Николай III: Рим Папасы және Орсини әулетінің тарихы

Кіріспе

1277-1280 жылдар аралығында Католик шіркеуінің басшысы

Папа Николай III (Никола III; шамамен 1225 – 22 тамыз 1280), туған аты Джованни Гаэтано Орсини, 25 қараша 1277 жылдан 22 тамыз 1280 жылы қайтыс болғанға дейін Католик шіркеуінің басшысы және Папалық мемлекеттердің билеушісі болды. Ол сегіз папаның қызметінде болған римдік дворян, Папа Иннокентий IV (1243–1254) тарапынан Сан-Никола-ин-Карчере-Туллианоның кардинал-диаконы, Папа Александр IV (1254–1261) тарапынан францискан қорғаушысы, Папа Урбан IV (1261–1264) тарапынан бас инквизитор болып тағайындалды және 1277 жылғы папалық сайлауда шешілген алты айлық үзілістен кейін Папа Иоанн XXI (1276–1277) орнына келді. Ол Италияның танымал Орсини әулетінің мүшесі, римдік дворян Маттео Россо Орсинидің үлкен ұлы, алғашқы әйелі Перна Каэтаниден туған. Оның әкесі 1235 жылдан бастап Виковаро, Лиценца, Барделла, Канталупо, Роккьягиовина, Галера, Форнелло, Сант-Анджело-ди-Тиволи, Неттуно, Чивителла, Бомарцо, Сан-Поло және Кастельфолья, сондай-ақ Нероланың иесі болды; Мугнано, Сантанжело және Монтеротондоның иесі, 1241–1243 жылдары Римнің сенаторы қызметін атқарды. Оның інісі Джордано 12 наурыз 1278 жылы Николай III тарапынан Сан-Эвстахионың кардинал-диаконы болып тағайындалды. Оның інісі Джентиле Мугнано, Пенна, Неттуно және Питильяноның иесі болды. Тағы бір інісі, Монтеджорданоның Маттео Россо, 1279 жылы Римнің сенаторы (демек), Тодидің соғыс капитаны және 1281 жылы Сиенаның подестасы болды. Оның бес кіші інісі және екі қарындасы болды. Орсини әулеті бұрыннан бері бірнеше папаларды өндірген: Стефан II (752–757), Павел I (757–767) және Целестин III (1191–1198). Кейбір ғалымдардың бұрынғы пікірлеріне қарамастан, ол Парижде оқыған жоқ, бірақ оның немере інісі оқыған. Оның мансабында ол заңгер немесе теолог болғандығын көрсететін ешқандай белгі жоқ. 1277 жылы папа болғанға дейін ол ешқашан дін қызметкері болған емес.

