Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Compagnie du chemin de fer de Caen à la mer (CM) - Францияның алғашқы темір жол компаниясы.
The Compagnie du chemin de fer de Caen à la mer (CM) was an early French railway company.
Тарих
1855 жылы 18 қарашада Каенге жеткен алғашқы темір жол - Chemins de fer de l'Ouest желісі Парижден (Gare Saint Lazare) және Мантес-ла-Джолиден Шербургке дейін. XIX ғасырдың басында темір жол қызметі тек елдің негізгі қалалары мен қалаларына ғана қолайлы болды, бірақ 1850-ші жылдары Кальвадостағы жергілікті билік департаментке өнеркәсіптің игілігі үшін қосымша жергілікті темір жолдармен қызмет көрсетуді талап етті.
The first railway to reach Caen, on 18 November 1855, was the Chemins de fer de l'Ouest's line from Paris (Gare Saint Lazare) and Mantes la Jolie to Cherbourg. In the early part of the 19th century only the country's main cities and towns were favoured by a rail service, but by the 1850s the local authorities in Calvados were demanding that the département be served by additional local railways for the benefit of industry.
"Каеннен теңізге дейін" желісі
Кальвадостағы CM желісі 1875 жылы 30 маусымда ашылды және бастапқыда Каен Сен-Мартен мен Люк-сюр-Мер станциялары арасында 16 км бойы жүрді. 1876 жылдың шілдесінде желі Лук-сюр-Мерден Курсульге дейін 8 км ұзартылды. CM мен Ouest компаниясының Caen-дегі негізгі желісі арасындағы 4 км ұзындықтағы байланыс 1877 жылдың 12 қыркүйегінде ашылды және бірнеше аралық станциялар La Folie, Malon, Le Cizey және Épron жолаушыларға ашылды. Компанияның барлық рельстері; дегенмен 1900 жылы Люк-сюр-Мер мен Курсуль аралығында үшінші рельс салынды, бұл соңғы қалаға 600 мм жолақты Chemins de fer du Calvados (CFC) пойыздарының Каеннен CFC-нің Уистрехамнан Люк-сюр-Мер филиалына дейін жүруге мүмкіндік береді.
The CM's line in Calvados was inaugurated on 30 June 1875 and originally ran for 16 km between stations at Caen Saint Martin and Luc sur Mer. In July 1876, the line was extended by 8 km from Luc sur Mer to Courseulles. A 4 km long connection between the CM and the Ouest company's main line in Caen was opened on 12 September 1877 and several intermediate stations – at La Folie, Malon, Le Cizey, and Épron – were opened to passengers. All the company's tracks were ; however in 1900 a third rail was laid between Luc sur Mer and Courseulles to allow through running to the latter town of 600 mm gauge Chemins de fer du Calvados (CFC) trains operating from Caen via the CFC's Ouistreham to Luc sur Mer branch.
Қиындықтардың басталуы
Компания жазғы маусымда пайда табады, бірақ көптеген қызметтер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде тоқтатылады, тек 3 кері сапарлар ғана жұмыс істейді. Атыс біткеннен кейін, қалыпты жұмыс қайта басталды және компания өз қызметін автобустық қызметпен әртараптандырды. 1920-жылдардың экономикалық қиындықтары 1930 жылы, содан кейін 1931 жылы бірінші тапшылықты әкелді. Мемлекеттік басқару 1933 жылы 23 наурызда жүзеге асты. Жол 1937-1938 жылдары жаңғыртылды. 1937 жылдың 9 тамызында концессия тоқтатылды және Courriers Normands компаниясына өкілеттіктер берілді, олар жаңадан құрылған SNCF компаниясымен келісімшартқа қол қойды, оның жолын ұлтқа айналдырылған темір жолдар ұстайды. Омнибус қызметтерін негізінен жазғы маусымда жүретін автобустар мен пойыздарға ауыстырды. Екінші дүниежүзілік соғыстың басым бөлігінде жолға аз ғана әсер етілген және бірнеше танк қозғалысы жолдарды бүлдіргенімен, әскерилер әскери пойыздар үшін зақымдалған бөлімдерді ауыстырды. Бұл 1944 жылы Нормандияға қонуға қатысқан кезде, Cherbourg-дағы кемежайлар бастапқыда миналар мен соғыс зақымдануына байланысты темір жол жабдықтарын түсіру үшін қолданыла алмайтыны белгілі болды. Темір жолдың "Юно" десанттық жағажайға жақын орналасуы, егер желі жөндеуден өтіп, жылжымалы құраммен қамтамасыз етілсе, ішкі аймаққа жеткізу байланысын құруға мүмкіндік берді. Британдық 181-ші теміржол операциялық компаниясы, Корольдік инженерлер (181 ROC RE) Жюно жағалауының Нан секторына қоныстанған локомотивтер мен вагондарды пайдалануға беруді тапсырды. Олар жағажайдан бұрыннан бар желіге дейін жол салды және көп ұзамай жергілікті теміржол қызметкерлерімен бірлесіп, Каенге жеткізілім қызметін қалпына келтірді. 1944 жылы азаматтық жолаушылар тағы бір рет күн сайынғы жолаушылар пойызына қабылданады және компания ақыры 1944 жылдың 21 желтоқсанында желісін қайтарып алды. 1945 жылы көлік қозғалысы 1938 жылға қарағанда алты есе төмен болды, 1943 жылы екі есеге дейін, ал жолаушылардың көпшілігі тегін қоғамдық көліктерден пайдаланған соғыс ардагерлері болды. 1950 жылы темір жол қызметі тек жазғы уақытта ғана жұмыс істеді және ұзақ филиал желісін жабу туралы шешім 1950 жылдың 8 желтоқсанында күшіне енді.
