Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уругвайлық заңгер және саяси қайраткер (1923-2014) Рафаэль Аддиего Бруно (23 ақпан 1923 - 20 ақпан 2014) - Уругвайлық заңгер және саяси қайраткер. Ол 1985 жылдың ақпан мен наурыз айлары аралығында және Грегорио Альварестің отставкаға кетуі мен Хулио Мария Сангуинеттидің билікке кіруі арасында Уругвай президенті болды.
Uruguayan jurist and political figure (1923–2014)
Rafael Addiego Bruno (23 February 1923 – 20 February 2014) was a Uruguayan jurist and political figure. He was President of Uruguay, as an interim chief executive, between February and March 1985 and between the resignation of Gregorio Álvarez and accession to office of Julio María Sanguinetti.
Өмірбаян
Аддиего 1984 жылдан бері Жоғарғы соттың президенті болды, ал 1984 жылы Колорадо партиясының Сангинетти кандидатурасына және 1984 жылы қарашада президент болып сайлануына оң көзбен қарамаған президент генерал Грегорио Альварес 1985 жылы ақпанда отставкаға кетуді таңдады. 1985 жылы Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің мүшелері арасында алғыс айтыстар көбейді, ол 1981 жылы Альварестің президент қызметіне тағайындалуын қолдайтын. Сонымен қатар, Сангинетти мен оның Колорадо партиясының жақтастары Альваресті өздерінің кандидаты жағына дискредитациялауға тырысудың күшті себептері бар деп санайды. Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің (салыстырмалы түрде) қалыпты мүшелері үшін де, Сангинетти мен оның жақтастары үшін де өзара қолайлы өтпелі тұлға іздестірілді.
Addiego had been president of the Supreme Court since 1984 when the sitting president, General Gregorio Álvarez, who did not look favourably on the candidacy of the Colorado Party's Sanguinetti and his subsequent election to the presidency in November 1984, opted under pressure to resign in February 1985. By 1985 there had been increasing divisions among members of the National Security Council, which had originally sponsored Álvarez's appointment to the presidency in 1981. In addition, Sanguinetti and his Colorado Party supporters felt they had strong reasons to seek to discredit Álvarez in favour of their candidate. For both the (relatively) moderate members of the National Security Council and for Sanguinetti and his supporters, a mutually acceptable transitional figure was sought.
Уругвай президенті (уақытша)
Осылайша, 1985 жылдың наурыз айының басында сайланған президент Сангуинетти ант бергенге дейін Альварестің қалған мерзімінде қысқа уақытқа қызмет етуге келген Аддиего болды. Аддиего президенттікке келген саяси келісімді қорғаушылар Сангинеттиге азаматтық тұлғадан (Альварес генерал болғандықтан) қызмет ауысуына мүмкіндік бергенін атап көрсетті. Халықаралық бақылаушылар үшін Уругвайдың демократияға көшуі деп аталатын оқиғаның қоғамдық қатынастар аспектісі Сангуинетти мен Альварес арасындағы психологиялық қашықтықтың артуымен күшейтілді. Скептиктер 1973 жылы Хуан Мария Бордаберридің төңкерісінен кейін, үкіметке уругвайлық әскерилердің қатысуына әкелгенін еске түсіре алды, "Әскери үкімет" деп аталатын президенттер Бордаберри, Демичели және Мендес шын мәнінде азаматтық адамдар болды, ал 1984 жылдың қарашасындағы президенттік сайлауда әскери қолдау тапқан Ұлттық қауіпсіздік кеңесі қызмет етті. Сонымен қатар Сангинеттидің Колорадо партиясының көптеген мүшелері 12 жыл бұрын және 1930 жылдары Габриэль Терраның парламенттен тыс режимі кезінде де декрет арқылы билікті қолдағаны сөзсіз. Қандай да бір көзқараспен қарасақ та, Аддиегоның қысқа мерзімдегі президент лауазымына әкелген себептер Сангинеттидің президентлігіне көшудің сипатын және тіпті екіжақтылығын көрсетеді. Аддиегоның Уругвай президенті міндетін уақытша атқаруына әкелген оқиғаның 1953 жылы саяси және дискурстік шиеленістердің жоғарылау кезеңінде АҚШ президенті Дуайт Д. Эйзенхауэрдің президент Гарри С. Трумэннің шығып бара жатқан әкімшілігімен инаугурациялық протоколдарды сақтауға қарсылық білдіруімен тарихи ұқсастығы бар. Президент болып тағайындалған кезде Аддиего Уругвай вице-президенті лауазымын 1973 жылдан бері атқара алмай жүрген еді. Аддиего президент лауазымынан кеткеннен кейін Уругвай вице-президенті қызметі қайта жанданды.