Кардиналат

Джованни Гаэтано Орсини 1244 жылғы 28 мамырда Папа Иннокентий IV (Синибальдо Фиески) тарапынан кардиналдарды құру үшін алғашқы консисториясында оннан астам адамның бірі болып кардинал етіп тағайындалды және Сан-Никола-ин-Карцере диакониясына бекітілді. Ол Йорк, Суассон және Лаон қалаларының каноны және пребендары болды. 1244 жылдың жазында ол Папа Иннокентий IV-пен бірге Генуяға қашқан бес кардиналдың бірі болды. Ол Лионда болды және маусым және шілде айларында Лиондағы Экуменикалық кеңеске қатысты. Кардинал Орсини мен Курия 1251 жылдың мамырында император Фридрих II Гогенштауфеннің қайтысынан кейін ғана Италияға оралды. Жазды Генуя, Милан және Брешияда өткізгеннен кейін, олар 1251 жылдың қарашасында Перуджаға жетті, онда Папалық сот 1253 жылдың сәуір айына дейін үздіксіз орналасқан. Курия қазан айының ортасында Римге оралды, онда Папа мен Курия 1254 жылдың сәуір айының соңына дейін тұрақты түрде болды. Мамыр айында олар Ассизиге қажылық сапар жасады, содан кейін Ананьиге барды, онда сот маусымнан қазан айының екінші аптасына дейін болды, содан кейін олар Сицилия Корольдігінің Гогенштауфен регенті Манфредтің ізденісіне шықты. Желтоқсан айының басында Фоггия шайқасы болды, нәтижесінде Папаның әскері жеңіліске ұшырады. Иннокентий IV 1254 жылдың 7 желтоқсанында тығылған Неапольде қайтыс болды, сондықтан оның орнын басу үшін өткен жиналыс Неапольде, ол қайтыс болған сарайда өтті. Дауыс беру 12 желтоқсанда басталды, он екі кардиналдың он бірі қатысты, бірақ ешбір кандидат қажетті дауысқа ие болған жоқ. Бірақ 12 желтоқсанда кардинал Ринальдо деи Конти ди Сегни, Папа Григорий IX-тың жүрегі жақын туысы, келісімшіл ретінде танымал болды. Ол Александр IV деп аталуды таңдап, 1254 жылдың 20 желтоқсанында Неаполь соборында таққа отырды. Кардинал Джованни Гаэтано Орсини болса, кардинал ретінде алғашқы он бір жарым жылда Рим қаласында алты ай ғана болды. Бұл жердегі Курияның кемшіліктері де болды. Папа Александр IV және Курия 1255 жылдың маусым айының бірінші аптасына дейін Неапольде тұруын жалғастырды, содан кейін олар Ананьиге оралды, ал қараша айының ортасына дейін Папа Римге қайта оралды. Мұнда Курия 1256 жылдың мамыр айының соңына дейін, содан кейін ол жазғы Ананьиге, желтоқсан айының басына дейін болды. Мәселе мынада, Рим 1252 жылдан бері Касалекио графы, сенатор Бранкалеоне дельи Андалоның қолында болды, ал Гиббелиндер мен Александрды тәртіпсіз топтар бірнеше рет қуып шықты. Рим 1257 жылдың мамыр айының соңына дейін, яғни Витербода жазғы демалыс басталғанға дейін қайтадан үйде болды. Демалыс 1258 жылдың қазан айының соңына дейін созылып, сот тағы да Ананьиге келгеніне дейін созылды, 1260 жылдың қараша айының басына дейін сонда қалды. Содан кейін Папа 1261 жылдың мамыр айының бірінші аптасына дейін Латеранда тұра алды, содан кейін сот тағы да Витербоға кетті. Александр IV 1261 жылдың 25 мамырында Витербода қайтыс болды. Барлығы 78 айдың ішінде Римде 19 ай өткізді. Александр жаңа кардиналдар тағайындаған жоқ, сондықтан оның қайтысынан кейінгі сайлау жиналысына сегіз адам ғана қатысты. Сайлау ұзаққа созылды, ол 1261 жылдың 25 мамырынан 29 тамызына дейін жалғасты. Бірін-бірімен келісе алмай, кардиналдар Жакус Панталеонды таңдады, ол 1255 жылдан бері Киелі жердегі крест жорығымен Папаның легаты болған Иерусалимнің латын патриархы. Ол Папа Урбан IV болды және 1261 жылдың 4 қыркүйегінде Витербода таққа отырды. Кардинал Орсини 1262 жылдың 2 қарашасында Урбан IV-тің атынан Бас инквизитор болып тағайындалды. Кардинал Орсини 1268-1271 жылғы бірінші конклавқа қатысты және кардиналдар мен Курияға жасаған қарым-қатынасы үшін Витербо билігі мен халқына қарсы шағым хатқа қол қойған кардиналдардың бірі болды. Ол 1271 жылдың 1 қыркүйегінде Папа болып сайлану үшін келісімдікке келген кандидатты таңдау үшін Киелі Коллегияның қалған мүшелері таңдаған алты кардиналдың бірі болды. Сондықтан ол Лиеждің архидиаконы Теобальдо Висконтиді папалық таққа әкелуде маңызды рөл атқарды, ол кардинал емес еді, тіпті Италияда емес, бірақ крест жорығында болған. 