Кіріспе

Синд пен Пенджабтың қайғылы романсы - махаббат тарихы Сохни Махивал немесе Сухни Мехар (Синд:; ) - Синдтің жеті танымал қайғылы романстарының бірі. Қалған алты адам - Умар Марви, Момал Рано, Сасуи Пуннхун, Лилан Чанесар, Сорат Рай Диях және Нури Джам Тамачи. Пунджабта бұл төрт романс ең танымал. Қалған үшеуі - Хир Ранджа, Сасуи Пуннхун және Мирза Сахибан. "Соңы Махивал" - кейіпкер мен Леандердің классикалық мотивін кері айналдырған қайғылы махаббат тарихы. Сохни кейіпкері, өзі жек көретін еркекпен бақытсыз некеде, әр түн сайын өзеннен су үстінде жүзу үшін қыш құмырасын қолданады, оның сүйікті Махивал бұқаларды бағу үшін. Бір күні түнде қайын апасы қыш құмыраны пісірілмеген балшықтан жасалған ыдысқа ауыстырады, ол суға еріп, өзеннің толқынында қалады.

Шығу тегі

Бұл ертегі 10 ғасырда Сомра әулеті кезінде пайда болған, кейін ол Шах Абдул Кәрім Бульридің мәтіндерінде және ақырында Шах Жо Рисалода кездесті. Бұл Синдтің жеті трагикалық романстарының бірі, ол әдетте Синдтің жеті ханымы (Синд:) деп аталады. Сохни Синд пен Пенджабтың сүйікті халық ертегілерінің бірі болып қала береді.

Әңгіменің синди нұсқасы

Шах Латиф жазған "Сухни мехр" халықтық әңгімесі - ежелгі синди халықтық әңгімесі. Сухни Самтия руына жататын, Джаркат Самтионың қызы. Мехар Синддің Нагамро руына жататын және Гевар Жамның ұлы. Мехардың алғашқы аты Саахар еді. Бұл халықтық әңгіме 10 ғасырда Синддегі Сумра әулетінің басталған кезеңінде жазылған. Бұл аңыз Инд өзенінің Лухано-Дхоро деп аталатын сағаларының бірімен байланысты, ол Шахдадпур қаласынан батысқа қарай ағып кетті. Араб дәуірінде бұл өзен Шахдадпур қаласының шығыс жағында ағып жатты.

Сухни

Сухни Дамға уахучо кастасынан үйленген. Сухни мен Дамның неке рәсімдері кезінде олардың ата-аналары дәстүр бойынша сүт ұсынуды ұмытып кетті, ал үйленгендер қайтып келе жатқанда өзеннен өту кешіктірілді. Өзен жағалауында тұрған бірнеше қарт әйелдер ерлі-зайыптыларға сүт ұсынбауды жағымсыз сезініп, сол рәсімді орындауды сұрады. Сүт ішкен соң, қыздың көңілі ауып, Мехарға қызыға бастады. Ол өзеннен өтіп бара жатқанда Мехарға күнде келіп тұратын. Бірақ көп ұзамай ата-анасы оны Мехармен кездесуге тыйым салады, бірақ бәрі бекер. Бұл әдет жалғасып, бір күні түнде қайын енесі пісірілген қыш ыдысты пісірілмеген ыдысқа ауыстырды. Сухни кәдімгідей құмыраны тексермей, өзенге жүзе бастады. Терең суға жеткенде, пісірілмеген ыдыс бұзылып, ол суға батып кетті. Ол жылап жатқанда, Мехар оны естіп, балықшыны құтқаруға шақырады. Бірақ тым кеш болды, ақыры Сюхнидің өлі денесі табылды. Мехардың өзі оны жерлеп, қабірінің үстінде қабір салдырды. Кейіннен, бірнеше жылдан кейін, Мехар да қайтыс болып, Шахдадпур қаласында жерленді.

Сухнидің қабірі

Синдте Сухнидің ғибадатханасы Сангар ауданының Шахдадпур қаласында орналасқан және әлі күнге дейін адамдар барады.

