Кіріспе

Сирек кездесетін психологиялық немесе неврологиялық жағдай Атимхормиялық синдром (көне грекше θυμός thūmós, "күй-күй" немесе "аффект", және horm, "импульс", "жегі" немесе "жегі"), психикалық акинезия немесе автоактивация тапшылығы (ААД) - өте пассивтілікпен, апатиямен, толыға түскен әсермен және өзін-өзі ынталандыру мен саналы ойлаудың терең жалпыланған жоғалуымен сипатталатын сирек кездесетін психопатологиялық және неврологиялық синдром. Мысалы, бір науқас 45 минут бойы қолын шөпті кескішпен ұстап, шөпті кесуді бастай алмады. Бұл "кинетикалық блокада" ұлы қозғалуға бұйырғанда бірден жоғалып кетті. Мұндай симптомдардың болуы мидың белгілі бір құрылымдарына зақым келгеннен кейін науқастарда адамда мотивацияның физикалық моделін қолдауға пайдаланылды, онда базальдық ганглияның лимбикалық циклы бағытталған әрекет пен ойды бастаушы болып табылады. Алғаш рет француз неврологы Доминик Лаплане 1982 жылы "PAP синдромы" (немесе "психикалық автоактивацияны жоғалту") деп сипаттаған, синдром базальдық ганглияның немесе алдыңғы қабықтың, атап айтқанда, мотивация мен атқарушы функцияларға жауапты стриатум мен глобус паллидустың зақымдануынан туындаған деп есептеледі. Бұл ауру алдын ала психикалық ауруларсыз да болуы мүмкін.

Симптомдары

Ол белгілі бір қозғалыс тапшылығысыз ерікті қозғалыстың болмауымен сипатталады, ал науқастар көбінесе толық ақыл-ойдың бос немесе бос екенін сипаттайды. Бұл әсердің немесе эмоционалдық алаңдаушылықтың азаюымен (атимхормия) және жиі мәжбүрлеулермен, қайталанатын әрекеттермен немесе тиктермен бірге жүреді. Сыртқы стимуляциядан кейін, мысалы тікелей бұйрықтан кейін, науқас қалыпты түрде қозғала алады және күрделі физикалық және ақыл-ой жұмыстарын жалғастыруға шақырылғанша орындай алады. Симптомдар депрессиядан ерекшеленуі мүмкін, өйткені депрессия қайғылы немесе жағымсыз ойлардың болуын талап етеді, ал атимхормиялық науқастар жағымды немесе жағымсыз ойлардың мүлдем жоқтығын айтады.