1273 жылы Куриямен бірге Францияға сапар шегіп, Лиондағы Экуменикалық кеңеске қатысты. Ол 1275 жылы Лионнан Римге оралғанда Папа Григорий X-тің свитасындағы кардиналдардың бірі емес еді, сондай-ақ ол қалаға жетпей, 1276 жылдың 10 қаңтарында Папа қайтыс болған Арецтода да болған жоқ. Ол 1276 жылдың 20 қаңтарында басталған және келесі күні Папа Иннокентий V болған Пётр Тартантиздің сайлауымен аяқталған бірінші конклавқа қатыспады. Папа Иннокентий V (Пётр Тартантиз) 22 маусымда Римде Латеранда қайтыс болды. Сондықтан Папа Григорий X белгілеген ережелерге сәйкес 1276 жылдың 2 тамызында екінші конклав басталды. Он үш кардинал қатысты, оның ішінде Джованни Гаэтано Орсини де болды. Сицилия Королі Шарль I конклавтың губернаторы болып тағайындалды, оның осы лауазымда қатаң, бірақ түсінікті түрде француздық фракцияға жақын болғаны айтылады. 12 шілдеде Генуялық Оттобоно Фиески сайланды және Папа Адриан V есімін таңдады. Ол бар болғаны 39 күн өмір сүрді, Римнің жазғы ыстығынан қашу үшін Витербоға барған жерде қайтыс болды. Бернардус Гидонистің сөзіне сәйкес, ол әлі дін қызметкеріне бекітілмеген, епископқа назары жеткізілмеген және Папа ретінде таж кигізілмеген (sacerdotem promotus nec coronatus nec consecratus). Оның есімдері қалу үшін Григорий X-тың "Ubi periculum" конституциясын тоқтату болды, ол конклавтарды реттеді. Ол өз кардиналдарының кеңесімен Григорийдің ережелерін жақсартуды ниеттендірді. Кардинал Орсини талқылау мен шешімге қатысты. Оның тағайындалғаннан кейін Папа Адриан V Сицилия Королі Шарль I-ді Витербоға шақырып, әдеттегі адалдық сертін орындауын қалады және Сабинаның Субурбикарий епископын (Бертран де Сен-Мартен); Кардинал Джованни (Орсини), Сан-Никола-ин-Карцере Туллианоның кардинал диаконы; және Санта-Мария-ин-Космединнің кардинал диаконы Кардинал Джакомо (Савелли) оның тілегін орындау үшін жіберді. Шарль 24 шілдеде Римнен Витербоға келді. Өкінішке орай, Папа Адриан 18 тамызда қайтыс болды, Сицилия Королі Шарльпен келіссөздерін аяқтамай. 1276 жылдың қыркүйек айының басында Витербода үшінші конклав басталды, онда Адриан V қайтыс болды. Ашылу рәсімдері, 29 тамызда өтуі керек болған, Витербо халқының тәртіпсіз мінез-құлқына байланысты бірнеше күнге кешіктірілді. Папа Адриан жаңа кардиналдар тағайындамағандықтан, кардиналдардың саны он екі болды; Кардинал Симон де Брион әлі Францияда Папаның легаты болып қызмет етіп жатқан. Тұрмоқтар басылғаннан кейін кардиналдар жұмыстарын жылдам аяқтады. 8 қыркүйекте 1276 жылы ең үлкен Кардинал епископы, Лиссабонның Петр Юлиан бірінші дауыс беруде сайланды. Ол Иоанн XXI деп аталуды таңдап, 20 қыркүйекте Витербо соборында Кардинал Джованни Каэтано Орсинимен таж кигізілді. Иоанн XXI бұрыннан епископ болғандықтан, дінге бекіту немесе назар аудару қажет болған жоқ. Ол 1276 жылдың төртінші папасы болды. 18 қазан күні Кардинал Джованни Гаэтано Орсини, жақында қайтыс болған Кардинал Риккардо Аннибальдидің орнына, қатыса алмаған немесе таж кигізуге қабілетсіз болған Сен-Питердің бас діни қызметкері болып тағайындалды. Папа Адриан V-тің Григорий X-тың ережелерін тоқтатуы, олар кемшіліктері болғанымен, сынға ұшырады. Кейбір сыншылар тіпті тоқтатудың шындығына куәлік берген кардиналдардың, оның ішінде Кардинал Петр Юлианның өтірікші екенін немесе жойылғанын канондық емес деп мәлімдеді. Бұл, әдетте, Курияда конклавты кешіктірген бұзылушылықтарды тудырған осы бақытсыздықтардың себепшісі болған адамдар болды. Иоанн XXI дереу қарсы шабуыл жасады, 1276 жылдың 30 қыркүйегінде тоқтату орын алғанын және оның жарамды екенін нақты айтты. Луккалық Птолемей Иоанн XXI-нің осы бұйрықтың шығарылуы Кардинал Джованни Каэтано Орсинидің ұсынысы бойынша жасалғанын мәлімдейді. Кардинал Джованни Каета...

