Treaty 4

Кіріспе

Бірінші халықтар мен Канаданың Корольдігі арасындағы келісім 4 - бұл Виктория патшайым мен Кри және Саултео бірінші ұлттарының арасында жасалған келісім. 4-ші келісімге сәйкес аймақ қазіргі Оңтүстік Саскачеванның басым бөлігін, сонымен қатар қазіргі Манитобаның батыс және Альбертаның оңтүстік-шығыс бөлігін қамтиды. Бұл келісім К'Аппель келісім деп те аталады, өйткені оның алғашқы қол қоюы 1874 жылы 15 қыркүйекте Солтүстік-Батыс территориясындағы Форт К'Аппельде жүргізілді. Қосымша келісімдер немесе қосылулар 1877 жылдың қыркүйегіне дейін жалғасты. Бұл келісім Канададағы жергілікті тұрғындардың бір ғана келісім-шарты болып табылады, оған сәйкес жергілікті тұрғындардың түсіндіруі бар (осы кезде бас пасква жасаған пиктограмма).

Шарттың негіздемесі

1870 жылы Гудзон шығанағы компаниясы Руперттің жерін Канада доминионына 300 000 фунтқа сатты. Компанияның жері Роки тауларының шетіне дейін Ұлы көлдерге дейін созылып, Манитоба провинциясы мен Солтүстік-Батыс аумақтарына бөлінді. Жерлері сатылып кеткен жергілікті халықтар жер беру туралы келіссөздерге қатыспады. Сауда-саттық туралы білген соң, жергілікті тұрғындар оны мойындауды және өтемақы төлеуді талап етті. Кейінгі жылдары, 1871 және 1877 жылдар аралығында Канада мен Прерия алғашқы халықтары қол қойған он бір нөмірленген келісімдердің алғашқы жетпісі жасалды. Канада үкіметі алғашқы бес нөмірленген келісімді бірінші халықтардан елді мекендер, ауыл шаруашылығы және өнеркәсіп үшін жер алу үшін келісті. Сондай-ақ, премьер-министр Джон Макдональд бұл жерді оңтүстік Саскачеванның Регина, Мус-Джоу және Свифт-Коррент қалалары арқылы өтетін трансконтиненталды темір жолды аяқтау үшін қажетті деп тапты. Канада үкіметі жергілікті халықтармен ықтимал қақтығыстар батыстағы ілгерілеуді бұзады деп қорқып отырды. Жалпы, жергілікті халықтар табиғи азық-түлік көзі жойылып, қоныс аударушылар келіп жатқандықтан, өзгерістердің болмай қалмайтынын білген. Олар келісім келіссөздері қорғаныс пен ресурстарды қамтамасыз етеді деп сенді. Келісімге сол кезде Гудзон шығанағы компаниясының форпосты болған Ква Аппель фортында қол қойылды. Келісімде көрсетілген жер қазіргі Саскачеванның оңтүстігінде орналасқан. Бірқатар метистер Шарт келіссөздеріне аудармашы ретінде қатысты және куәгер ретінде Шарт 4 -ге қол қойды. 1876 жылы 7 қыркүйекте Форт Уолштегі метистер 4-ші шартқа қосылу үшін Ассинибояның төрт ауданындағы метистер атынан инспектор Уолшқа өтініш берді, бірақ олардың өтініші қабылданбады. 1873 жылы алғашқы үш нөмірленген келісім жасалды, нәтижесінде жоспарланған трансконтиненттік темір жолдың нақты бағыты құрылды. Канада үкіметі қоныс аудару мен дамуды бастауға жеткілікті жер бар деп шешті. Сондықтан олар сол кезде басқа келісімшарттар жасасуға мүдделі емес еді. Алайда келісімге қатысты талқылауға қатыспаған жергілікті тұрғындар бизондардың азаюы мен қоныстанудың жалғасуына байланысты өздерінің болашағы үшін алаңдаушылық білдірді. Олар жаңадан қосылған елдердің оңтүстік-шығысында тұратын басқа да жергілікті қауымдардың өздері үшін келісімдерге қол қойғанын білген. Солтео бандиттерінің басшысы Сары перде, отарластар жергілікті тұрғындардың рұқсатынсыз ағаш кескенде, әрекетке кірісті. Ол келісімшарт жасасуды сұрағаннан кейін жауап алмағанда, ол шіркеудің есігіне қоныс аударушыларға бұдан былай ағаш кеспеуді ескертетін жазуды қойды, өйткені келісімшартсыз ағаш Саультоға тиесілі болды. Осы тұрақты қысымның салдарынан Канада үкіметі келісімдерді күткеннен ертерек келісуге келісті. Жергілікті тұрғындар жасаған бұзылулар жердің дамуына кедергі келтірді. 4-шарт келіссөздері баяу басталды және талқылау бірнеше рет кейінге қалдырылды. Келіссөздердегі жанжал әртүрлі топтар арасындағы келіспеушіліктерден туындады. Олар сонымен қатар канадалықтар мен комиссарларға қарсы наразылық білдірді, себебі Руперттің жерін сату және Гадсон шығанағы компаниясы алған 300 000 фунт стерлинг. Канадалық комиссарлар 1874 жылы 8 қыркүйекте аванпостқа келді, бірақ топтар өкілдерді таңдай алмады. Талқылаулар 11 қыркүйекке дейін кейінге қалдырылды, содан кейін олар кейбірін талқылауларда өздерінің жақтарын білдіру үшін сайлады. Алайда сол күні Саультолар канадалық комиссарларға хабаршы арқылы Хадсон шығанағы компаниясына тиесілі жерлерге келіссөздер жүргізу ыңғайсыз екенін хабарлады. Келісімді талқылау тағы да кейінге қалдырылды, ал келесі күні олар жергілікті тұрғындар тұрған жерге жақын лагерьде кездесті. Жергілікті тұрғындардың өкілі олардың Хадсон шығанағы компаниясы Руперт жері үшін алған 300 000 фунт стерлинг төлеуді қалайтынын айтты. Моррис бұл өтінішті қабылдамады және оны берілмейтінін анық айтты. Келісімді талқылау тағы да кейінге қалдырылды. Ақыры, 15-ші күні келісім шарттарын жасалды. Аудармашы жергілікті тұрғындарға шарттарды түсіндіріп, екі тарап та қол қойды.

