Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тарихшы Генри Стюарт Хьюз (1916-1999) - американдық тарихшы, профессор және белсенді. Ол психоанализдің тарихқа қолданылуын жақтады.
American historian
Henry Stuart Hughes (1916–1999) was an American historian, professor, and activist. He advocated the application of psychoanalysis to history.
Ерте өмір
Хьюз 1916 жылы 16 мамырда Нью-Йоркте Марджори Брюс Стюарт пен Чарльз Эванс Хьюздың ұлы болып дүниеге келді. Ол 1916 жылы Республикашыл партиясының президенттікке кандидаты болған АҚШ-тың Бас судьясы Чарльз Эванс Хьюздің немересі болды. Ол өзінің естеліктерінде сәби кезінде "ұрыс бала" ретінде қолданылған деп мәлімдеді. Оның әкесі Бірінші дүниежүзілік соғысқа кеткен кезде Стюарт әлі нәресте болған, ал бір жылдан кейін, ұлы үш жасқа толғанда, қайтып оралған. Стюарт ата-анасының екінші баласы және екінші ұлы, ағасы Чарльз Эванс Хьюз III-ден 14 айдан кейін дүниеге келген. Кейін екі қыз дүниеге келді. 1922 жылы Хьюздің отбасы Нью-Йорк штатының Бронкстағы Ривердейл қаласына көшіп барды, ол балалық шағының көп бөлігін сонда өткізді. Бұл 1929 жылдың басында Хьюздің әкесі АҚШ-тың жаңа президенті Герберт Гувердің солиситор-генералы болып тағайындалған кезде тоқтатылды. Отбасының Вашингтон қаласында болу мерзімі салыстырмалы түрде қысқа болды; Чарльз Хьюз-младший 1930 жылы Уильям Говард Тафт қайтыс болғаннан кейін әкесі АҚШ-тың Бас судьясы болып тағайындалған кезде, Бас прокурор лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Ол отбасымен Нью-Йоркке көшіп келді. Көп ұзамай Стюарт Дирфилд академиясының мектеп-интернатына жіберілді. Содан кейін ол 1933 жылдан 1937 жылға дейін Амхерст колледжінде оқыды. Колледжде оқып жүрген кезінде Хьюз жазғы оқу бағдарламасында екі жасты Германияда өткізді, бұл оған кейін жақсы қызмет етті.
Hughes was born on May 16, 1916, in New York City, the son of Marjory Bruce Stuart and Charles Evans Hughes Jr. He was the grandson of Chief Justice of the United States Charles Evans Hughes, the 1916 Republican Party nominee for President, and claimed in his memoirs to have been used as a "campaign baby" as an infant. His father left for World War I while Stuart was still an infant, returning a year later when his son was three. Stuart was his parents' second child and second son, born 14 months after his elder brother, Charles Evans Hughes III. Two daughters were born later. In 1922, Hughes's family moved to suburban Riverdale, Bronx, New York, where he spent most of his childhood. This was interrupted in early 1929, when Hughes's father was appointed United States Solicitor General by the new President, Herbert Hoover. The family's stay in Washington, D. C., was relatively brief; Charles Hughes Jr. was compelled to resign as Solicitor General when his father was appointed Chief Justice of the United States upon the death of William Howard Taft in 1930. He moved his family back to New York. Stuart was soon sent to boarding school at Deerfield Academy. He then attended Amherst College from 1933 to 1937. While in college, Hughes spent two summers in Germany in summer study programs, which were to serve him in good stead later.
