Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1916 жылы британдық әскери кеме Паркер класының жетекшілері немесе жетілдірілген Марксман класының жетекшілері 1916-17 жылдары Корольдік әскери-теңіз флоты үшін Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету үшін салынған алты эсминецтің жетекшілері болды. Олар атақты тарихи теңіз басшыларының есімімен аталған, Анзактан басқа, ол Австралия және Жаңа Зеландия армиясының құрметіне аталған, кейіннен Австралия Корольдік теңіз флотына берілді. Олар үш пропеллерлі ұшақпен жасалатын соңғы Ұлыбритания әскери-теңіз флотының ірі әскери кемелері болды.
1916 British warship
The Parker class leaders or improved Marksman class leaders were a class of six destroyer leaders built for the Royal Navy during 1916–17 for World War I service. They were named after famed historical naval leaders, except for Anzac, which was named to honour the Australian and New Zealand Army Corps, and was later transferred to the Royal Australian Navy. They were the last major Royal Navy warships to be ordered with three propeller shafts, a design that was never widely adopted in British warships.
Дизайн
Паркерлер бұрынғы жетекшілердің жобасына негізделген және корпус дизайны мен өлшемдері бірдей болған. Марксман класындағы және алдыңғы басшыларымен жүргізілген операциялар бірнеше жақсартуды көрсетті: көбірек борт, отын қуатын арттыру және көпірдің артқы жағына ауыстыру. Паркер класындағы көпір қазандық бөлмелерін үштен екіге дейін азайту арқылы артқы жағына жылжытылды; Марксманның төрт түтік орнына Паркердің үш түтікшесі болды, ал алдыңғы түтікше қалың және биік, көпірді түтіннен таза ұстады. Бұл палубаға суператқыштар қосылуға мүмкіндік берді. Бұл маңызды жобалық өзгеріс болашақ жобалардың үрдісін белгілейтін болды, өйткені ол екі алдыңғы пушканы кедергісіз атыс доғаларымен, ал екі пушканың жоғарысы әлі де күшті теңіздер соғыс алабынан өткен кезде қолданыла алады. Anzac - бұл кластың жалғыз кемесі болды, өйткені бұл шешім басқа кемелерде құрылыс басталғаннан кейін қабылданды. Бұрынғы типтерге қарағанда тағы бір дизайндық жақсарту - Корольдік теңіз флотының жаңа директорлық атыс жүйесін қабылдау болды. Әр команда өз қаруларын жеке-жеке қойып, өздері оқ атудың орнына көпірдегі директор барлық қарулардың биіктігін және жаттығуларын көрсетті, ал директордың ішіндегі гироскоп оларды бір мезгілде "ойнап" атып жіберді. Бұл жүйе дәлдікті арттырды және 1917 жылдан бастап "V және W" қиратушы класының стандарты ретінде қабылданды.
The Parkers were based on the design of the preceding leaders and shared the same hull design and dimensions. Operations with the Marksman class and previous leaders indicated several areas for improvement: more freeboard, increased firepower, and relocation of the bridge to a position further aft. On the Parker class, the bridge was moved aft by reducing the boiler rooms from three to two; instead of the four funnels on the Marksmans, the Parkers had three, with the foremost funnel thicker and taller to keep the bridge clear of smoke. This allowed a superfiring gun to be added on a shelter deck. This crucial design change was to set the trend for future designs, as it allowed for two forward guns with unobstructed firing arcs, with the higher of the two guns still usable when heavy seas broke across the fo'c'sle. Anzac was the only ship of the class with increased freeboard, as the decision to do so was made after the construction began on the other ships. Another design improvement over previous types was the adoption of the Royal Navy's new director firing system for destroyers and leaders, a more spartan version of that on its battleships. Rather than having individual gun crews lay and fire their guns independently, the director on the bridge indicated the elevation and training for all the guns, and a gyroscope within the director fired them simultaneously "on the roll". This system improved accuracy, and was adopted as standard from the "V and W" destroyer class of 1917 onwards.