Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Урофациалдық синдром немесе Очоа синдромы - төменгі несеп жолы мен ішек қызметінің бұзылуымен байланысты тән аутосомалық рецессивті туа біткен ауру. Оны алғаш рет колумбиялық дәрігер Бернардо Очоа 1960 жылдардың басында сипаттады. Бұл синдроммен ауыратын балалардың бет-әлпетінің кері бұрылуы синдромды ертерек анықтауға мүмкіндік береді, бұл аурудың алдын алу үшін өте маңызды, өйткені бұл аурумен байланысты несепке байланысты проблемалар емделмесе, зиян келтіре алады. Детрусорлық сфинктердің үйлесімсіздігіне байланысты синдромның тағы бір оңай байқалған белгісі - іштің ішке түсуі. Ол HPSE2- мен байланысты болуы мүмкін.
Urofacial syndrome, or Ochoa syndrome, is an autosomal recessive congenital disorder characterized by an association of a lower urinary tract and bowel dysfunction with a typical facial expression: When attempting to smile, the patient seems to be crying or grimacing. It was first described by the Colombian physician Bernardo Ochoa in the early 1960s. The inverted facial expression presented by children with this syndrome allows for early detection of the syndrome, which is vital for establishing a better prognosis as urinary related problems associated with this disease can cause harm if left untreated. Incontinence is another easily detectable symptom of the syndrome that is due to detrusor sphincter discoordination. It may be associated with HPSE2.
Белгілері мен симптомдары
Бұл аурумен ауыратын нәрестелер кері жылмайғандай көрінеді; олар шынымен күлімсіреп жатқанда жылап жатқандай көрінеді, бұл уропатиямен байланысты. Оларға гидронефроз да әсер етуі мүмкін. Бұл аурудың белгілері өте жас кезінен басталуы мүмкін. Бұл синдроммен ауыратын көптеген адамдар диагноз қойылмай және емделмесе, бүйрек жетіспеушілігі (уропатия) салдарынан жасөспірім шақтарында 20 жасқа толғанда қайтыс болады. Бұл синдромға шалдыққан балада бетінің дамуы қалыпты емес, бұл кері жылмаюға әкеледі, бірақ жүйке байланыстары қалыпты. Бала күлімсіреуге тырысқанда, жылап жатқандай көрінеді. Нейрогенді көк қуыстың салдарынан несепке қатысты проблемалар пайда болады. Радиологиялық аномалияларға мыналар жатады: трабекуляциялы көк шұлық, везикуретеральді рефлекс, сыртқы сфинктер спазмы, пиелонефрит, гиперрефлекстік көк шұлық, детрусордың тыйылмайтын жиырылуы және т.б. Зәр шығару жолдарының бұзылуы бүйректің нашарлауы мен жетіспеушілігіне әкелуі мүмкін. Бұл жағдайды қалыпты мезгілдегі несепті қалпына келтіру үшін тиісті шаралар қолдану және инфекциялардың алдын алу үшін антибиотиктер қабылдау арқылы болдырмауға болады. Кейбір жағдайларда аурудың әсерінен гипертония пайда болып, бүйрек ауруының соңғы сатысына дейін барады, ал басқалары уремияға ұшырайды. Сонымен қатар, пациенттердің көпшілігі іш қатудан зардап шегеді. Бұл синдромды ертерек анықтау балалардың ерекше бет-әлпеттері арқылы мүмкін.
Infants with the disorder exhibit an inverted smile; they appear to be crying when they are actually smiling, in conjunction with uropathy. They also may be affected by hydronephrosis. Symptoms of this disease can start at very young ages. Many people with this syndrome will die in their teens to early 20s because of the renal failure (uropathy) if not diagnosed and treated. Children with the syndrome have abnormal facial development that cause an inverted smile, nerve connections are however normal. When attempting to smile, the child will appear to cry. Urinary problems arise as a result of a neurogenic bladder. Most patients older than the age of toilet training, present with enuresis, urinary tract infection, hydronephrosis, and a spectrum of radiological abnormalities typical of obstructive or neurogenic bladders. Radiological abnormalities include things such as: trabeculated bladder, vesicoureteral reflex, external sphincter spasm, pyelonephritis, hyperreflexic bladder, noninhibited detrusor contraction, etc. Urinary abnormalities might result in renal deterioration and failure. This can be prevented by taking proper measures to restore normal micturition and by taking antibiotics to prevent infections. In some cases, the affected patients become hypertensive and progress to end stage renal disease, while others become uremic. Additionally, most patients suffer from constipation. Early detection of this syndrome is possible through the peculiar faces that children present.