Ерте мансап
Кейін Хьюз Гарвард университетінің аспирантурасына оқуға түседі, онда ол өзінің диссертациясын жазды, Императорлық француз экономикасының дағдарысы, 1810-1812 . 1939 жылы 1 қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол Парижде диссертациясын жазып жүрді. Хьюз көп ұзамай Кембриджге оралды. Жаңа докторлық дәрежесіне ие болған Хьюз Браун университетінің кіші профессорлық-оқытушылық құрамына тағайындалды. Ол АҚШ армиясына жеке жауынгер ретінде шақырылмас бұрын, қысқа уақытқа ғана сол жерде болды. Көп ұзамай әскер француз және неміс тілдерін жетік білетін тарихшының далалық артиллерияға қарағанда әскери барлауда көбірек пайдасы болатынын мойындады. Перл-Харборға шабуыл жасалғалы көп ұзамай ол офицер, алдымен екінші лейтенант болып тағайындалды. Соғыс кезінде ол барлығын жақсы қабылдады, оның саяси көзқарастарымен байланысы болғандықтан, әсіресе сол кездегі АҚШ әскери мекемелерінің жағдайында, сол жақ қанаты. Хьюз 1946 жылы әскери қызметтен құрметті босатқаннан кейін, азаматтық барлау қызметіне қайта тағайындалды. Бұл қызметте ол Мемлекеттік департамент қызметкері Ралф Банчпен дос болды. Мемлекеттік департаментте Хьюз "салқын соғыс" менталитеті көтерілгеніне наразылық білдірді. 1947 жылдың соңында ол Гарвардқа оқытушы және жаңа Ресей ғылыми-зерттеу орталығының директорының орынбасары ретінде оралды. Алайда Хьюз 1948 жылы бұрынғы вице-президент Генри Уоллестің президент болуын қолдау арқылы өзінің карьерасын саботаж еткенін сезінді. 1950 жылы Хьюз бай және беделді француз протестант отбасының мүшесі Сюзанна Руфенахтқа үйленді. Сол кездегі Гарвардта жоғарылатуға мүмкіндік беретін деңгейдегі тарихшы ретінде жарияланбағандықтан және белсенділігі үшін біршама остракизмге ұшырағандықтан, Хьюз 1952 жылы Маккарти дәуірінің биіктігінде Гарвардтан Стэнфорд университетіне кетті.
Hughes then attended graduate school at Harvard University, where he wrote his thesis, The Crisis of the Imperial French Economy, 1810–1812. He was in Paris working on his thesis when World War II started on September 1, 1939. Hughes soon returned to Cambridge. With his new PhD, Hughes was appointed a junior faculty member at Brown University. He remained there only briefly before enlisting in the United States Army as a private. The army soon recognized that a historian who was fluent in French and German would be of more use in military intelligence than in the field artillery. Soon after the attack on Pearl Harbor, he was commissioned as an officer, initially as a second lieutenant, in what was soon to become the Office of Strategic Services. During the war, he served as an intelligence analyst whose work was generally well received, despite his association with political views that were, especially in the context of the United States military establishment of the time, decidedly left wing. Hughes, by then a lieutenant colonel, was honorably discharged from active duty in 1946 and was soon reassigned as a civilian intelligence analyst, returning to Europe. In this role, he befriended the pioneering black State Department official Ralph Bunche. In the State Department, Hughes bemoaned the rise of the Cold War mentality. In late 1947, he left to return to Harvard as an instructor and as the associate director of its new Russian Research Center. However, Hughes felt that he unwittingly sabotaged his career there by his early support for former Vice President Henry Wallace for President in 1948. In 1950, Hughes married Suzanne Rufenacht, a member of a wealthy and influential French Protestant family. Failing to be published as a historian at a level sufficient to allow him to be promoted at Harvard at that time, and somewhat ostracized for his activism, Hughes left Harvard for Stanford University in 1952, at the height of the McCarthy era.