Giovanni Gaetano Orsini was one of a dozen men created a cardinal by Pope Innocent IV (Sinibaldo Fieschi) in his first Consistory for the creation of cardinals, on Saturday, May 28, 1244, and was assigned the Deaconry of San Nicola in Carcere. He was a Canon and Prebendary of York, and also of Soissons and Laon. In the summer of 1244, he was one of five cardinals who fled to Genoa with Pope Innocent IV. He was at Lyons, and was present in June and July for the Ecumenical Council of Lyons. Cardinal Orsini and the Curia did not return to Italy until May 1251—after the death of Emperor Frederick II Hohenstaufen. After spending the summer in Genoa, Milan and Brescia, they finally reached Perugia in November 1251, where the Papal Court resided continuously until April 1253. The Curia returned to Rome in mid October, where Pope and Curia resided continually until the end of April, 1254. In May they went on pilgrimage to Assisi, then visited Anagni, where the Court stayed from June until the second week in October, when they went off in pursuit of Manfred, Hohenstaufen regent of the Kingdom of Sicily. At the beginning of December, the Battle of Foggia took place, and the papal army was routed. Innocent IV died in Naples, where he had taken refuge, on 7 December 1254, and the meeting to elect his successor was therefore held in Naples in the palace in which he had died. Voting began on Friday, 11 December, with ten of the twelve cardinals present, but no candidate received the required votes. But on Saturday, 12 December, Cardinal Rinaldo dei Conti di Segni, the nephew of Pope Gregory IX, who had a reputation of a conciliator, was elected pope. He chose to be called Alexander IV and was crowned on Sunday, December 20, 1254, in the Cathedral of Naples. As for Cardinal Giovanni Gaetano Orsini, in his first eleven and a half years as a cardinal, he had only spent six months in the city of Rome. A peripatetic Curia had its disadvantages. Pope Alexander IV and the Curia continued to live in Naples, until the first week of June 1255 when they returned to Anagni, and it was not until mid November that the Pope was back in Rome. There the Curia stayed until the end of May, 1256, when it was off to Anagni for the summer, until the beginning of December. The problem was that Rome was in the hands of Senator Brancaleone degli Andalo, Count of Casalecchio, since 1252, and the Ghibbelines and Alexander was repeatedly driven out by unruly mobs. Rome was home again until the end of May, 1257, until the summer vacation at Viterbo began. The vacation lasted until the end of October, 1258, when the Court visited Anagni again; they stayed until the beginning of November, 1260. The Pope then was able to reside at the Lateran until the first week of May, 1261, when the Court was off to Viterbo again. Alexander IV died at Viterbo on 25 May 1261. Nineteen months were spent in Rome, out of a total of seventy eight. Alexander had created no new cardinals, and so the Electoral meeting following his death had only eight participants. The Election was a long drawn out one, lasting from 25 May to 29 August 1261. Unable to agree on one of themselves, the Cardinals chose Jacques Pantaléon, the Latin Patriarch of Jerusalem, who, since 1255, was Papal Legate with the Crusade in the Holy Land. He became Pope Urban IV, and was crowned at Viterbo on 4 September 1261. Cardinal Orsini was named General Inquisitor by Urban IV on November 2, 1262, the first known Grand Inquisitor. Cardinal Orsini attended the first Conclave of 1268–1271, and was one of the cardinals who signed the letter of complaint against the authorities and people of Viterbo for their treatment of the cardinals and the Curia. He was one of the six cardinals who were chosen by the rest of the Sacred College on September 1, 1271, to select a compromise candidate for election as pope. He was therefore instrumental in bringing to the papal throne the Archdeacon of Liège, Teobaldo Visconti, who was not a cardinal, and who was not even in Italy, but in the Holy Land on crusade. He traveled with the Curia to France in 1273, and was present at the Ecumenical Council of Lyons. He was not one of the cardinals in the suite of Pope Gregory X when he left Lyons in 1275 to return to Rome, nor was he at Arezzo where the Pope died on 10 January 1276, before reaching the city. He did not attend the first conclave which began on 20 January 1276, and concluded the next day with the election of Peter of Tarantaise, who became Pope Innocent V. Pope Innocent V (Peter of Tarantaise) died in Rome at the Lateran, on 22 June 22, 1276. The second Conclave of 1276 began, therefore, according to the rules set down by Pope Gregory X, on July 2. Thirteen cardinals were present, including Giovanni Gaetano Orsini. King Charles I of Sicily acted as the Governor of the