Кіріспе
Виктор Фрайхер фон Вайцзекер:Виктор Фрайхер фон Вайцзекер (21 сәуір 1886 жылы Штутгартта, 9 қаңтар 1957 жылы Гейдельбергте) - неміс дәрігері және физиологы. Ол Эрнст фон Вайцзекердің ағасы және Ричард фон Вайцзекер мен Карл Фридрих фон Вайцзекердің ағасы болды. (Тәулет ағашы үшін Вейцзекерді қараңыз.) Ол Тюбинген, Фрайбург, Берлин және Гейдельберг қалаларында оқыды, 1910 жылы медицина дәрежесін алды. 1920 жылы Гейдельбергтегі Людольф фон Крель клиникасының неврологиялық бөлімінің меңгерушісі болды. 1941 жылы ол Бреслауда неврология профессоры ретінде Отфрид Фёрстердің орнын басып, 1945 жылы Хайдельбергке клиникалық медицина профессоры ретінде оралды. Вайцзекер психосоматикалық медицинадағы ізашарлық жұмысы және медициналық антропологияға қатысты теориясымен танымал. Ол Гестальт-керісі туралы тұжырымдамасымен, Гестальт психологиясының өркениеттілігімен еске түседі, онда ол биологиялық оқиғалар тұрақты жауап емес, бірақ бұрынғы тәжірибеге байланысты және тәжірибе арқылы үнемі қайталанатынын түсіндіреді. Гештальт арқылы Вейцзекер қабылдау мен қозғалыстың бірлігін теориялық тұрғыдан көрсетуге тырысты. 1920-ші жылдардың аяғында Вайцзекер философ Мартин Бубермен (1878-1965) және теолог Джозеф Виттигпен (1879-1949) бірге "Ди Креатур" журналының редакторы болды. Бұл журналда Вейцзекер медициналық антропологияға қатысты өз идеяларын алға тартады. 1956 жылы ол "Патософия" атты еңбегін жариялады, онда ол адамның философиялық түсінігін оның қозғаулары, қақтығыстары мен аурулары арқылы жасауға тырысты.
Viktor Freiherr von Weizsäcker (21 April 1886, in Stuttgart – 9 January 1957, in Heidelberg) was a German physician and physiologist. He was the brother of Ernst von Weizsäcker, and uncle to Richard von Weizsäcker and Carl Friedrich von Weizsäcker. (For his family tree, see Weizsäcker.) He studied at Tübingen, Freiburg, Berlin, and Heidelberg, where he earned his medical degree in 1910. In 1920, he became head of the neurological department at Ludolf von Krehl's clinic in Heidelberg. In 1941, he succeeded Otfrid Foerster as professor of neurology in Breslau, and in 1945 returned to Heidelberg as a professor of clinical medicine. Weizsäcker is known for his pioneer work in psychosomatic medicine and for his theories regarding medical anthropology. He is remembered for his concept of Gestaltkreis, an elaboration of Gestalt psychology, in which he explains that biological events are not fixed responses but are dependent upon previous experience and are constantly being repatterned through experience. Via Gestalt, Weizsäcker attempted to theoretically represent the unit of perception and movement. In the late 1920s, Weizsäcker was co editor of Die Kreatur with philosopher Martin Buber (1878 1965) and theologian Joseph Wittig (1879 1949). In this journal, Weizsäcker advances his ideas concerning medical anthropology. In 1956, he published Pathosophie, where he tried to create a philosophical understanding of man through his drives, conflicts, and illnesses.
Жарияланған еңбектер
"Гештальт шеңбер, бірлік теориясы", 1940. "Gestalt und Zeit: nach einem am 17. " "Менің жасым 17 жаста. 1. Жасырын 1942 жылы "Гельтенен Вортраж" журналында басылып шықты. "Бастапқылар мен шешімдер", 1949 ж. "Menschenführung: олардың биологиялық және метафизикалық негіздеріне қарай", 1955. "Am Anfang schuf Gott Himmel und Erde: Grundfragen der Naturphilosophie", 1954 жыл. "Табиғат пен рух; дәрігерлердің естеліктері", 1954. "Патософия" 1955 жыл.