Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1811–1870 жылдары қазіргі Канададағы британдық колония.
1811–1870 British colony in modern Canada
Қызыл өзен колониясы (немесе Селькирк қонысы), сондай-ақ Ассинибоя деп те аталады, 1811 жылы Британдық Солтүстік Америкадағы жерде Селькирктің 5-ші графы Томас Дуглас құрған отарлау жобасы болды. Бұл жерді Дугласқа Хадсон шығанағы компаниясы Селькирк концессиясы арқылы берді. Оған Руперттің жерінің, яғни Гудзон шығанағының суайдымасының бір бөлігі кірді, солтүстік шекарасы шамамен Ассинибойн өзенінен шығысқа қарай Виннипегоз көліне дейін 52° солтүстік ендік сызығымен жүрді. Содан кейін Виннипегоз көлінен Виннипег көліне дейін, Виннипег өзені, Орман көлі және Жаңбырлы өзен арқылы 52°30′ солтүстік ендік сызығы бойымен өтті. Селкирк концессиясының батысындағы шекара қазіргі Саскачеван және Манитоба арасындағы шекараға жуық болды. Бұл аймаққа қазіргі Манитобаның оңтүстік бөлігі, Миннесотаның солтүстігі, Солтүстік Дакотаның шығысы, сондай-ақ Саскачеванның шығыс бөлігі, Онтарионың солтүстік-батысы және Оңтүстік Дакотаның солтүстік-шығысы кірді. 1818 жылғы шартқа қол қойылғаннан кейін 49-шы солтүстік параллельдің оңтүстігіндегі жерлер Қызыл өзен колониясының құрамына кірмей қалды, себебі Ұлыбритания осы аумақты АҚШ-қа беруге келісті.
The Red River Colony (or Selkirk Settlement), also known as Assiniboia, was a colonization project set up in 1811 by Thomas Douglas, 5th Earl of Selkirk, on of land in British North America. This land was granted to Douglas by the Hudson's Bay Company in the Selkirk Concession. It included portions of Rupert's Land, or the watershed of Hudson Bay, bounded on the north by the line of 52° N latitude roughly from the Assiniboine River east to Lake Winnipegosis. It then formed a line of 52° 30′ N latitude from Lake Winnipegosis to Lake Winnipeg, and by the Winnipeg River, Lake of the Woods and Rainy River. West of the Selkirk Concession, it is roughly formed by the current boundary between Saskatchewan and Manitoba. These covered portions consisted of present day southern Manitoba, northern Minnesota, and eastern North Dakota, in addition to small parts of eastern Saskatchewan, northwestern Ontario, and northeastern South Dakota. The lands south of the 49th parallel north ceased to be a part of the Red River Colony following the signing of the Treaty of 1818, in which the United Kingdom agreed to cede this territory to the United States.
Колонияның пайда болуы
Шотландияда 1745 жылғы якобит көтерілісінен кейін өскен Лорд Селкирк шотланд туыстарының тағдырынан үнемі мазаланып жүрді. Селкирк Уильям Уилберфорс сияқты гуманитарлардың ықпалында болды және Шотландияның Таулы аймағындағы шотланд фермерлерінің күштеп көшірілуінен кейін, эмиграция шотланд халқының тұрмысын жақсартудың жалғыз мүмкіндігі деп шешті. 1799 жылы әкесінің титулын мұраға алғаннан кейін, Селкирк уақытының көп бөлігін және ресурстарын Солтүстік Америкада шотланд колониясын құруға жұмсады. Селкирк 1801 жылы Александр Маккензидің «Саяхаттарын» оқығаннан кейін Қызыл өзен аймағына қызығушылық танытты; алайда, 1802 жылы Гудзон шығанағы компаниясы ұсынылған колония компанияның жұмысына кедергі келтіреді деп алаңдағандықтан, аймақты қоныстандыруға кедергі келтірді. XIX ғасырдың басында Селкирк Британдық Солтүстік Америкада екі сәтсіз ауыл шаруашылығы колониясын құрды, бірақ Қызыл өзен аймағын қоныстандыруға тырысып бақты. 1807 жылға қарай Селкирк сол кездегі ең ірі тері сауда компаниялары – Гудзон шығанағы және Солтүстік-Батыс компанияларының бірімен одақ құрудың Ред-Риверде колония құру үшін өте маңызды екенін түсінді. 1811 жылы Гудзон шығанағы компаниясы Селкирктің ұсынысын қайта қарастырып, оған 116 000 шаршы миль (300 439 км²) жер берді, бұл Шотландиядан бес есе үлкен, Қызыл өзен аймағында ауыл шаруашылығы қонысын құруға жеткілікті болды. «Ұн, сиыр еті, шошқа еті және май сияқты өнімдерді» осы колонияда қолжетімді бағамен өндіруге болады, бұл Ұлыбританиядан қымбат тасымалдау шығындарын азайтуға мүмкіндік береді. Грант сонымен қатар компанияға жыл сайын 200 адам беруге және Селкирктің колония тері саудасымен айналыспайтынына кепілдік беруіне байланысты болды. Селкирк, бір кезде тері саудасының жылдық табысы сирек 200 000 фунттан аспайтынын және оның қызметінде бар болғаны үш кеме жұмыс істейтінін сынаған болатын, шарттарға қуана келісті. Селкирк бұл жаңа аумақты Ассинибоя округі деп атады. Концессия берілген кезде Ред-Ривер компанияның 1,5 миллион акр (607 029 км²) аумағында құрылған жалғыз Гудзон шығанағы колониясы болды. Селкирк Ассинибоя концессиясын Гудзон шығанағы акцияларының бақылау үлесі арқылы мәжбүрлеп алды ма деген пікірталас әлі де жалғасуда. Селкирктің қарсыластары ол компания акцияларын бақылау арқылы концессия алғанын айтады. Бұл талапты қорғауға тырысатын тарихшылар Селкирк 1811 және 1812 жылдар аралығында Гудзон шығанағы акцияларының көп бөлігін сатып алғанымен, алғашқы грантын 1811 жылы алғанын дәлелдейді.