Thus it was Addiego who briefly came to serve out the remainder of Álvarez's expected term of office until President elect Sanguinetti was sworn in at the beginning of March 1985. Defenders of the political arrangement whereby Addiego became president were able to point out that it enabled Sanguinetti to receive the transfer of office from a civilian (Álvarez being a General). To international observers, the public relations aspect of what was billed as Uruguay's transition to democracy was enhanced by the increased psychological distance between Sanguinetti and Álvarez. Sceptics were able to recall that since Juan María Bordaberry's 1973 coup, which had led to the increased involvement of the Uruguayan military in the government, various of the so called 'Military Government' Presidents Bordaberry, Demicheli and Méndez, were in fact civilians, and it had been the military backed National Security Council in any case which had cooperated with the November 1984 Presidential elections. Furthermore, it is an undoubted fact that many members of Sanguinetti's Colorado party supported rule by decree, both in the preceding 12 years and, indeed, during the extra parliamentary régime of Gabriel Terra during the 1930s. From whatever perspective, however, the reasons which led to Addiego's brief period of presidential office exemplify something of the nature and even ambiguities underlying the transition to Sanguinetti's presidency. The episode which led to Addiego's taking up of the interim office of the Uruguayan Presidency arguably has historical parallels with the reluctance of US President elect Dwight D. Eisenhower to observe pre inaugural protocols with the outgoing administration of President Harry S. Truman in 1953, at a time of heightened political and discoursive tension. When he succeeded to the presidency, Addiego had not hitherto held the office of Vice President of Uruguay, since that office had been in abeyance since 1973. Following Addiego's relinquishing of presidential office, the office of Vice President of Uruguay was revived.
Саяси бағыт-бағдар және кейінгі мансап
1973-1985 жылдардағы азаматтық әскери билік кезінде, оның соңғы бөлігінде Аддиего Бруно Жоғарғы Соттың президенті және кейіннен Республиканың уақытша президенті ретінде қатысқан, оның ашық саяси қатысы байқалған жоқ. Алайда, кейіннен ол өзін Уругвайдың Unión Cívica партиясымен бірдейлендірді. 1985 жылы наурыз айында уақытша президенттік қызметінен бас тартқаннан кейін ол 1993 жылы орнынан түсіп, Жоғарғы Соттың президенті қызметін жалғастырды. 2014 жылы Аддиегоның қайтыс болуы кезінде, оның Уругвайдың мемлекеттік лауазымдарының бұрынғы иегері ретінде танымы оны конституциялық процестермен сәйкестендірді, тіпті ол азаматтық әскери биліктің даулы кезеңінде Жоғарғы Соттың төрағасы болған және 1985 жылдың ақпан-наурызында уақытша басқарған Уругвай президенті лауазымына сайланбаған. Бұл жағынан ол 19-шы ғасырдың аяғында белгілі саяси билік өкілдері арасындағы кейде күрделі, сауда-саттық рәсімдерінің нәтижесінде уақытша мемлекет басшысы болып қызмет еткен бірнеше уақытша президенттерге ұқсайды.
During the 1973–1985 period of civilian military rule in the later part of which Addiego Bruno participated as president of the Supreme Court and subsequently interim president of the Republic, his overt political affiliation was not apparent. He has subsequently identified himself, however, with the Uruguayan Unión Cívica. After relinquishing the interim Presidency in March 1985, he continued to serve as president of the Supreme Court, stepping down in 1993. At Addiego`s death in 2014, his reputation as a former holder of Uruguayan public offices was one which identified him with professedly constitutional processes, even though he had been president of the Supreme Court during a controversial period of civilian military rule and had not been elected to the office of President of Uruguay which he held on an interim basis during February–March 1985. In this, he resembled several late 19th century interim presidents, who served as temporary head of state as a result of sometimes complex, bargaining procedures between prominent, political power brokers.