Conclave, in which position he is said to have been rigorous, but understandably partisan in favor of the French faction. Cardinal Ottobono Fieschi of Genoa was elected on July 11 and chose the name Pope Adrian V. He lived only thirty nine days longer, dying at Viterbo, where he had gone to meet King Rudolf and avoid the summer heat of Rome. According to Bernardus Guidonis, he was never ordained priest, consecrated bishop or crowned pope (nondum promotus in sacerdotem nec coronatus nec consecratus). His one memorable act was to suspend the Constitution of Gregory X "Ubi periculum" which regulated conclaves. He intended, on the advice of his cardinals, to improve Gregory's regulations. Cardinal Orsini was present at the discussion and decision. Shortly after his accession, moreover, Pope Adrian V had wanted King Charles I of Sicily to come to Viterbo to carry out the usual fealty, and sent the Suburbicarian Bishop of Sabina (Bertrand de Saint Martin); Cardinal Giovanni (Orsini), Cardinal Deacon of Saint Nicholas in Carcere Tulliano; and Cardinal Giacomo (Savelli), Cardinal Deacon of Santa Maria in Cosmedin, to effect his wishes. Charles arrived in Viterbo from Rome on July 24. Unfortunately, Pope Adrian died, on August 18, leaving his negotiations with King Charles unfinished. The third Conclave of 1276 began at the beginning of September in Viterbo, where Adrian V had died. The opening ceremonies, which should have taken place on August 29, had to be delayed for several days because of the riotous behavior of the people of Viterbo. Since Pope Adrian had created no new cardinals, the number of cardinals was twelve; Cardinal Simon de Brion was still in France, serving as Papal Legate. Once the tumults had been put down, however, the cardinals did their business quickly. On September 8, 1276, the senior Cardinal Bishop, Peter Julian of Lisbon, was elected on the first ballot. He chose to be called John XXI, and on September 20 he was crowned at the Cathedral of San Lorenzo in Viterbo by Cardinal Giovanni Caetano Orsini. Since John XXI was already a bishop, there was no ordination or consecration necessary. He was the fourth pope of 1276. On 18 October, Cardinal Giovanni Gaetano Orsini was appointed Archpriest of St. Peter's, in place of Cardinal Riccardo Annibaldi, who had recently died, and who may have been too ill to participate in the Conclave or the Coronation. Pope Adrian V's suspension of the regulations of Gregory X, however imperfect they may have been, was under attack. Some critics even claimed that the cardinals who vouched for the truth of the suspension, including Cardinal Peter Julian, were liars, or that the revocation was uncanonical. These were probably the same troublemakers in the Curia who had instigated the disturbances that delayed the Conclave. John XXI immediately struck back, on 30 September 1276, making it perfectly clear that the suspension had taken place and that it was valid. Ptolemy of Lucca states that the issue of this bull of revocation by John XXI was made at the suggestion of Cardinal Giovanni Caetano Orsini. The negotiations which Cardinal Giovanni Caetano had been engaged in with King Charles I were brought to a completion, and Charles swore his oath of fealty to Pope John on 7 October 1276. It appeared that his reign was going to be a successful one, when one day in mid May 1277, while the Pope was in a new room which he had just had built in the Episcopal Palace in Viterbo, suddenly the roof caved in. There was nothing suspicious about this, since the palace had been under construction since 1268 and was still being worked on. The Pope was severely injured from the falling stones and timber. He lingered in pain for several days (three, or six), and died on 20 May 1277, exactly eight months after his coronation. He had named no cardinals. Yet another Conclave took place in Viterbo, therefore, with seven cardinals in attendance. Cardinal Simon de Brion was still in France as papal legate. But this was not an easy conclave. Three of the electors belonged to the Angevin faction, and three opposed it. The only surviving Cardinal Bishop, the Benedictine Bertrand de Saint Martin, wavered back and forth, providing little leadership. The Conclave therefore went on for more than five and a half months. Finally, on the Feast of S. Catherine, 25 November 1277, Cardinal Giovanni Gaetano Orsini was elected. He chose the name Nicholas III. The new pope set out immediately for Rome. He was ordained a priest on December 18, consecrated a bishop on December 19, and crowned on the Feast of S. Stephen, 26 December. His election portended serious difficulties, for he was not a candidate of King Charles of Sicily. Quite the contrary, he believed that King Charles had entirely too much influence in church affairs and in the operation of the Papal States.