Growing up in Scotland in the wake of the Jacobite rising of 1745, Lord Selkirk was constantly troubled by the plight of his Scottish kin. Selkirk was influenced by humanitarians including William Wilberforce and, following the forced displacement of Scottish farmers that took place during the Highland Clearances, decided that emigration was the only viable option to improve the livelihood of the Scottish people. Upon inheriting his father's title in 1799, Selkirk focused the majority of his time and resources on establishing a Scottish colony in North America. Selkirk became interested in the Red River region after reading Alexander MacKenzie's Voyages in 1801; however, Selkirk was prevented from settling the region in 1802 when the Hudson's Bay Company raised concerns that the proposed colony would interfere with the running of the company. During the first decade of the nineteenth century Selkirk established two unsuccessful agricultural colonies in British North America but continued to pursue the settlement of the Red River region. By 1807, Selkirk acknowledged that an alliance with either the Hudson's Bay or North West Company, the dominant fur trading companies at the time, was essential to the establishment of a colony at Red River. By 1811, the Hudson's Bay Company had reconsidered Selkirk's proposal and granted Selkirk 116000 square miles (300,439 km2), an area five times the size of Scotland, to establish an agricultural settlement in the region of Red River. Supplies of "produce, such as flour, beef, pork and butter " would be affordable to manufacture in this colony, and would reduce the costly shipments from Britain. The grant was also pending the annual provision of 200 men to the company and Selkirk's assurance that the colony would remain out of the fur trade. Selkirk, who once mocked the fur trade for rarely grossing more than £200,000 and only having three ships employed in its service, gladly agreed to the terms. Selkirk referred to this new territory as the District of Assiniboia. At the time of the concession, Red River was the only Hudson Bay Colony that had been established within the company's 1.5 million acres (607,029 km2) territory. There is continuing debate as to whether Selkirk forced the concession of Assiniboia through a controlling interest of Hudson's Bay stock. The argument against Selkirk claims that he received the concession by controlling the shares in the company. Historians seeking to defend this claim have argued that although Selkirk did buy a considerable number of Hudson's Bay shares between 1811 and 1812, Selkirk received his initial grant in 1811.
Қызыл өзеннің қоныстануы
Қызыл өзен аймағының алғашқы қоныстануы ұзаққа созылған дағдарыстар мен экологиялық апаттармен сипатталды. Аймақ қоныстанғанның алғашқы он жылы ішінде жаңа соғыстар, індеттер, дала өрттері мен су тасқынына тап болды. Ең ауыр экологиялық апат – бизондардың жылдам азаюы болды. Бизондардың саны 1760 жылдардан бері еуропалық-американ саудагерлері мен даланың жергілікті тұрғындарының күшті аң аулауының салдарынан азайып келді. 1811 жылдың шілдесінде Майлз Макдоннелл 36, көбінесе ирланд және шотланд қоныс аударушыларымен Англияның Ярмут қаласынан Хадсон шығанағындағы Йорк фабрикасына аттанды. Солтүстік-Батыс компаниясының ықпалымен 1812 жылдың тамызында Қызыл өзенге бар-жоғы 18 қоныс аударушы жетті. Қоныс аударушылар Форт-Дугластың құрылысын аяқтамай тұрып егіс маусымы бітіп қалғандықтан, олар тамақ үшін бизон аулауға мәжбүр болды және қазан айында тағы 120 қоныс аударушының келуіне дайын болмады. 1813 жылы тағы қоныс аударушылардың келуі жоспарланған, бірақ кемедегі қызба салдарынан олар 1814 жылдың 21 маусымында ғана келді. Нашар егін жиналымы мен халықтың өсуіне байланысты қиын жағдайға түскен Макдоннелл, енді Ред-Ривердің губернаторы, 1814 жылдың қаңтарында колониядан пеммикан экспортын тоқтату үшін Пеммикан жарлығын шығарды. Осылайша Макдоннелл Ред-Ривердің қауіпсіздігіне нұқсан келтірді және колонияны Солтүстік-Батыс компаниясымен 1821 жылға дейін аяқталмайтын қақтығысқа итермеледі.
The early settlement of the Red River region was marked by a long series of crises and ecological disasters and within the first decade of settling the region it had already suffered renewed warfare, epidemics, prairie fires and a flood. Perhaps the most significant ecological disaster was the rapid depletion of the bison population. A vital food source, bison numbers had been dwindling since the 1760s due to heavy hunting pressure by Euroamerican traders as well as the aboriginal inhabitants of the prairies. In July 1811, Miles Macdonell sailed from Yarmouth, England to the Hudson's Bay post at York Factory with 36 primarily Irish and Scottish settlers. Due to persuasive efforts of the North West Company, only 18 settlers actually arrived at Red River in August 1812. As the planting season had ended before the settlers could complete the construction of Fort Douglas, they were forced to hunt bison for food and were completely unprepared for the arrival of 120 additional settlers in October. More settlers were scheduled to arrive in 1813, but due to a fever outbreak on their ship, they did not arrive until June 21, 1814. Dogged by poor harvests and a growing population, Macdonell, now governor of Red River, issued the Pemmican Proclamation in January 1814 to prevent the export of pemmican from the colony. In doing so, Macdonell undermined the security of Red River and plunged the colony into a conflict with the North West Company that would not end until 1821.
