үнемі босату үшін таза аралық катетерлеуді (CIC) қолдануға болады. Егер уродинамикалық зерттеуде детрусорлық жиырылудың тежелмеуі байқалса, қосымша антихолинергиялық препараттар қолдану керек. Қайталану инфекциялардың алдын алу үшін, әсіресе, везикоуретеральді рефлюкс жағдайында емдеу антибиотиктік профилактиканы да қамти алады.

Эпидемиология

Урофациалдық (Очоа) синдромы 1987 жылы оны алғаш сипаттаған Бернардо Очоаның арқасында Очоа атауын алды.