Танымалдық және белсенділік
Калифорнияда болған кезінде Хьюз Гарвардты оны 1957 жылы еске алуға талпындыру үшін жеткілікті деңгейде жариялады. Гарвардта екінші рет болған кезінде Хьюз SANE (содан кейін Саналы ядролық саясат комитеті, қазір Бейбітшілік әрекеті) жұмысына араласты. Осы кезеңнің басында ол Гарвард университетінің жас профессорлары Генри Киссинджермен де бірқатар пікірталасқа түсті. 1962 жылы Хьюз президент Джон Кеннедидің АҚШ Сенатындағы мерзімі аяқталмаған соңғы екі жыл үшін тәуелсіз кандидат ретінде өтініш берді. Партияның негізгі үміткерлері Демократиялық партияның мүшелері Эдвард М. Кеннеди (Президенттің кіші інісі) және Эдди МакКормак (Парламент палатасының спикерінің немере інісі) және республикашыл Джордж К. Лодж болды. Хьюз Массачусетс штатының заңына сәйкес сайлауға тәуелсіз кандидат ретінде қатысу үшін 72 000-нан астам қол жинады; қыркүйектегі Демократиялық негізгі сайлауда МакКормак одан әрі бәсекелесуден шеттетілді. Үгіт-насихаттың көп бөлігінде Хьюзді өте маңызды деп санады, тіпті Лоджбен екі рет теледидардағы пікірталасқа қатысты. (Ол кездегі ең сүйікті Кеннеди қатысудан бас тартты.) Хьюздің сайлауда жеңіске жету немесе тіпті кеңінен қолдау табу мүмкіндігі сайлаудан бірнеше апта бұрын болған Кубалық зымыран дағдарысынан кейін жойылып кетті, онда президент пен оның ағасы Роберт Ф. Кеннеди ұлтты "Совет Одағымен ядролық қақтығыстың шетіне" алып барды. Ядролық қарусыздануды жақтаған кандидат кенеттен шындыққа сай емес және жаңадан келген сияқты көрінді; Хьюз екі пайыздан аз дауыс жинады және бұрынғы қолтаңбаларға қарағанда әлдеқайда аз дауыс алды. Эдвард М. Кеннеди сайлауда жеңіске жетіп, 2009 жылы қайтыс болғанға дейін осы орынды атқарды.
While in California, Hughes published at a level sufficient to encourage Harvard to recall him, in 1957. During his second stay at Harvard, Hughes became involved with SANE (then the Committee for a Sane Nuclear Policy, now Peace Action). Early in this period, he also engaged in a series of debates with a young Harvard professor of government, Henry Kissinger. In 1962, Hughes filed as an independent candidate for the final two years of the unexpired US Senate term of President John F. Kennedy. The major party candidates were the Democratic Party members Edward M. Kennedy (the President's youngest brother) and Eddie McCormack (a nephew of the Speaker of the House) and the Republican George C. Lodge. Hughes collected well over the 72,000 signatures then required under Massachusetts law for placement on the ballot as an independent candidate; the September Democratic primary eliminated McCormack from further contention. For most of the campaign, Hughes was taken seriously, even engaging in two televised debates with Lodge. (Kennedy, by then an overwhelming favorite, declined to participate.) Any chance that Hughes might have had of winning the election or even receiving widespread support was destroyed in the aftermath of the Cuban Missile Crisis, only weeks before the election, in which the President and his brother Robert F. Kennedy took the nation "to the brink" of nuclear confrontation with the Soviet Union. A candidate favoring nuclear disarmament suddenly seemed unrealistic and out of touch; Hughes received less than two per cent of the vote and far fewer votes than he previously had signatures. Edward M. Kennedy won the election resoundingly and served in the seat until his death in 2009.
Психоанализ мен психохисторияны қолдау
Оның пайдасына Хьюз психоанализдің құндылығын түсінді. Оның жесірі Джудит Хьюз еуропалық тарихшы және психоаналитик. Оның әйелі айтқандай, ол "психоанализдің пайдасын көрмесе, кем дегенде соңғы 40 жыл бойы өмір сүрген жоқ". Хьюз тарихшы ретінде фрейдтік дүниетанымының тарихқа қатысты үлкен құндылығын көрді. "Жетіс көтерілісші" романында ол Гарвардтағы әріптесі Эрик Эриксонмен жақын қарым-қатынаста болғанын және психотарихтың "қосалқы құрамда" қызмет еткенін айтады. Ричард Шоенвальд алғашқы психохимиялық жаңалықтарды жариялаған кезде (The Psychohistory Review-тің алдыңғысы), Хьюз маңызды үлес қосты және басылымның жаңа және батыл бағытын көтермеледі. Психохимияның маңызды библиографы Уильям Гилмор Хьюздің "Тарихты өнер және ғылым ретінде" (1964) атты кітабында "Тарих және психоанализ: мотивация түсіндірілуі" деп атайды, ол өте қажет "классикалық" және "оқылуы керек". Хьюздың естеліктері ерекше ашық, өйткені ол өзінің есебіне өзінің атақты отбасын атап өтпейді, керісінше, өзінің психоаналитигі Эйвери Вейсманның сұрағымен бастайды.