Компаниялар арасындағы соғыс
Макдонеллдің жариялауымен басталған Пеммикан соғысы – Гадсон шығанағы компаниясы мен Монреальдегі оның ағылшын және француз тері саудасы бәсекелестері арасындағы әлдеқайда ірі қақтығыстың соңғы кезеңі болды. Бұл жанжал 1670 жылы король Карл II-нің Руперт жерін аристократтардан шыққан эмигранттарға кең жомарттықпен сыйға тартуына дейін барып жетеді. Кейін қамал қайта салынды, бірақ қақтығыс нәтижесінде Макдонеллді қоса алғанда, шамамен 150 қоныс аударушы тұтқындалды. Оның орнына келесі қыста губернатор болып Роберт Семпл тағайындалды, ол колониядағы 45 тірі қалған адамды тағы 84 қоныс аударушымен күшейтті. 1815 жылы Солтүстік-Батыс компаниясы Солтүстік-Батыс аумағына басып кіру қаупімен Гадсон шығанағы компаниясымен қайтадан келіссөздерге кірісті. Келіссөздерді Селкирк өзі басқарды және Нор'Вестерлердің барлық ұсыныстарын дереу қабылдамады. Келесі жылы Семпл және тағы жиырма қоныс аударушы Жеті дуа шайқасында қаза тапты, ал қоныс тағы да тасталды. 1817 жылы Селкирктің колонияға келуі, ол Семи дуадағы оқиғадан бұрын жолға шыққан еді, қоныс аударушыларды оралуға итермеледі. Селкирк жақында таратылған швейцариялық және неміс полкінің – де Мёрон және де Ваттевиль полкінің шамамен 100 әскерімен бірге Солтүстік-Батыс компаниясының штаб-пәтері – Форт-Уильямды басып алды. Селкирктің жеке армиясының келуі және одан кейінгі қоныстану Солтүстік-Батыс компаниясының күшін басып тастады, бірақ Селкирк өмірінің көп бөлігін және байлығының басым бөлігін Форт-Уильямдағы әрекеттерін қорғауға жұмсады. 1817 жылы Селкирк Қызыл өзенге келгенде, колонияның тұрақтылығы күрт жақсарды, әсіресе жерге қатысты барлық жергілікті талаптарды жойғаннан кейін. Селкирк бұл мақсатқа Қызыл өзен колониясы мен жергілікті кри, ассинибойн және оджибва тайпалары арасында келісімге қол қою арқылы қол жеткізді. 1817 мен 1820 жылдар аралығында Селкирк барлық қолда бар ресурстарын отарлау ісін жақсартуға жұмсады, және ирониялық түрде, 1820 жылдың көктемінде Селкирктің өлімі оның сүйікті колониясына қарсы Солтүстік-Батыстың агрессиясын тоқтатты. Алайда, Канада үкіметі АҚШ-тың экспансионизміне қатысты бұл әрекеттерге жол бермеді. Бұл ұсыныс Қызыл өзен тұрғындарының қарсылығына тап болды, себебі оларға жерді жоғалту және доминионның генерал-губернаторының жариялауы арқылы американдық отарлау жобасының бөлігі болу туралы наразылықтарын білдіруге мүмкіндік берілді. АҚШ-пен қосылуды қолдаған американдықтар Луи Риелмен байланысқа түсіп, метистердің көзінде жағымды бейне жасауға тырысты. Көтеріліс – бұл Канада Руперт жерін метистердің наразылықтарын ескермей басып алуға тырысқандықтан, метистер бастаған қарусыз жанжал болды. Алайда, Риелді және көтерілісті қолдау туралы американдықтардың басты ниеті – метистерді АҚШ-қа қосылуға ынталандыру болды. Олардың құралы – АҚШ-тың қосылуын жақтаған риториканы қозғайтын «Жаңа Ұлт» газеті болды, себебі ол танымал «Тағдыр манифесті» идеологиясын бейнеледі. Бұл қосылуға көмектесу үшін жасалды, идеясы олардың Қызыл өзен көтерілісін қолдауы Канада үкіметіне қарсы жергілікті қарсылықты күшейтеді және жергілікті пікірді тәуелсіздікке қарай өзгертеді, содан кейін АҚШ Қызыл өзен метистерін қорғау үшін АҚШ үкіметінің қорғауын ұсынып, жаңа басшылар ретінде орнығып, Қызыл өзен американдық жерге айналады. Олар ақыр соңында Қызыл өзеннің американдық аумаққа айналуы мүмкін жағдайды наразы метис ұлтымен одақтасып жасағысы келді. Алайда, бұл агрессивті насихат қосылу ұсынысына кері әсер етті. Бұл қосылуға қатысушыларға және АҚШ-қа деген жауыздықты күшейтті. Бұл материалдық игіліктерге ерекше мән беру Қызыл өзен халқына ұнаған жоқ. Америкалықтар саяси одақ құруға құштар болғандықтан, тым көп байлық жинауға тырысты. Бұл, ең соңында, Солтүстік-Батысты қосып алудың сәтсіз аяқталуына себеп болды, бірақ ол қол жетімді болды. Бұның бәрі Риел мен Көтерілістің мүддесіне пайдасын тигізді. Нәтижесінде, метистер Канаданың Руперт жеріне басып кіруіне сәтті қарсы тұра алды.