The company makes a profit during the summer season, but most services stop during World War I, with only 3 return trips operating. After the Armistice, normal operation resumed and the company diversified its operations with a bus service to provide a corresponding bus to its trains. The economic difficulties of the 1920s brought the first deficit in 1930, then 1931. The State took over operations on 23 March 1933. The line was modernised between 1937 and 1938. On 9 August 1937, the concession was ended and powers transferred to the Courriers Normands, who signed a contract with the newly created SNCF to have its track maintained by the nationalised railways. Omnibus services were then transferred to buses and trains mainly circulating during the Summer season. The line was little touched for most of World War II and although a few tank movements deteriorated the tracks, the military did replace the damaged sections for use by military trains. This occurred during involvement of the railway in the Normandy Landings in 1944, when it became apparent that the docks at Cherbourg could not initially be used for the landing of railway equipment, due to mines and war damage. The proximity of the railway to the Juno landing beach offered the opportunity for a supply link inland, if the line could be repaired and provided with rolling stock. The British 181st Railway Operating Company, Royal Engineers (181 ROC RE) were tasked with putting locomotives and wagons into service which had been landed on the ‘Nan’ sector of Juno beach. They laid track across the beach to the existing line and soon re instated a supplies service to Caen in co operation with local railway staff. Civilians were once again accepted on the one daily passenger train in 1944 and the company finally took back their network on 21 December 1944. In 1945, traffic was six times less than it was in 1938, although twice what it was in 1943, and most passengers were war veterans who benefited from free public transport. By 1950, rail service only ran during the summer and the decision to close the long branch line took into effect on 8 December 1950.
Жылжымалы құрам
Компанияның булы локомотивтер паркі аз болды, ол 1875 жылы Fives Lille компаниясы арнайы желіге арналған төрт 0 6 0 қозғалтқышынан құралған. 1883 жылы флотты толықтыру үшін 060 Corpet Louvet, сондай-ақ Chemin de Fer de l'Ouest 030 1392 алынды. Соңында 1927 жылы 060 St Léonard және 060 Corpet Louvet құрастырылған қозғалтқыштар алынды. Жолаушылар вагондары бидель ағаш вагондары болды, оның жиырмасы Réseau Saint Lazare-де қолданылатын екі қабатты вагондармен бірдей. Париж курсулары үшін Chemin de l'État үшін жасалған бірнеше вагондар. 1924 жылдан бастап Каен-ла-Мер темір жолы DMU-мен жабдықталды. Олардың DMU автопаркі бір Renault RS4 және төрт шиналы Мишельден тұрады. Бұл 1939 жылы алынып тасталды. D күні қонудан кейін төрт Эндрю Барклей 0 4 0 дизельді механикалық локомотивтер Курсульден Каенге дейінгі бағытта пайдалану үшін Джуно жағажайсына қоныстанды.
The company possessed but a small fleet of steam locomotives; it was composed of four 0 6 0 engines built in 1875 by Fives Lille specially for the line. A 0 6 0 Corpet Louvet was received in 1883 to complete the fleet as well as 030 1392 of the Chemin de Fer de l'Ouest. Finally, a 0 6 0 St Léonard and a 0 6 0 Corpet Louvet built engines were received in 1927. Passenger cars were Bidel wooden carriages of which twenty were double decker coaches, identical to those used on Réseau Saint Lazare. A few bogie carriages manufactured for the Chemin de fer de l'État for Paris Courseulles direct services. From 1924 the Chemin de Fer de Caen à la Mer equipped itself of DMUs. Their fleet of DMUs was composed of one Renault RS4 and four tyre Michelines. These were withdrawn in 1939. Following the D Day landings, four Andrew Barclay 0 4 0 diesel mechanical locomotives were landed on Juno beach for use on the Courseulles to Caen route.