Әңгіменің панджаби нұсқасы

XVIII ғасырда (моғол дәуірінің соңында) сұлу қыз Сохни туылғалы, оның әкесі құмырашы Тулла (Тулла) болған. Олар Пунджаб штатының Гуджарат қаласында тұратын Кумар кастасынан шыққан. Сол кезде Гуджарат, Ченаб өзенінің бойында, Бухара мен Дели арасындағы сауда жолындағы керуенсарай болды. Сохни өскен сайын әкесіне ыдыс-аяғын безендіруге көмектеседі. Олардың дүкені өзен жағасындағы Рампари Махалдың маңында болған. Сурахи (су құмыралары) мен тостағандар дөңгелекке түскеннен кейін, ол оларға көркем суреттер жасап, сату үшін қоятын.

Бұхаралық Иззат Байғ

Шахзада Иззат Байғ, Бухарадан (Өзбекстан) келген бай саудагер, Панджабқа жұмыс істеуге келіп, Гуджаратқа аялдады. Сол кезде ол Сохниді дүкенде көріп, қатты ұнаған. Соны көрген соң, ол су құюға арналған құмыраларды күн сайын сатып алатын. Сохнидің де жүрегі Ізат Бейге ауысты. Бұхараға кербенмен қайтудың орнына, асыл тұқымды Иззат Байғұн Тулланың үйінде қызметші болып жұмыс істеді. Тіпті бұқаларды жайылымға алып кететін. Көп ұзамай ол Мехар немесе "Махивал" (панжаби тілінде бұқаны Май'н / махи деп атағандықтан, бұқа бағушы) ретінде танылды.

Сохнидің үйлену тойы

Сохни мен Махивалдың махаббаты Кумар қауымдастығында дүрбілтеске себеп болды. Бұл қауымның қызы сырттан келген адамға үйленуі дұрыс емес еді, сондықтан оның ата-анасы бірден басқа құмырашымен үйленуге жағдай жасады. Сол күні "барат" (бұзақышының үйлену тойы) үйіне келгенде, Сохни өзін құдіреті жоқ, адасқан сезінеді. Ол күйеуінің үйіне долиде (паланкинде) жіберілді. Ізат Байғұлов дүниеден бас тартып, факир (жалған тәңірлерге табынушы) болып өмір сүре бастады. Ақырында ол Сохнидің жаңа үйі Хамирпурдан Ченаб өзенінің арғы жағындағы кішкентай күркеге көшіп барды. Қараңғы түнде, бүкіл әлем тыныш ұйықтап жатқанда, ғашықтар өзен жағасында кездесетін. Іzzat өзен жағасына келіп, Сохни оны қарсы алып, суға батпау үшін, кері бұрылған қатты пісірілген құмыраның көмегімен жүзіп келеді. Ол үнемі балық ұстап, оны әкеліп беретін. Бірде су тасқынынан балық ұстай алмай қалған Махивал өзінің жамбасының бір бөлігін кесіп, пісіріп тастаған. Сохни мұны түсінбеді, бірақ кейін ол Іззатқа бұл балықтың басқаша дәмді екенін айтты. Сол кезде ол Махівалдың не істегенін түсінеді.

Қайғылы аяқталуы

Осы арада олардың романтикалық кездесуі туралы хабарлар тарады. Бір күні Сохнидің қайын қарындасы артынан еріп, Сохнидің қыш құмырасын сақтаған жерін көріпті. Ол бұл туралы анасына, Сохнидің енесіне хабарлаған. Сохнидің күйеуіне (осы кезде ол сапарда болатын) айтудың орнына, әйелдер өздері шешім қабылдап, мәселені шешуді шешті. Келесі күні қайын апам қалың пісірілген ыдысты алып тастап, оның орнына пісірілмегенін қойды. Сол түні Сохни өзеннен суға құюға тырысқанда, су суға еріп, Сохни суға батып кетті. Өзеннің арғы бетінен Махивал Сохнидің суға батып бара жатқанын көріп, оны құтқару үшін өзенге секіріп түседі. Осылайша, ғашықтар өлімнен кейін қайта қосылды.