The Pemmican War that was initiated by Macdonell's proclamation was only the tail end of a much larger conflict between the Hudson's Bay Company and its fur trade rivals, both English and French, in Montreal. The conflict dates back to King Charles II's generous grant of Rupert's Land to emigrants who were members of the nobility in 1670. The fort was later rebuilt but the engagement resulted in the capture of approximately 150 settlers including Macdonell. He was replaced by Robert Semple who took over as governor the following winter and reinforced the colony's 45 survivors with 84 additional settlers. In 1815, the North West Company once again entered into negotiations with the Hudson's Bay Company under the threat of invasion of Northwest territory. Negotiations were headed by Selkirk himself and he promptly threw out all of the Nor'Wester proposals. The following year Semple and twenty other settlers were killed in the Battle of Seven Oaks and the settlement was abandoned once again. The imminent arrival of Selkirk in 1817, who had been en route to the colony prior to the incident at Seven Oaks, prompted the settlers to return to the colony shortly after. Travelling with a force of approximately 100 soldiers from the recently disbanded Swiss and German Regiment de Meuron and De Watteville's Regiment, Selkirk captured Fort William, the North West Company headquarters, Although the arrival and subsequent settlement of Selkirk's private army finally broke the back of the North West Company, Selkirk spent much of his remaining years, and the majority of his fortune, defending his actions at Fort William. When Selkirk arrived at Red River in 1817, the stability of the colony dramatically improved, especially after the removal of all Indigenous claims to the land. Selkirk achieved this by signing a treaty between the Red River colonists and the local Cree, Assiniboine and Ojibwa. Between 1817 and 1820, Selkirk committed all of his available resources to the betterment of his colonial venture and ironically it was Selkirk's death in the spring of 1820 that ultimately ended Northwest aggression against his beloved colony. The Canadian government, however, did not allow these attempts at U. S. expansionism to succeed. The proposal was met with a significant amount of resistance from the inhabitants of the Red River as they were given the chance to address their grievances about the potential loss of land and becoming part of an American colonization project through a proclamation by the Governor General of the dominion. Americans who supported annexation by the U. S. government tried to depict themselves as favorable figures in the eyes of the Métis by associating themselves with Louis Riel. The Rebellion was an unarmed conflict started by the Métis because Canada was attempting to claim possession of Rupert's Land without any concern for the grievances of the Métis. However, the main American intention behind their decision to support Riel and the Rebellion was an attempt to sway the Métis in favour of the annexation by the US. One of their tools was the New Nation newspaper which elicited rhetoric that advocated annexation by the US because it embodied the popular Manifest Destiny ideology. This was meant to help the cause of annexation, the idea being that their support of the Red River Rebellion would encourage local resistance against the Canadian government, and help swing local opinion in favour of independence – then ultimately America would step in to offer the protection of the United States government to the Red River Métis and assert themselves as the new leaders and Red River would become American land. They ultimately wanted to create a situation where the Red River could become American territory by allying with the discontented Métis Nation. However, this aggressive propaganda ultimately backfired upon the proposal of annexation. It created even more hostility towards the annexation party and the United States. This great emphasis on materialism never seemed appealing to the Red River people. The Americans became too acquisitive because they were eager to create a political union. This ultimately caused the annexation of the North West to fail, despite it being almost within reach. All this ultimately benefited the cause of Riel and the Rebellion. As a result, the Metis were able to successfully defy Canadian expansion into Rupert's Land.
Ассинибояның заң шығарушы ассамблеясы, Луи Риэль және Манитоба актісі
Бұл саяси хаос, белгілі бір жағынан, Ред-Ривер үшін шешуші болды, себебі ол метистердің көтерілісіне жол ашты. 1870 жылы Ред-Ривер тұрғындары құрған Ассинбояның сайланған заң шығару жиналысы сайланбаған Ассинбоя кеңесінің орнына келді. Канада үкіметі метистердің талаптары бойынша келіссөздер жүргізуге мәжбүр болды, олар Манитоба заңында заңды түрде бекітілді, бұл Манитоба провинциясының құрылуына әкелді. Саяси даулар метистерге американдықтардың осы жер дауларына қатысты алаңдаушылықтарын назарға алмауын айтуға мүмкіндік берді. Олар жерге заңды талаптары болды және өздерін "жердің иелерінің ұрпақтары" деп мәлімдеді. Луи Риелдің басшылығымен метистер көтерілісшілері Гадсон Бэй компаниясының бекінілген посты – Гарри фортын басып алды. Бұл Риелді уақытша үкіметтің басшысы болуға алып келді, ол Оттаваға құқықтар тізімін жасап жіберді. Талаптардың басым бөлігі Ред-Ривердің Канада конфедерациясына провинция ретінде қосылуы, жер талаптарының қамтамасыз етілуі, ағылшын және француз тілдерінің колонияның ресми тілдері болуы және Ред-Ривер халқына қаржылық көмек көрсетуді қамтыды. Риел метистерге теңдік сезімін сыйлауды үміттенеді; ол оларды кез келген британдық азаматтардың құқықтарымен тең дәрежеде өркениетті халық ретінде көрсеткісі келді. Көтеріліс метистерге жер құқығын алуда және аборигендік статусы үшін үнемі назарсыз қалған саяси дауысқа ие болуда маңызды сәт болды. Көтерілістің