Себеп
Урофациалдық синдром 10q23q24 хромосомасындағы геннің бұзылуынан немесе мутациясынан пайда болады. Ген D10S1433 және D10S603 аралығында 1 сантиморгандық аралықта орналасқан. 10q23q24 хромосомасындағы HPSE2 генінің мутациялары Очоа синдромын тудырады. Бұл дегеніміз, бұл ауруға себепші болған ақаулы ген аутосомада орналасқан (10-хромосома - аутосома) және аурумен туылғанда ақаулы геннің екі көшірмесі (әр ата-анадан бір-бір көшірмесі) қажет. Аутосомалық рецессивті ауруы бар адамның ата-анасы екеуінде де ақаулы геннің бір көшірмесі бар, бірақ әдетте аурудың белгілері мен симптомдары болмайды. HPSE2 ақаулық генінің Очоа синдромымен байланысы анық емес. Генетикалық өзгерістер мидың бір аймағында аномалияға әкелуі мүмкін деген болжам бар, бұл болжамның дәлелі - мидың бет әлпеті мен несепті басқару аймақтары бір-біріне жақын орналасқан. Басқа гипотезалар бойынша, гепараназа-2 протеинінің ақаулығы несеп жолдарының дамуына, бет пен көк қуыс бұлшық еттерінің жұмысына кедергі келтіреді.
Urofacial syndrome occurs due to either disruption or mutation of a gene on chromosome 10q23q24. The gene is located on a 1 centimorgan interval between D10S1433 and D10S603. Mutations in the HPSE2 gene on chromosome 10q23q24 have been observed to cause Ochoa Syndrome. This means the defective gene responsible for the disorder is located on an autosome (chromosome 10 is an autosome), and two copies of the defective gene (one inherited from each parent) are required in order to be born with the disorder. The parents of an individual with an autosomal recessive disorder both carry one copy of the defective gene, but usually do not experience any signs or symptoms of the disorder. The relationship between a defective HPSE2 gene and Ochoa syndrome is unclear. There is postulation that the genetic changes may lead to an abnormality in the brain region, evidence for this postulation is that the areas of the brain that control facial expression and urination are in close proximity of each other. Other hypotheses think that the defective heparanase 2 protein may lead to problems with development of the urinary tract or with muscle function in the face and bladder.
Емдеу
Емдеудің түрі уропатияның жағдайына және ауқымына байланысты өзгереді. Блокаданы үнемі босату үшін таза аралық катетерлеуді (CIC) қолдануға болады. Егер уродинамикалық зерттеуде детрусорлық жиырылудың тежелмеуі байқалса, қосымша антихолинергиялық препараттар қолдану керек. Қайталану инфекциялардың алдын алу үшін, әсіресе, везикоуретеральді рефлюкс жағдайында емдеу антибиотиктік профилактиканы да қамти алады.
The treatment varies based on the condition and extent of the uropathy. To empty the bladder regularly, clean intermittent catheterization (CIC) can be used. If the urodynamic study shows non inhibited detrusor contractions, an anticholinergic drug should be given additionally. To prevent recurrent infections, especially in the case of vesicoureteral reflux, the treatment can also include an antibiotic prophylaxis.
Эпидемиология
Урофациалдық (Очоа) синдромы 1987 жылы оны алғаш сипаттаған Бернардо Очоаның арқасында Очоа атауын алды.
Urofacial (Ochoa) syndrome received the Ochoa name because of the first person to describe it in 1987, Bernardo Ochoa.