Savelli family

Кіріспе

Савеллилер (де Сабеллис) - XIII ғасырда танымал болған Римнің бай және ықпалды аристократиялық отбасы. Олардың қатарына бірнеше папалар, сенаторлар және кондотьерилер кірді. Олар қалада бірінші буын үлкен римдік отбасылармен, Колонналар, Орсинилер, Каетанилер және Аннибальдилермен бәсекелесіп, билік құрды, кейіннен Чиги, Боргезе, Барберини, Дориа Памфили және Сфорца Цезарини отбасылары өкілдік ететін екінші буынның пайда болуымен көлеңкеленді.

Тарих

Паломбара Сабина иелігін иеленген отбасы өз атын Альбано маңындағы Сабеллумның роккасынан (қалъасы) алды, ол Савеллиге өтпес бұрын Тускулум графтарына тиесілі болған. Савеллидің ерте заманғы шежірелері, мысалы, Онофрио Панвинио құрастырған жарияланбаған қолжазба "мақтау трактаты" Папа Бенедикт II-ге, мүмкін, бірақ құжатталмаған байланысқа, тіпті Антикваттағы Sabellius фамилиясына байланысты. Олар кем дегенде екі папаны ұсынды: Ценцио Савелли, Папа Гонорий III (12161227) және Джакомо Савелли, Гонорий IV (12851287). Оның әкесі Лука Савелли Рим сенаторы болды және 1234 жылы Латеранды жұмыстан шығарды. Лука император Фредерик II-ге қарсы шығып, Гонри III-дің орнын басқан Григорийге қарсы шыққандықтан, отбасына түрлі материалдық пайда әкелді, соның ішінде Сабина аймағындағы кейбір феодалдық жерлер. 1275 жылы Оноридің ағасы Пандольфо Савелли Витербоның подстасы болды. Кейінгі мүшелерге кондотьери Сильвио мен Антонелло Савелли жатады. Савелли кардиналдарының қатарына Джованни Баттиста Савелли (1471 in pectore, 1480); Джакомо Савелли (1539); Сильвио Савелли (1596); Джулио Савелли (1615); Фабрицио Савелли (1647); Паоло Савелли (1664); және Доменико Савелли (1853). Отбасының Римде қалған соңғы мүшесі 1712 жылы қайтыс болған Джулио Савелли болды. 17 ғасырда Савеллилер нашар заманға ұшырады. Кастель Гандольфо 1596 жылы Папаның қазынасына 150,000 scudi-ге алмасу үшін Папа Клемент VIII-нің "барондардың бұқасы" шарттары бойынша берілді, ал 1650 жылы Альбано өзінің князьдік атағымен Савалли отбасына берілді. Колатеральдық тармақ, Giannuzzi Savelli ("Giannuzzi" кейін қабылданған) 1421 жылы Кондотьеро ретінде күресу үшін Неаполь корольдігіне көшіп келген Ригнанодан Антонио Савелли ұрпақтарын білдіреді. ХХ ғасырда Серензия ханзадаларының бұл сызығы оның атақтарын алған Патерно әулетімен жойылды. Екінші буын - Пиетрамала барондары мен Козенца патрициялары әлі күнге дейін гүлдеп келеді.

The family, who held the lordship of Palombara Sabina, took their name from the rocca (castle) of Sabellum, near Albano, which had belonged to the counts of Tusculum before it passed to the Savelli. Early modern genealogies of the Savelli, such as the unpublished manuscript "eulogistic treatise" compiled by Onofrio Panvinio, drew connections to Pope Benedict II, a possible but undocumentable connection, and even to the cognomen Sabellius of Antiquity. They provided at least two popes: Cencio Savelli, Pope Honorius III (1216–1227) and Giacomo Savelli, Honorius IV (1285–1287). His father, Luca Savelli, was a Roman senator and sacked the Lateran in 1234. Luca's decision to side with Emperor Frederick II against Honorius III's successor, Gregory, brought various material benefits to the family, including some fiefs in the Sabina region. Honorius' brother, Pandolfo Savelli, was the podestà of Viterbo in 1275. Later members include the condottieri Silvio and Antonello Savelli. Savelli Cardinals include Giovanni Battista Savelli (1471 in pectore, 1480); Giacomo Savelli (1539); Silvio Savelli (1596); Giulio Savelli (1615); Fabrizio Savelli (1647); Paolo Savelli (1664); and Domenico Savelli (1853). The last member of the family left in Rome was Giulio Savelli, who died in 1712. By the 17th century, the Savelli had fallen on lean times. Castel Gandolfo had been relinquished under terms of Pope Clement VIII's "bull of the barons" to the Papal treasury in return for a mere 150,000 scudi in 1596, and in 1650 Albano, with its princely title, was turned over to the Savalli family. A collateral branch, the Giannuzzi Savelli ('Giannuzzi' adopted later on) represents descendants of Antonio Savelli of Rignano who moved to the Kingdom of Naples in 1421 to fight as a condottiero. During the 20th century, this line of the Princes of Cerenzia extinguished in the House of Paternò who assumed its titles. The second line, of the Barons of Pietramala and Patricians of Cosenza is still flourishing today.