салдарынан метистер енді Канаданың аборигендері ретінде қарастырылмады – олар өздерінің жеке әлеуметтік тобы ретінде қарастырылып, басқа аборигендер тобынан ерекшеленді. Метистердің қарсылығын одан әрі басу үшін Канада үкіметі 1869–70 жылдары оларға кең аумақты жерлер берді, олар бірлесіп емес, жеке-жеке берілуі үшін мұқият құрылымдалды. Ред-Ривер енді Канаданың федералды үкіметіне саяси дауыс пен саяси әсер ететін өзінің провинциялық үкіметін құрып жатты. Бұл көтеріліс метистердің Канададағы бірегей, мойындалған топ ретінде пайда болуына және, әрі қарай, Ред-Ривердегі аборигендер құқықтарының қоғамдық көзқараста жоғалуына әкелді. Көтеріліс метистерге саяси дауыс беруге мүмкіндік бергендіктен сәтті болды, бірақ ол Ред-Ривердегі басқа аборигендердің қалай қаралатынына әсер етті. Көтеріліс аяқталғаннан кейін Риел және оның бірнеше серіктері 1870 жылы бірнеше үкіметтік сарбаздар мен еріктілердің оны бірнеше оқиға үшін, әсіресе Томас Скотттың өлімі үшін өш алу үшін өлтіруге тырысып жатқанын білгеннен кейін АҚШ-қа қашып кетті. Алайда, Риел 1885 жылы Солтүстік-Батыс көтерілісіне көмектесу үшін Канадаға қайтып келді. Бұл оны Канада сотында соттауға және, ақырында, Регинада Канада үкіметінің жазасына кесуге алып келді. Оның өлімі француз канадалықтары, алғашқы ұлттар және метис қауымдастықтары арасында наразылық тудырды, әсіресе Квебекте француз тілді, католиктік саяси көшбасшының өліміне қарсылық білдірді. Риелдің өлімі барлық тараптан (Риелді адал жазаланған сатқын деп есептегендер мен оның тұтқындалуы мен өліміне ашуланғандар арасында) Канада үкіметінің саясатына қарсылық білдірудің қандай қауіпті салдарлары болуы мүмкін екенін көрсететін символдық оқиға ретінде қарастырылды. Кейіннен Риелді француз канадалықтары, метистер және әртүрлі алғашқы ұлттар ондаған жылдар бойы батыр және шейіт деп жариялады. Канада үкіметі көтерілісшілерді қарсылық көрсеткені үшін жазалай бастады, бірақ көтеріліс метистердің үміттене білген жер құқығын алуы және федералды мәселелерде назарсыз қалмауы тұрғысынан сәтті деп есептеледі.
This political chaos, in a sense, became pivotal for Red River because it allowed for the success of the Métis in their rebellion. In 1870, the elected Legislative Assembly of Assinboia was created by Red River inhabitants to take the place of the unelected Assiniboia Council. The Canadian government was forced to develop the negotiations that allowed for the Métis demands that were legally entrenched in the Manitoba Act which eventually led to the creation of the province of Manitoba. The political disputes put the Métis on a platform to voice their disapproval of Americans ignoring their concerns over these land disputes. They had legitimate claims to the land and they stated that they were the "descendants of the lords of the soil.". Also, under Louis Riel's leadership, the Metis rebels were able to capture Fort Garry – a fortified post of the Hudson's Bay Company. This would lead Riel into becoming the leader of the provisional government, and he composed and sent a list of rights to Ottawa. The demands mainly consisted of the Métis wanting Red River to be entered into Canadian confederation as a province, security for their land claims, making English and French the official languages of the colony, as well as financial support for the Red River population. Riel hoped to accomplish a sense of equality for the Métis; he wanted to present them as a civilized people that were deserving of the same rights of any British subject. The rebellion became a pivotal moment in acquiring land rights and a political voice for the Métis, who were constantly disregarded for their Aboriginal status. The aftermath of the rebellion caused the Métis to no longer be considered as Canadian Aboriginals – they became regarded as their own social group, and were distinct from other Aboriginal groups. In order to pacify the Métis resistance further, the Canadian government gave them generous land grants in 1869–70 that were carefully structured to be given in severalty, rather than in common. Red River was now developing its own provincial government that had a political voice and political implications upon Canadian federal government. This rebellion also led to the Métis emerging as a unique, acknowledged group within Canada, and ultimately, the disappearance of the Aboriginal rights paradigm in the public view of Red River. The rebellion was successful in a sense that it allowed the Métis to have a political voice, but it impacted the perception of how other Aboriginals would be viewed in Red River. Once the rebellion ended, Riel and several of his comrades fled to the United States in 1870 upon being informed that several government soldiers and irregulars were looking to kill him to exact revenge for several incidents, in particular, the execution of Thomas Scott. Riel, however later returned to Canada in 1885 to help lead the North West rebellion. This caused him to face trial in a Canadian court, and eventually to being executed by the Canadian government in Regina. His death provoked outcry among the French Canadian, First Nations and Métis communities, with particular uproar in Québec in reaction to the execution of a French speaking, Catholic political leader, and Riel's death was seen on all sides (among those who saw Riel as a traitor who was rightly punished and those outraged at his arrest and execution) as symbolic of the danger that could result from contesting Canadian government policy. Riel would subsequently be claimed as a hero and martyr by the French Canadian, Métis, and various First Nations for decades. The Canadian government was starting to punish the rebels for their defiance, but the rebellion is still considered a success in the sense that the Metis were still able to acquire the land rights they hoped to achieve, as well as no longer being ignored when it came to federal matters.
