Phil Collins (artist)

Кіріспе

Ағылшын суретшісі Фил Коллинз (1970 жылы туған) - ағылшын суретшісі және Тернер сыйлығына ұсынылды. Ол көбінесе жасөспірімдерді бейнелеу арқылы танымал. Оның жұмысының көрнекті мысалы - "Олар аттарды атып өлтіреді" (2004), әрқайсысы жеті сағатқа созылған және әр түрлі қабырғаларда бір уақытта көрсетілген екі бейнеден тұрады. 2011 жылдан бері Коллинз Кельн медиа өнер академиясында бейнесурет және перформанс профессоры.

Өмір және жұмыс

Фил Коллинз Англияның Ранкорн қаласында дүниеге келді, қазір Берлинде тұрады. Манчестер университетінде драма және ағылшын тілдерін оқып, 1994 жылы бітірді. Сол кезде ол Уитворт көшесіндегі Хачиенда түнгі клубында гардеробшы және бармен болып жұмыс істеді. Лондон университеті Роял Холлоуэйде спектакль және кино теориясын оқытқаннан кейін ол Лондонға негізделген спектакль тобы Max Factory-ге қосылды, оның тікелей эфирлік өнер жобалары бүкіл Ұлыбританияда өткізілді. 1998 жылы ол Белфастке көшіп, Ольстер университетінің бір бөлігі - Өнер және дизайн колледжінде көркемсурет магистрі дәрежесін алды. Оның ұстаздары арасында Алистер Макленнан мен Уилли Доэрти бар. Солтүстік Ирландияда болған кезінде ол Catalyst Arts суретшілері ұжымының белсенді мүшесі болды. Студент кезінде ол Солтүстік Ирландиядан келген төрт суретшінің бірі ретінде Льюбльянадағы Манифеста 3 көрмесіне таңдалды. Ол өзінің "Көшпелілерді қалай жасауға болады" деп аталатын алғашқы видеосын көрсетті. Бұл 11 минуттық фильм 1999 жылғы Косово дағдарысы кезінде Македониядағы Стенковец пен Чегранедегі босқындар лагерлерінде түсірілген. Магистратураны бітіргеннен кейін Белградта өмір сүріп, жұмыс істеді. 2000 жылы ол "Жаңа замандастар" қатарына қосылып, сол жылы "Абсолют" сыйлығын жеңіп алды. 2001 жылы көркем өнерге арналған Пол Хамлин сыйлығын жеңіп алды. Ол 2006 жылы Милтон-Кейнс галереясында, Таня Бонакдар галереясында, Нью-Йоркте жеке көрмесі үшін, сондай-ақ Британдық өнер көрсету 6-да жасаған жұмысы үшін Тернер сыйлығына ұсынылды. Тейт галереясы оның жұмысын "түрлі әлеуметтік топтарды қамтитын фото және видео инсталляциялар" деп сипаттайды. Ол адамдарды жеке тұлғаларын ашуға, сезімталдық пен жомарттықпен жеке тұлғаларды танытуға шақырады". Тернер сыйлығына қатысу үшін Коллинз Tate Britain галереясында "Shady Lane Productions" деп аталатын толық жұмыс істейтін кеңсе құрды. Онда журналистер мен зерттеушілер жұмыс істеді, олар галереяға келушілердің көз алдында, көрме барысында, сағат 9.00-ден 17.00-ге дейін жұмыс істеді. Бұл кеңсе қызметкерлері "Реалдың оралуы" атты деректі фильмге қатысуға үміткерлерді іздеді. Бұл деректі фильм өмірін шындық теледидарымен бұзған адамдар туралы. Тернер сыйлығының төрешісі Эндрю Рентон: "Фил Коллинзді әзілші деп атау оның жұмысының маңыздылығын бағаламау болып табылады. Оның жұмысы саяси және әлеуметтік тұрғыда белсенді". "Нағыздықтың оралуы" сериалының бұрынғы қатысушыларына, мысалы, "Жігіт алмасу", "Жаңа сен" және "Супернани" сериалдарына қатысқандарға, журналистік заңгер Марк Стивенспен өшірілмеген әңгімелесу барысында өздерінің оқиғаларын ашық айтып, наразылықтарын білдіруге мүмкіндік берілді. Стивенс былай деді: "Мен теледидар өзінің субъектілерін коммерциялық пайда мен ойын-сауық үшін пайдаланғандығына алаңдаймын. Менің бұл жобаға деген қызығушылығым осы мәселелерден туындайды және мен қатысқан адамдардың дауыстарын, бұқаралық ақпарат құралдары жиі цензураға ұшыраған дауыстарды дұрыс танытуға көмектесуге қуаныштымын ". Оның ең танымал туындылары - бейнесурет, көбінесе жасөспірімдер бейнеленген. 2002 жылы ол Ирак соғысы басталғанға дейін Саддам Хусейннің Бағдадына барып, жоқ Голливуд фильміне экранда сынақ өткізу үшін үнсіз отырған ирактыларды түсірді (Бағдад экранда сынақ жүргізу, 2002). Оның ең танымал жұмысы - "Олар аттарды атып өлтіреді" (2004) - әрқайсысы жеті сағатқа созылған және әр түрлі қабырғаларда бір уақытта көрсетілген екі бейнеден тұрады. Бұл Рамалла қаласында суретші тоғыз палестиналықпен бірге ұйымдастырған дискотекалық би марафонының жазбасы. Соңғы үш онжылдықтың музыкасы ойналады, ал жас адамдар бір камерада би билеп, кейде дөңгелектеп немесе еденге жығылып түсіріледі. Тағы бір ұқсас жұмыс - The World Won't Listen (2005), онда Түркия, Колумбия және Индонезияда жас адамдар Смитс әндерінің караоке нұсқаларын орындайды. Өзінің жұмысы туралы Коллинз былай деді: "Камера мүдделі тараптарды біріктіреді. Ол жағдайға немесе қалауына қарай тартымды және кері әсер етеді. Камера мені саған қызықтырады, ал сен мені қызықтырасың. Осы мағынада, бәрі махаббат туралы. Және пайдалану. Бұл жұмысты осы аумақтарда өмір сүретін журналистиканың ақылға қонымды немесе сенсациялық стандарттарынан гөрі, тақырыптармен эмоционалдық қарым-қатынас қозғап отыр деп айтуға болады". 2011 жылдан бері Коллинз Кельн медиа өнер академиясында бейнесурет және перформанс профессоры.