Саясат

Рим папасының тікелей басқаруындағы жерлерді айналасындағы державалар қауіп-қатер төндірді. 13 ғасырдың екінші ширегінде император Фридрих II-нің экспансионистік саясатымен қауіпке ұшырады, ол оңтүстіктегі иелігін (Сицилия мен Оңтүстік Италияны) солтүстік Италиядағы Киелі Рим империясымен біріктіруді мақсат тұтты. Ол Ломбардия мен Тоскананы бағындыруға көп уақыт пен күш жұмсады, бұл оны Папалықпен тікелей қақтығысқа алып келді. Фридрих бірнеше рет түрлі папалар тарапынан анафемаға ұшырады. Гогенштауфендерді ығыстыру үшін Папалық Франция королі Людовик IX-тың інісі, Анжу графы Карлмен келісім жасады, оны Италияға шақырып, Сицилия тағына отырып, Империяға қарсы салмақ күші болуына мүдделі болды. Бірақ ол тым сәтті болды, және Папалық өзін Анжуліктердің қатал қысымында тапты. Николайдың басты мақсаты Карл I-нің Папалыққа, Римге және Шіркеу жерлеріне деген ықпалын әлсірету еді. Николайдың понтификаты қысқа болғанымен, бірнеше маңызды оқиғалармен ерекшеленді. Ол Италиядағы Папалықтың беделін күшейтті. Хронограф Бартоломей Лукканың (Птолемей Лукканың) сөзіне сүйенсек, ол Рудольфпен, кемінде жалпы жосымен, Киелі Рим империясын төрт жеке патшалыққа – Ломбардия, Бургундия, Тусция және Германияға – бөлу туралы әңгімелесті, онда Рудольфтың патшалығы мұрагерлік болып бекітілсе, ол өзі Киелі Рим императоры ретінде мойындалатын болар еді. Николай III тіпті Неаполь және Сицилия королі Карл I-ді 1278 жылы он жылдық қызметтен кейін Рим сенаторы лауазымынан, сондай-ақ Тоскана үшін Папалық викарийі лауазымынан бас тартуға көндіре алды. 1278 жылдың шілдесінде Николай III Рим үкіметі үшін маңызды конституцияны қабылдады – Fundamenta militantis, ол шетелдіктердің мемлекеттік қызметке тағайындалуына тыйым салды. Бұл құжаттың негіздемесі тек "Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo ecclesiam meam" (Матфей 16:18) деген библиялық сөз тіркесімен ғана емес, сонымен қатар Константиннің жасалма сыйлықтарымен де байланысты.