Манитобаның дамуы
Қызыл өзендегі бүлік ақыры тоқтатылуы керек еді. Осы мақсатқа жету үшін Канада үкіметі 1870 жылы Манитоба заңын қабылдады. Олар бұл заң екі мақсатқа жетеді деп сенді: бүлікті басуға мүмкіндік береді, сонымен бірге Канададағы француз тілінің ықпалын арттыру туралы француздық талаптарды қанағаттандырады, себебі заң француз тілі мен мәдениетін конституциялық тұрғыдан қолдайтын Батыс провинциясын құрады. Бұл қазіргі Манитоба провинциясының құрылуына жасалған алғашқы қадам болды. Заңға 1870 жылдың 12 мамырында патшалық келісім берілді, ал Манитобаның провинциялық мәртебесі 1870 жылдың 15 шілдесінде іске асырылды. Манитоба заңы қабылданғаннан кейін метистердің Уақытша үкіметі таратылды. Метистер мен еуропалық қоныс аударушылар бірігіп кетті, ал аборигендердің ықпалы Қызыл өзеннен одан әрі алыстады. Осы заң арқылы Қызыл өзен колониясы Манитоба деп аталды: өзін-өзі басқаратын және өз құқықтары мен міндеттеріне ие жаңа канадалық провинция. Ол енді аумақ ретінде қарастырылмай, Канада конфедерациясының ресми бөлігі болды. Луи Риелдің бүлігі провинциялық мәртебені жеделдетті. Риел американдықтардың отарлау жобаларына және олардың "Тағдыр маңызы" идеологиясына қарсы канадалықтардың Қызыл өзенді қорғағысы келді. Манитоба провинциялық үкіметі бастапқыда тиімді жұмыс істеуге күресті. Манитоба заңының басты мақсаты – тағы бір Ред-Ривер бүлігін болдырмау еді. Көптеген үкіметтік шенеуніктердің тәжірибесі болмады, әсіресе Оттаваға одақ шарттарын келісу үшін барған үш делегаттың. Олардың ешқайсысы дипломатиялық іспен немесе жаңа үкімет құрумен айналыспаған. Осы провинцияны құрудың асығыс сипатынан жаңа үкіметтің шенеуніктері өздерін шаршаған және дайын емес деп көрсетті, бұл Манитобаның негізінен Канададағы саяси тұрақсыздықты қалпына келтіру үшін құрылғандығын көрсетеді. Француз Канадасындағы көптеген адамдар Манитобаның құрылуын ресми түрде екі тілді және көптеген франкофондық және католик халқымен Канада конфедерациясындағы ағылшын және протестанттық үстемдікке қарсы тепе-теңдік ретінде қарастырды, ал кейбіреулер провинция оқшауланған немесе кем дегенде аборигендердің немесе метистердің ықпалынан күшті әсер еткен саяси бірлік болады деп үміттенді. Бүлік басылып, Манитоба қабылдағаннан кейін мыңдаған, көбінесе протестант, ағылшын тілді онтариолықтар далаға жылдам көшіп келе бастады. Олардың болуы провинцияның демографиялық, ұлттық және тілдік бейнесін тез өзгертті, бұл провинциялық үкіметтердің сайлауына әкелді. Манитоба үкіметі де иммиграцияны және тұрақты ауыл шаруашылығы қауымдастықтарын бірден құру мен кеңейтуді ынталандыруға тырысты, және екі онжылдық ішінде мыңдаған халықаралық көшіп келушілер, негізінен этникалық украиндықтар мен немістер, ауыл шаруашылығы қоныстанушылары ретінде провинцияға келді. Католик шіркеуі де Квебек пен франкофондық Онтариодан Манитобаға көшіп-қону мен қоныстануды ынталандыруды жалғастырды, бірақ бұл қоныстанушылар ағылшын қоныстанушыларымен және халықаралық көшіп келушілермен салыстырғанда аз болды. Провинцияның алғашқы онжылдықтарында (1870-1900) Манитоба француз және ағылшын канадалықтардың арасындағы мүдделер қақтығысын бастан кешірді. Манитоба заңын іске асырғаннан кейін ширек ғасыр өткен соң, француз тіліне провинцияның әкімшілігінде, заң шығару және сот жүйесінде заң жүзінде орын берілгенімен, ағылшын тілі заң шығарушы және сот жүйесіндегі жалғыз байланыс құралына айналды, ал провинциялық үкімет кез-келген мемлекеттік қаржыландырудың жалғыз алушысы болатын секулярлық, ағылшын тіліндегі мемлекеттік мектеп жүйесін енгізуге тырысты. Саясат ақырында кішігірім жеңілдіктермен жүзеге асырылды, мысалы, оқушылардың саны жеткілікті болған жағдайда күннің соңында католик ілімін оқыту, ал француз тілінің рөлі осы жаңа мемлекеттік мектептерде өте шектеулі болды, негізінен ағылшын тілін білмей мектепке келген жас оқушыларды оқыту құралы ретінде пайдаланылды.
