Кіріспе
Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Аннангроув қаласында орналасқан Amaroo Park Raceway автожарыстар трассасы, қазіргі Сиднейдің солтүстік-батыс маңындағы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатында орналасқан автожарыстар трассасы болды. 1967 жылы ашылған жол трассасы әртүрлі жарыстар үшін алаң ретінде қызмет етті, оның ішінде Castrol 6 Hour мотоцикл жарысы, Австралияның Туринг Кар Чемпионатының раунды, Австралиялық жүргізушілер чемпионаты, Австралияның Формула Форд чемпионаты, Австралияның Спорт Седан чемпионаты, АМСКАР сериясы туристік машиналар үшін, тарихи жарыстар және басқалар. Австралиялық туристік автомобиль чемпионатының соңғы кезеңі 1994 жылы өтті. 1970 жылдан бастап Амару паркін Австралияның жарыс жүргізушілері клубы (ARDC) басқарып, оны көтермеледі. Олар Батерсттегі Маунт Панорама трассасын да көтермеледі, ал кейіннен Сиднейдің Шығыс Крик жарыс жолының промоутерлері болды. ARDC 1997 жылдан 1999 жылға дейін Super Touring Bathurst 1000 жарысын өткізуден ақша жоғалтты және бұл трасса жоғалтудың бір бөлігін қалпына келтіру үшін сатылды.
Amaroo Park Raceway was a motor racing circuit located in Annangrove, New South Wales, in the present day north western suburbs of Sydney, Australia. Opened in 1967, the road circuit served as a venue for a variety of competitions including the Castrol 6 Hour motorcycle race, rounds of the Australian Touring Car Championship, Australian Drivers' Championship, Australian Formula Ford Championship, Australian Sports Sedan Championship, the AMSCAR Series for touring cars, historic racing and others. The last Australian Touring Car Championship round to take place at the circuit was in 1994. From 1970, Amaroo Park was run and promoted by the Australian Racing Drivers Club (ARDC) who also promoted the Mount Panorama Circuit in Bathurst, and later were the promoters of Sydney's Eastern Creek Raceway. The ARDC lost money promoting the Super Touring Bathurst 1000 from 1997 to 1999 and this circuit was sold to recover some of the loss.
Тарих
Амару паркін индустриалист Оскар Глейзер толық автоспорт кешенін салу жоспарының бір бөлігі ретінде салды. Бұл дөңгелекке көтерілу жолынан, сондай-ақ кішігірім топырақ жолынан, мотокросс жолынан, аз пайдаланылған жылдамдық жолынан және ақырында негізгі (салыстырмалы түрде қысқа) 1,8 км битум жолынан басталды. Гран-придің толық ұзындығы жоспарланған, бірақ ешқашан салынбаған. 1967 жылы 12 наурызда Amaroo Sporting Country Club ұйымдастырған ресми ашылу кездесуі бірнеше автокөлік клубтарының мүшелеріне ғана, шамамен 1000 көрерменге арналған. 9 сәуірде көпшілікке арналған алғашқы іс-шара өтті. Кейін тағы да бірнеше оқиғалар болды, алайда көршілер санының төмендігі, ішінара, нашар құрылғыларға байланысты, 1968 жылдың ортасында трассаның уақытша жабылуына әкелді. ARDC сонымен қатар олардың No1 мүшесі Артур Хейзге (бұл оның No1 карта иегері болғанын білдіреді) жарысқа шашкалы туды желбіретуге мүмкіндік берді.