The lands under direct papal rule were threatened by surrounding powers. In the second quarter of the 13th century, they were threatened by the expansionist policies of the Emperor Frederick II, who aimed to unite his inheritance in the south (Sicily and southern Italy) with his acquisition of the Holy Roman Empire in northern Italy. He spent a great deal of time and energy attempting to gain control over Lombardy and Tuscany, which brought him into direct conflict with the Papacy. Frederick was repeatedly excommunicated by one pope after another. In order to drive off the Hohenstaufen, the Papacy contrived a deal with the brother of Louis IX of France, Charles of Anjou, Count of Provence, who was invited to Italy to assume the crown of Sicily and be a counterweight against the Empire. He was too successful, however, and the Papacy found itself in the deadly embrace of the Angevins. Nicholas' prime goal was to loosen Charles I's grip on the Papacy, Rome, and the lands of the Church. Nicholas' pontificate, though brief, was marked by several important events. He greatly strengthened the papal position in Italy. According to the chronographer Bartholomew of Lucca (Ptolemy of Lucca), he discussed with Rudolph, in general terms at least, the splitting the Holy Roman Empire into four separate kingdoms – Lombardy, Burgundy, Tuscia and Germany – where Rudolph's kingdom would be made hereditary and he himself would be recognized as Holy Roman Emperor. Nicholas III was even able to persuade King Charles I of Naples and Sicily to give up his position as Roman Senator in 1278, at the conclusion of ten years of tenure, as well as the position of Papal Vicar for Tuscany. In July 1278, Nicholas III issued an epoch making constitution for the government of Rome, Fundamenta militantis which forbade foreigners from taking civil office. It depends for its justification not only on the biblical phrase, "Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo ecclesiam meam" (Matthew 16:18), but also on the forged Donations of Constantine.

Діндарлық

Николайдың әкесі Ассизилік Францисктың жеке досы болған, ал ол өзінің көп күшін францискан тәртібіне жұмсауға мәжбүр болды. Оның 165-тен астам бұйрықтары мен хаттары осы мәселеге арналған. Ең маңыздысы, ол 1279 жылғы 14 тамызда қатаң және жеңілдетілген сақталымды ұстанатын тараптар арасындағы шиеленісті аяқтау үшін Exiit qui seminat папалық бұйрығын жариялады. Сонымен қатар, Витербо қаласының жанындағы Сориано-нель-Чиминода әдемі сарай салдырып, туысқандыққа деген шектен тыс құмарлығымен танымал болды. Ол үш жақын туысын кардинал дәрежесіне көтеріп, басқаларына да маңызды лауазымдар берді. Бұл туысқандыққа деген құмарлықты Данте де, замандас суретшілер де қынжырлап сынады, оны сәнді киімдерінде үш "кішкентай аю" (orsetti, фамилиясымен байланысты әзіл) ілінген күйде бейнеледі.

Өлім

Папа Николай III күтпеген жерден ауыр сырқатқа шалдықты. Курия сол кезде Витербо қаласында орналасқан еді. Папа Николай Кастро-Сорианодағы шалғайдағы сарайында болды. Хроника Пармансаға сәйкес, ол кенеттен санасы мен қимыл-қозғалысынан айырылды (privatus subito omni sensu et motu). Бартоломей (Птолемей) Луканың айтуынша, subito factus apoplecticus, sine loquela moritur ("көзіне бірден соққы түсіп, сөйлей алмай қайтыс болды"). Николай өзінің күнәсін мойындауға үлкермеді және 1280 жылдың 22 тамызында Витербо епархиясындағы Кастро-Сорианодағы сарайында көз жұмды. Ол екі жыл, сегіз ай, жиырма сегіз күн Папа болды. Оның мәйіті Римге жеткізіліп, Ватикан базиликасындағы Әйін Николай шіркеуіне жерленді. Орта ғасырлар мен Ренессанс дәуіріндегі папалардың кенеттен қайтыс болуына байланысты жиі болғандай, Папа уланған деген басқа да әңгімелер тарады.

"Аспан" фильміндегі сурет

Данте "Құдайлық комедия" романының "Тозақ" бөлімінде, шіркеуде лауазымдарға ақша төлеу қылмысы – симония жасағандарға арналған, Тозақтың сегізінші шеңберінің үшінші болгиясында мәңгілікке сотталған Николай III-мен қысқаша сөйлейді. Данте әңгімесінде симония жасағандар ойықтарға бастарымен төңкеріліп қойылады, ал аяқтарының табанында жалын жандырады (XIX канто). Николай осы ордың ең басты күнәкары болды, бұл оның аяғындағы жалынның биіктігімен көрсетілген. Бастапқыда ол Дантені VIII Бонифациймен шатастырады. Шатасу жойылғаннан кейін Николай Дантеге (симония үшін) тек VIII Бонифаций ғана емес, сонымен қатар одан да жемқор папа Климент V-тің де құлдырауын болжайтынын айтады.