The Red River rebellion needed to be finally be put to rest. In order to accomplish this, the Canadian government, which was predominantly led by English Canadian conservatives, initiated the Manitoba Act in 1870. They believed that this act would accomplish two purposes: this would be able to crush the rebellion, while at the same time, appeasing the French demands of increasing French influence in Canada because the act would create a Western province that was constitutionally supportive of French Canadian language and culture. This was the first steps towards the creation of the present day province of Manitoba. The act was given royal assent on May 12, 1870, and the commencement of Manitoba with a provincial status came to fruition on July 15, 1870. After the passage of the Manitoba Act, the Métis Provisional government was disbanded. There was an assimilation of the Métis people and the European settlers, and the Aboriginal influence was further distanced from Red River. Through the act, the Red River colony was now christened as Manitoba: a new Canadian province that was self governed, and that had its own rights and responsibilities. It was no longer being viewed as a territory and was now officially part of the Canadian confederation. Provincial status was accelerated by Louis Riel's rebellion. Riel wanted to secure Red River for the Canadians against the Americans' colonization projects and sentiments of their Manifest Destiny ideologies. The early Manitoba provincial government initially struggled to be effective. Everything around it felt rushed because the Manitoba Act was mostly created to prevent another Red River Rebellion. Many of the government officials were inexperienced – especially the three delegates who went to Ottawa to negotiate union terms. None of them had experience with diplomacy or the creation of new governments. Due to the hurried nature of the creation of this province, the officials of this new government presented themselves as overwhelmed and unprepared, and this shows that Manitoba was essentially created to re stabilize political unrest within Canada. Many in French Canada had seen the establishment of Manitoba, officially bilingual and with a large francophone and Catholic population, as a counter balance to English and Protestant dominance in the Canadian Confederation, while some hoped the province would be a political entity centered or at least heavily influenced by indigenous or Métis communities. Once the rebellion was put down and Manitoba was admitted, thousands of largely Protestant, anglophone Ontarians quickly began migrating to the prairies, and their presence swiftly shifted the demographic, national, and linguistic profile of the province, which in turn meant the election of provincial governments decisively oriented towards Ontario and English Canada, rather than French Canada, Métis, First Nations, or balance between these groups. The Manitoba government also sought to encourage immigration and the immediate establishment and expansion of stable agricultural communities, and within a two decades many thousands of international migrants, largely ethnic Ukrainians and Germans, had come to the province as agricultural settlers. The Catholic Church also continued to encouraged migration and settlement from Quebec and francophone Ontario to Manitoba, however these settlers were far outnumbered by English settlers as well international migrants whose communities would be assimilated in Anglo Canadian society. In the province's first few decades of existence (1870 1900), Manitoba experienced conflicting interests between French and English Canadians. A quarter century after the implementation of the Manitoba Act which legally guaranteed a place for the French language in the province's administration, lawmaking, and judiciary along with a clause ensuring state funding for both Catholic (often de facto French) and Protestant schools, English had become the sole means of communication in the legislature and the judiciary, while the provincial government attempted the introduction of a secular, English only public school system which would be the sole recipient of any public funding. The policy was eventually implemented with minor concessions such as the teaching of Catholic doctrine at the end of the day where the number of students warranted, and the role of French in these new public schools was to be highly limited, mainly to use as means of instructing young students who started school not speaking English.
Колониядағы әйелдер
Қызыл өзен колониясындағы көптеген әйелдердің мәртебесі Гудзон шығанағы компаниясының 1670 жылғы жарғысымен анықталды; бұл құжат компанияға Руперт жерінде заң шығару және сот билігін берді. Жарғыда әйелдердің заңдық статусы әке, күйеу немесе бауыр сияқты еркек билігіне тәуелді екендігі айтылған. Бұл жағдайға қарсы сәтті күрескен әйелдің өте сирек мысалы ретінде, 16 жасар метис үй қызметшісі Мария Томас өзінің жұмыс берушісі, пастор Оуэн Корбетті, оны бірнеше рет зорлағаны және заңсыз түсік жасағаны үшін сотқа берді. Әйелдер қонысқа көшіп келе бастағанда, осы әйелдер Еуропадан әкелген қатаң гендерлік нормалар салдарынан еуропалық және жергілікті қауымдастықтар арасындағы шиеленіс күшейді.
The position of many women in the Red River Colony was determined within the Hudson's Bay Company's 1670 Charter; this document gave legislative and judicial powers in Rupert's Land to the company. It is stated within the Charter that the legal status of women is as dependents of a male authority, which included fathers, husbands or brothers. In an extremely rare example of a woman successfully challenging this status quo, Maria Thomas, a 16 year old Métis domestic servant, took her employer, Rev. Owen Corbett, to court for repeatedly raping her and subjecting her to illegal abortions. When female settlers did eventually start emigrating to the settlement, tensions between the European and indigenous communities were heightened due to the highly restrictive gender norms these women brought with them from Europe.
Қызыл өзен колониясының метистері
Ред-Ривер колониясындағы жергілікті және еуропалық халықтардың аралас этносы, метистер деп аталатын, өмір сүруінің алғашқы жылдарында әрқашан осы атпен аталмаған. Колонияда өмір сүрген автор Август Шетлейн өзінің кітабында оларды көбінесе "брюле, метиф немесе араласқандар, үнді қыздарының заңсыз ұлдары" деп атаған. Қызыл өзенде тұратын метистер қауымының мәдениеті мен өмір салты колонияда ғана болған жоқ. Метистердің 1700 жылдардың ортасынан бастап батыс тері саудасымен бірге далалар бойынша жарты жылдық, коммерциялық, бұқа аулаудың ұзақ дәстүрі болды. Гадсон шығанағы компаниясының журналдары мен осы оқиғалардың куәгерлері біріккен керуенді әдетте бригада деп атаған. Прерияда өмір сүрмеуді және қыста бұқа аулауды таңдаған метистер Манитоба, Виннипегозис және Виннипег сияқты көлдерде мұз балық аулауға қалды. Бұл мектептер колонияның барлық балаларын қабылдаса да, аралас текті балалар еуропалық әкелерінің тері саудасына байланысты ерекше назарға алынды. Жоғарыда аталған дін, өмір салты мен этникалық шығу тегі арасындағы айырмашылықтар негізінен жеке адамдар, топтар мен институттардың арасындағы алғашқы байланысқа негізделген үлгіге сәйкес келді. Мысалы, Кри ұлтының ішіндегі үлкен қауымдар француз және кейінірек француз-канад саудагерлерімен байланысқа түскен деп есептеледі, олар католик діни қызметкерлері мен миссионерлерін әкелді, ал кейін шотланд саудагерлері мен Компания Оджибвелер басым аймақтарға протестант миссионерлерін және дін қызметкерлерін әкелді. Бұл бөлінуді Кри-француз католиктеріне бағдарланған топқа және Оджибве-шотланд протестанттарына бағдарланған топқа екі негізгі метис тілінің пайда болуынан көруге болады: Митчиф, француз және Кри тіліне негізделген аралас тіл, оның сөйлеушілері көбінесе католик болды, және Бунги, Оджибве, шотланд, ағылшын, гэль және Кри тілдерінен дамыған сөйлеу түрі, көбінесе протестанттар (англикан, пресвитериан) қолданды.
