Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
ROBOT операциясы - 1952 жылы қазынашылық канцлері Р.А. Батлер тұсында Ұлыбританияның қазынашылық министрлігі жасаған, бірақ ешқашан іске асырылмаған экономикалық саясат. Ол өзінің үш мемлекеттік қызметшісінің, сэр Лесли Роуэн, сэр Джордж Болтон және Ото Кларктың есімімен аталған. 1951-1952 жылдың қысында Ұлыбританияда төлем балансы мен Ұлыбританияның алтын қорының азаюы туралы алаңдаушылық болды. Р.А. Батлер, канцлер, айырбас бағамын өзгертуге және фунт стерлингтің өз деңгейін табуына және айырбастауға мүмкіндік беруге кеңес берді. Батлер өзінің ұсыныстарымен өткен он екі жылдағы Кейнс саясатын толық жұмыспен қамтуды тоқтататынын мойындады, бірақ ауырлық Ұлыбританияның алтын қорларына емес, валюта бағамына тиесілі екенін мәлімдеді. Британдық экспорт арзандаған, импорт қымбаттаған, азық-түлік бағасы, шикізаттың бағасы және мүмкін жұмыссыздық шегі де көтерілген. Кларк еркін валюта бағамы "ауыр" болады, бірақ әлемдік нарықтарға әсер етуі үшін британдық өнеркәсіпке қатаң тәртіпті енгізеді деп мәлімдеді. Оны қабылдамауды талап еткендердің ішіндегі ең көрнектілері - министрдің орынбасары Э. Р. Коплстоун және генерал-майстер Лорд Червелл. Червеллдің айтуынша, егер жоспар жүзеге асырылса, жұмыссыздық бір миллионға дейін көтеріледі және инфляция өседі. Ол сондай-ақ, бұл саяси өзін-өзі өлтіру болып табылады деп, апатқа ұшырайды деп мәлімдеді. Англия банкі губернаторы (Лорд Коббольд) мен вице-губернаторы (Сэр Джордж Болтон), сондай-ақ отаршылдық министр Оливер Литтлтон оны іске асыруды жақтады. 1952 жылдың ақпан айында министрлер кабинеті оны тым қауіпті деп қабылдамады.
Operation ROBOT was an economic policy devised by HM Treasury in 1952 under Chancellor of the Exchequer R. A. Butler but which was never implemented. It was named after three of its civil servant advocates, Sir Leslie ROwan, Sir George BOlton and OTto Clarke. During the winter of 1951–52 in Britain there was anxiety over the balance of payments and the reduction of Britain's gold reserves. R. A. Butler, the Chancellor, advocated floating the exchange rate and allowing sterling to find its own level and to be convertible. Butler acknowledged that his proposals would end the Keynesian full employment policies of the previous twelve years but claimed that the burden would fall not on Britain's precarious gold reserves but on the exchange rate. British exports would become cheaper, imports would become more expensive, food prices would rise, as would the prices of raw materials and possibly unemployment would also rise under the scheme. Clarke claimed that a free exchange rate would be 'painful' but would impose severe discipline upon British industry because of its exposure to the world markets. The most prominent of those who urged for its rejection were a Treasury under secretary, E. R. Coplestone, and Lord Cherwell, the Paymaster General. Cherwell argued that unemployment would rise to one million and inflation could increase if the plan was implemented. He also argued that it would be political suicide, which would end in disaster. Both the Governor (Lord Cobbold) and the deputy governor (Sir George Bolton) of the Bank of England, as well as the Colonial Secretary Oliver Lyttelton, were in favour of implementing it. In February 1952 the Cabinet rejected it as too risky.