Phil Collins was born in Runcorn, England and now lives in Berlin. He studied drama and English at the University of Manchester, graduating in 1994. During his time there he worked as a cloak room boy and barman at the Haçienda nightclub on Whitworth Street. After a stint teaching performance and film theory at Royal Holloway, University of London, he joined London based performance group Max Factory whose live art projects were held all over the UK. In 1998 he moved to Belfast to do a Master of Fine Arts at the College of Art and Design, part of the University of Ulster. His teachers included Alistair Maclennan and Willie Doherty. During his time in Northern Ireland he became an active member of the artist run collective Catalyst Arts. While still a student he was selected, as one of just four other artists from Northern Ireland, to show at Manifesta 3 in Ljubljana, Slovenia. He showed the first video he had ever made called How To Make A Refugee – an 11 minute film shot on the refugee camps at Stenkovec and Čegrane in Macedonia during the Kosovo crisis of 1999. After completing his MA he spent some time living and working in Belgrade. In 2000 he was picked as one of the New Contemporaries and in the same year won the Absolute Prize. In 2001 he won a Paul Hamlyn Award for visual arts. He was nominated for the 2006 Turner Prize for solo shows at Milton Keynes Gallery, Tanya Bonakdar Gallery, New York, and also for his work in the British Art Show 6. The Tate Gallery describes his work as "engaging photographic and video installations involving diverse social groups. Acting as a catalyst, he encourages people to reveal their individuality, making the personal public with sensitivity and generosity." For his Turner Prize entry Collins created a fully functioning office called 'Shady Lane Productions' in the gallery at Tate Britain. It was staffed with journalists and researchers who worked a normal 9am 5pm day, on full pay, for the duration of the show in full view of gallery visitors. These office workers were looking for candidates to appear in The Return of the Real, a documentary about people whose lives had been ruined by reality TV. Turner Prize judge Andrew Renton said, "To call Phil Collins a prankster would be to underestimate the seriousness of his work. His work is clearly political and connected to social engagement." In The Return of the Real, former participants from shows as diverse as Wife Swap, Brand New You, and Supernanny were given the opportunity to candidly recount their stories and air their grievances in unedited conversations with media lawyer Mark Stephens. Stephens said, "I am troubled by the way in which television has exploited its subjects in the cynical pursuit of commercial gain and infotainment. My interest in this project arises from those concerns and I was pleased to be able to help facilitate the voices of those involved, voices which are so often censored by the media which has already misrepresented them." His best known works are video art, often featuring teenagers. In 2002 he travelled to Saddam Hussein's Baghdad, before the start of the Iraq War, and filmed Iraqis sitting silently for screen tests for a non existent Hollywood movie (Baghdad Screen Tests, 2002). His best known work is They Shoot Horses (2004) consisting of two videos each lasting seven hours and shown at the same time on different walls. This is a record of a disco dance marathon staged by the artist with nine Palestinians in Ramallah. Music from the last three decades is played and the young people are captured in a single camera take, as they dance or, at times, stand round or slump to the floor. Another similar work was The World Won't Listen (2005), which features young people in Turkey, Colombia, and Indonesia performing karaoke versions of Smiths songs. About his work Collins has said, "A camera brings interested parties together. It attracts and repels according to circumstance or whim. A camera makes me interested in you and you maybe interested in me. In this sense, it's all about love. And exploitation. You could say that [this work] is driven by an emotional relationship with the subjects, rather than the rational or sensational standards of journalism, which also inhabit these territories." Collins has been Professor of Video Art and Performance at the Academy of Media Arts Cologne since 2011.