The mixed ethnicity of indigenous and European peoples at the Red River Colony, known as Metis, were not always referred to by that name in the beginning years of their existence. Augustus Chetlain, an author who lived in the colony, wrote in his book that they were often called "Brules, Metifs, or half breeds, the bastard sons of Indian concubines". The culture and lifestyle of the Metis community living in Red River were not only present at the colony. Metis people had a long lasting tradition of a semi annual, commercial, buffalo hunt that took place throughout the prairies starting in the mid 1700s with the western fur trade. The Hudson's Bay Company's journals and a number of witnesses to these events stated that the united caravan was commonly known as a brigade. Metis who chose not to live on prairies and hunt buffalo for the winter remained on lakes such as Manitoba, Winnipegosis, and Winnipeg to ice fish. Although these schools took in all children of the colony, mixed ancestry children were a large focus due to them being tied to the fur trading post by their European fathers. The above mentioned differences in religion, ways of life, and ethnic origins largely followed a pattern based on the initial contact between individuals, groups, and institutions. For example large communities within the Cree nation are thought to have come into contact with French and later French Canadian traders bringing Catholic priests and missionaries in their wake, later Scottish traders and the Company brought Protestant missionaries and clergy into Ojibwe dominated areas. This division into a Cree French Catholic oriented group and an Ojibwe Scottish Protestant oriented group can be seen in the rise of the two main Métis languages: Mitchif, a French and Cree based mixed language whose speakers were largely Catholic, and Bungi, a form of speech that developed from Ojibwe, Scots, English, Gaelic, and Cree and was mostly spoken by Protestants (Anglican, Presbyterian).
Чиркесі Миссионерлік қоғамы
Шіркеу миссионерлік қоғамы (CMS) 1820 жылы Гудзон шығанағы компаниясының капелланы Джон Уэстқа, соның ішінде кри ұлтынан шыққан Джеймс Сети мен Генри Бадд сияқты кейбір алғашқы халықтардың балаларының білімі үшін қаржылық көмек көрсетті, екеуі де кейін дін қызметкері болып тағайындалды. 1822 жылы CMS Уэстті Ред-Ривер колониясындағы миссияны басқаруға тағайындады. 1823 жылы оның орнын Дэвид Джонс алмастырды, ал 1825 жылы оған W. Кокран мен оның әйелі қосылды.
The Church Missionary Society (CMS) provided financial assistance in 1820 to Reverend John West, chaplain to the Hudson's Bay Company, towards the education of some First Nations children, including James Settee and Henry Budd of the Cree nation, both of whom were later ordained as priests. In 1822, the CMS appointed Revd West to head the mission in the Red River Colony. He was succeeded in 1823 by the Revd David Jones who was joined by the Revd W and Mrs Cockran in 1825.
Қызыл өзеннің әкімдері
Губернатор 1812 жылдың тамызы – 1815 жылдың маусымы Майлз МакДонелл 1815 жылдың маусымы – 1816 жылдың тамызы Роберт Семпл 1816 жылдың тамызы – 1822 жылдың маусымы Александр Макдоннел 1822 жылдың маусымы – 1823 жылдың маусымы Эндрю Булгер 1823 жылдың маусымы – 1825 жылдың маусымы Роберт Паркер Пелли 1825 жылдың маусымы – 1833 жылдың маусымы Дональд Маккензи 1833 жылдың маусымы – 1839 жылдың маусымы Александр Кристи 1839 жылдың маусымы – 1844 жылдың маусымы Дункан Финлайсон 1844 жылдың маусымы – 1846 жылдың маусымы Александр Кристи 1846 жылдың маусымы – 1847 жылдың маусымы Джон Фоллиот Крофтон 1847 жылдың маусымы – 1848 жылдың маусымы Джон Т. Гриффитс 1848 жылдың маусымы – 1855 жылдың маусымы Уильям Блеттерман Колдуэлл 1855 жылдың маусымы – 1859 жылдың қыркүйегі Франсис Годшалл Джонсон 1859 жылдың қыркүйегі – 1870 жылдың шілдесі Уильям МакТэвиш
Term GovernorAugust 1812 – June 1815 Miles MacDonell June 1815 – June 1816 Robert Semple August 1816 – June 1822 Alexander MacdonnellJune 1822 – June 1823 Andrew BulgerJune 1823 – June 1825 Robert Parker PellyJune 1825 – June 1833 Donald McKenzieJune 1833 – June 1839 Alexander ChristieJune 1839 – June 1844 Duncan FinlaysonJune 1844 – June 1846 Alexander ChristieJune 1846 – June 1847 John Folliott CroftonJune 1847 – June 1848 John T. GriffithsJune 1848 – June 1855 William Bletterman CaldwellJune 1855 – September 1859 Francis Godschall JohnsonSeptember 1859 – July 1870 William MacTavish