Амару паркіне бір рет
Амару паркі қысқа соқпақпен басталды, содан кейін жол оңға бұрылып, Битупаве төбесінде болды. Содан кейін жол солға бұрылды және оң жақ Dunlop Loop-қа түсіп, артқа түсіп, оңға бұрылды және Honda бұрышында сол жаққа қарай бұрылды. 1983 жылға дейін Honda Corner трассаның ішкі жағында ағын жоқ және бетон қабырғамен қоршалған жер бедері болды. Honda бұрылысынан кейін оң жақ бұрылысқа (кейде көл бұрылысы деп аталады) алып келетін тағы бір қысқа оң жақ бұрылысы болды. Сол жерден Wunderlich Corner-ге дейін қысқа, бұрылыс сыртындағы шұңқырға кіру. Спонсорлық себептермен Wunderlich деп аталатын бұрылыс 1970-ші жылдары Рон Ходжсон бұрышы ретінде белгілі болды, өйткені ол Сиднейдің ең ірі Холден дилерінен демеушілік алды. Бұл трассаның соңғы бұрылысы болды және ол тура жолға қайта оралды. Сурьектінің ең жылдам бөлігінде, Битупав төбесіне дейін жүгіруде, жылдам машиналар (Sports Sedans, Sports Cars және F5000) Дунлоп Loop-тан сәл ғана асып түседі, Хонда және Тоқтау бұрышы, әдетте, трассаның ең жақсы өту нүктелері ретінде қарастырылады. 1,94 км трассаның тұтас айналым рекорды 0:44.36 болды, оны 1987 жылы Джон Боу 5,8 литрлік Шевроле қуатымен Veskanda C1 спорт машинасын жүргізуші құрды.
Австралиялық турнирлік автомобильдер чемпионаты
Амару паркі алғаш рет 1974 жылғы Австралияның туристік автомобиль чемпионатының 4-ші раундында Австралияның туристік автомобиль чемпионатының кезеңі өтті. Жарыспен Питер Брок жеңіп алды. Ол Holden Dealer Team Holden LJ Torana GTR XU 1 машинасын айдап жүрді. 1974 жылдан 1994 жылға дейін АТКК-да 15 тур өткізілді. Соңғы жарыста Марк Скайф өзінің Gibson Motorsport Holden VP Commodore машинасын айдап, Холденге Амару Парктің ATCC-ге қатысуы туралы кітаптарды берді. Жыл ЖеңімпазДрайвер Автокомандасы C тобы 1974 Питер Брок Холден LJ Torana GTR XU 1 Холден Дилер Командасы 1975 Боб Моррис Холден LH Torana SL/R 5000 L34 Рон Ходжсон Моторс 1976 Чарли О'Брайен Холден LH Torana SL/R 5000 L34 1977 Аллан Моффат Ford XB Falcon GT Қатты Моффат Ford Дилерлерлер 1978 Аллан Грис Холден LX Torana SS A9X Хэтчбек Craven Mild Racing Group A 1985 Джим Ричардс BMW 635 CSi JPS BMW Командасы 1986 Робби Франс Вольво 240T Марк Петч Моторспорт 1987 Джим Ричардс BMW M3 JPS Командасы 1988 Джон Боуи Ford Sierra RS500 Shell Ultra Hi Racing 1989 Джон Боуи Ford Sierra RS500 Shell Ultra Hi Racing 1990 Джим Ричардс Скайлайн Nissan HR31 Nissan GTS RTS 1991 Тони Австралия 1991 BMW Mark Longstorm Evolution Benson & Hedges B3 Racing 1992 Скайфайл Скайл R32 Rmodore Ford Дилерлерлерлерлерлер 1978 Аллан Грис Холден LX Torana SS SS SS A9X Torana A9X A9X A9X Хеттбек Craven Craven Craven Mild Racing 1985 Jim Ричардс 1985 1985 Джим Ричардс BMW 635 CSi JPS JPS Командасы 1986 Робби Роби Франс Роби Франс Роби Франс Франс Вольсон Рисс Роби Франссссссс Роби Вольден
AMSCAR сериясы
