Кіріспе
Жан Шепард жаратқан аңыз роман, "Либертин" – ең көп сатылатын кітаптарды анықтау процесін пародизациялауды мақсат еткен түнгі радио әңгімешісі Жан Шепардтың әдемі әзілі ретінде басталған тарихи роман. Шындығында жоқ кітапқа көп назар аударғаннан кейін, Шепард 1956 жылы Теодор Стерджонның негізгі авторы болған кітаптың басылымын бекітті, кейіннен ол нағыз бестселлерге айналды деп мәлімделді, ал барлық табыс қайырымдылыққа аударылды.
I, Libertine is a historical novel that began as a practical joke by late night radio raconteur Jean Shepherd who aimed to lampoon the process of determining best selling books. After generating substantial attention for a novel that did not actually exist, Shepherd approved a 1956 edition of the book written mainly by Theodore Sturgeon—which was later claimed to have become an actual best seller, with all profits donated to charity.
Жасау
Шепард 1950-ші жылдардың ортасында бестселлер тізімдерінің жасалу тәсіліне ашушараттанды. Бұл тізімдер сату көрсеткіштері және кітап дүкендеріндегі жаңа және жақын арада шығатын кітаптарға жасалған сұраныстар саны бойынша анықталды. Шепард тыңдаушыларын кітап дүкендеріне барып, мүлдем жоқ кітапты сұрауға үндіді. Ол осы ойдан туған романның авторын (Фредерик Р. Юинг) өңдеп шығарды, кітапқа атау (Мен, Либертин) қойды және кітап дүкендерінің қызметкерлеріне айту үшін негізгі сюжеттің жоспарын жасады. Бағдарламаның жанкүйерлері бұл істі одан әрі дамытып, кітап пен автор туралы ақпаратты кеңінен таратып, кітапқа деген сұраныстың артуына себеп болды, соның салдарынан «Нью-Йорк Таймс» бестселлер тізіміне кіргені туралы негізсіз мәлімдемелер пайда болды.
Жарияланым
Киелі кітап дүкендері Бостонда тыйым салынған деген қауесет тараған Юингтің романын шығаруға қызығушылық танытты. Баспагер Иан Баллантайн, романист Теодор Стерджен және Шепард түскі асқа кездескенде, Баллантайн Стердженді Шепардтің жоспары негізінде роман жазуға шақырды. Бетти Баллантайн Стёрджен Баллантайндардың диванында шаршап ұйықтап қалғаннан кейін соңғы тарауды аяқтады, ол бірнеше сағат бойы теріп, мерзімге үлкеруге тырысты. 1956 жылдың 13 қыркүйегінде Ballantine Books баспасы «I, Libertine» романын бірден қатты және жұмсақ мұқабамен шығарды, кітаптың артқы жағында Юинг рөліндегі Шепардтың мүмкін ең әдепсіз суреті орналастырылды. Кітаптан түскен табыс қайырымдылыққа аударылды. Басылымға бірнеше апта қалғанда, The Wall Street Journal газеті бұл әрекетті ресми түрде "әшкереледі", бірақ ол бұл уақытқа дейін көпке белгілі болған еді.
Сюжет
"Мен, Либертин" Ланс Куртенэй кейпінде өзін ұсынып, әлеуметтік жағдайы үшін күрескен адамның тарихын айтады. Сюжеттің басым бөлігі Элизабет Чадлидің өміріне сүйенген. Соңғы сөздерде "Элизабет Чадлидің оқиғасы көбінесе шындыққа жақын" делінген, бұл ирониялық түрде алдаудың бір бөлігі ретінде қабылдануы мүмкін.
Қаптамаға бояу
Алдыңғы мұқабада: "Gadzooks," дедім мен, "бірақ бұл - өте ерсі әйел!" Фрэнк Келли Фристің мұқаба суретіне жасырын бейнелер мен ішкі әзілдер енгізілген: «Балық және таяқ» тавернасының тақтасында шопанның таяғы мен осетрдің суреті бейнеленген, бұл Осётр мен Шопанға сілтеме жасайды. Шопан эфирде жиі айтатын «Excelsior!» сөзінің бір бөлігі қағаздық мұқабаның сол жақ шетіндегі үшбұрышты бөлігінде көрінеді, ол вагон есігінің әшекейінің бір бөлігі болып табылады. Толық сөз қатты мұқабаның сыртына жазылған, онда суреттің көбірек бөлігі көрсетілген.