In 1870, Hudson's Bay Company sold Rupert's Land for £300,000 to the Dominion of Canada. The Company's land covered the edge of the Rocky Mountains to the Great Lakes and was divided into the Province of Manitoba and the North West Territories. The Indigenous peoples whose traditional territories were sold were not included in the land transfer negotiations. After learning of the transaction, the Indigenous people demanded recognition and compensation. The subsequent years, between 1871 and 1877, saw the first seven of the eleven numbered treaties signed by Canada and the Prairie First Nations. The government of Canada negotiated the first five Numbered Treaties to gain land from the First Nations for settlement, agricultural and industry. Also, Prime Minister John A. Macdonald saw the land as necessary to complete a transcontinental railway, which would run through the cities of Regina, Moose Jaw, and Swift Current in southern Saskatchewan. The Canadian Government feared that potential conflict with Indigenous people could disrupt the advancement in the west. Generally, the Indigenous people knew that change was inevitable because their natural food source was fading and settlers were arriving. They believed treaty negotiations would provide protection and resources. The treaty was signed at Fort Qu’Appelle, which at the time was a Hudson's Bay Company outpost and is the cause for the nickname 'Qu’Appelle Treaty'. The land which is represented by the treaty is the south of contemporary Saskatchewan. A number of Metis attended the Treaty negotiations as interpreters and signed Treaty 4 as witnesses. On 7 September 1876, the Metis at Fort Walsh submitted a petition to Inspector Walsh on behalf of the Metis of the four districts of Assiniboia to join Treaty 4, but their request was declined. In 1873, the first three numbered treaties were concluded and as a result, a clear route was established for the intended transcontinental railway. The Canadian government had also decided that there was enough land for the beginning of settlement and development. Therefore, they had no interest to negotiate any other treaties at that time. However, the Indigenous people who had not been a part of treaty discussions were worried about their future because of the dwindling bison and the ongoing settlement. They were aware that other Indigenous communities who lived southeast in the newly confederated land had signed treaties for themselves. Chief Yellow Quill of Saulteaux bands also took action when settlers cut wood for timber without Indigenous permission. When he asked for a treaty and did not receive an answer, he put a sign on a church door warning the settlers not to cut any more wood because without a treaty, the wood belonged to the Saulteaux. Because of this consistent pressure, the Canadian government agreed to negotiate treaties sooner than expected. The disruptions made by the Indigenous people were interrupting the development of the land. Treaty 4 negotiations had a slow start and discussions were delayed several times. Conflict surrounding the negotiations arose from disagreement between the different bands. They also felt resentment towards the Canadians and the commissioners due to the sale of Rupert's Land and the £300,000 that the Hudson's Bay Company received. The Canadian commissioners arrived at the outpost on 8 September 1874, but the bands were not able to select spokesmen. The discussions were delayed until 11 September when they elected some of them to represent their side in the discussions. However, on that day, the Saulteaux informed the Canadian commissioners with a messenger that they were uncomfortable holding negotiations on land that belonged to the Hudson's Bay Company. Treaty discussions were postponed again, and the next day they met at camp closer to where the Indigenous people were staying. An Indigenous spokesman began by stating that they wanted to be paid the £300,000 that the Hudson's Bay Company received for Rupert's Land. Morris refused this request, and made it clear that it would not be given. Once again the treaty discussions were postponed. Finally, on the 15th, treaty terms were concluded. The terms were explained to the Indigenous people by an interpreter, and both parties signed.