Амару паркі тарихының бір ерекшелігі - 1982 жылдан 1993 жылға дейін жыл сайын өткізілетін АМСКАР сериясы. Көрермендер арасында танымал және Сиднейдің 7-арнасы үшін теледидар арқылы оңай, ол Сиднейдің туристік автомобиль сахнасының арқауы болды, бұл сахна бір кезде негізінен Амару жабылғаннан бері жоғалған жекеменшіктерден тұратын, ал ірі туристік автомобиль командалары қазір Мельбурн мен Оңтүстік-Шығыс Квинслендтен жұмыс істейді. Көп жағдайда бұл жарыстарда ұлттық деңгейдегі Австралияның туристік автомобиль чемпионатының турларынан гөрі үлкен желілер саны болды. Бұл негізінен Сиднейдің көптеген жекеменшік иелері ұлттық теледидардағы (Ch.7) Bathurst 1000 желісін толтырғандықтан, бюджеттің шектеулі болуына байланысты NSW немесе Квинслендтен тыс жерлерде сирек жүгірілді. AMSCAR сериясы Amaroo-ның жеке Sun 7 Chesterfield Series-та тұңғыш рет 1971 жылы өткізілген және Сиднейдің Lakis Manticas Morris Cooper S-ті жүргізу арқылы жеңген. Бұл 1981 жылға дейін серияның демеушілігіне байланысты әртүрлі атаулармен жалғасты. Тек 1985 жылы Австралияда "А тобы" санатының басталуынан бастап, бас командалар серияда тұрақты түрде көріне бастады, себебі 1985 жылы А тобы Австралияға жаңа болғандықтан, AMSCAR сериясы командаларға жарыс жағдайында құнды сынақ берді (сонымен қатар, 1985 жылдан бастап Amaroo ATCC-нің жыл сайынғы кезеңін өткізеді). Фрэнк Гарднердің JPS Team BMW және оның жүргізушілері Джим Ричардс пен Тони Лонгхерст 1985 жылдан 1987 жылға дейін үстем болды (Ричардс 635 CSi-де 1985 жылы Амаруда жеңіліссіз болды, ол AMSCAR-дың барлық 12 жарысында, ATCC раундында және төзімділік чемпионатында жеңіске жетті), ал Гибсон Моторспорт, алдымен Nissan-пен, кейіннен Холденмен, серияның соңғы жылдары А тобында және 1993 жылы енгізілген жаңа 5.0L V8 формуласында да айтысты. Джим Ричардс команданың Nissan Skyline GT R-де 1992 жылы жеңіске жетті, ал Марк Скайф 1993 жылы Гибсонды Холден VP Commodore-де жеңіп алды. AMSCAR сериясына ауысқаннан кейін A тобына ауысқан басқа топ командалары: Питер Броктың Холден Дилер командасы (кейін Mobil 1 Racing деп аталды), Дик Джонсон Racing, 1988 жылғы жеңімпаз Колин Бондтың Caltex CXT Racing командасы, Тони Лонгхерсттің Бенсон & Хеджес командасы (JPS Team BMW-дан дамыған), сондай-ақ Робби Франсвиктің Volvo командасы. Австралияның туристік автомобиль чемпионатының ұлттық танымалдылығының артуы, 7-арнаның ATCC телеарнасында жақсару және 1991 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде бірнеше жеке командалар тек Сиднейдегі және Батерст 1000-дегі екі ATCC турларында ғана жарысқа шықты. Ол 1997 жылы қайта жаңғыртылып, ARDC-нің екі трассасында, Амару Парк пен Истерн Крикте өтті, бірақ ірі командалар V8 Суперкар оқиғаларына эксклюзивтілікпен ие болғандықтан, көбінесе Сиднейде орналасқан жекеменшікшілер серияны өмір сүру үшін жеткілікті емес еді.
Амару паркі 300
1980 және 1987 жылдар аралығында Амару Паркінде әдеттегідей, туристік автомобиль маусымының екінші төзімділік жарысы өткізілді (Аделаида халықаралық жарыс жолының төзімділік жарысы әдетте оған екі апта бұрын өткізіледі), бірақ 1983 жылға дейін ол Австралия төзімділік чемпионатының кезеңіне айналды. Жарыс 1,94 км (1,20 миль) трассаның 155 айналымда өткізілді, барлығы 300,7 км (186 миль). 1984 жылғы Силастик 300 жарысы ылғалды жағдайда өткізілген жалғыз жарыс болды. 1987 жылғы соңғы жарыс әдеттегі 155 емес, 100 айналымға қысқартылғандықтан, Hardie Irrigation 100 деп аталды.
Ұлттық чемпионат турлары
Бұл жерде Австралияның түрлі автожарыстар чемпионатының турлары өткізілді.