As a beneficiary of it, Hughes saw the value of psychoanalysis. His widow, Judith Hughes, is a European historian and psychoanalyst. In the words of his wife, he "could not have lived the life he did, at least the last 40 plus years of it, without benefit of psychoanalysis." As a historian Hughes saw enormous value of the Freudian world view applied to history. In Gentleman Rebel he reported being close to his Harvard colleague Erik Erikson and serving in the "supporting cast" of psychohistory. When Richard Schoenwald established the first psychohistory newsletter (the predecessor to The Psychohistory Review), Hughes made serious contributions and encouraged the new and bold direction of the publication. An important bibliographer of psychohistory, William Gilmore, calls "History and Psychoanalysis: The Explanation of Motive," in Hughes' book, History as Art and as Science (1964), an indispensable "classic" and "must reading." Hughes's memoirs are particularly revealing, as he does not begin his account with any mention of his distinguished family, but instead with a question from his psychoanalyst, Avery Weisman.
Кейінгі мансап
1963 жылдың басында Хьюз пен Сюзан ажырасуға өтініш берді. 1963 жылдың күзінде Хьюз танымал педиатр және белсенді Бенджамин Спокпен бірге SANE ұйымының тең төрағасы болуға келісті. 1964 жылдың наурыз айында Хьюз екінші әйелі Джудиге үйленді, ол оны алғашқыда аспирантурада оқыған студенті ретінде таныстырды. SANE ядролық қаруға қарсы іс-қимылын Вьетнам соғысына қарсы белсенділікті қамти отырып кеңейткен кезде, Хьюз Мемлекеттік Департаменттің паспорттық кеңсесі арқылы әлеуетті бүлдіруші ретінде белгіленді. Ол сонымен қатар Гарвард факультетінде өзін бірден-бір оқшауланған жағдайда тапты, ол Вьетнам соғысына қарсы болды, сондай-ақ оған қарсы іс-қимылдар жасала бастады. Хьюз, 1967 жылдан 1970 жылға дейін Спок төрағалықтан кеткеннен кейін SANE-дің жалғыз төрағасы болды. Хьюз феминизмді ерлер қолдауымен де байланысты болды. Бұл оның әйелі докторлық дәрежесін алғаннан кейін оған қатысты академиялық кемсітушілікке деген көзқарасынан туындаған көрінеді. Бұл кемсітушілік, негізінен, Хьюздің Гарвардтан Калифорния университетінің Сан-Диегоға кетуіне әкелген сияқты; Гарвардтан алғашқы кетуінен айырмашылығы, ол қазір жеткілікті түрде жарияланбаған кез-келген сәтсіздікке байланысты емес. Олар 1975 жылы Сан-Диегоға көшіп барды; Хьюз 1989 жылы эмеритус мәртебесін алғанға дейін UCSD-де оқытты. 1999 жылы 21 қазанда ұзаққа созылған аурудан кейін Сан-Диегоның бір бөлімі және UCSD кампусының орналасқан жері Ла-Холлада қайтыс болды.
Early in 1963, Hughes and Suzanne filed for divorce. In the fall of 1963, Hughes agreed to become co chairman of the SANE organization, alongside renowned pediatrician and fellow activist Benjamin Spock. In March 1964, Hughes married his second wife, Judy, whom he initially had met as one of his graduate school students. As SANE expanded its anti nuclear activities to include anti Vietnam War activism, Hughes was branded by the State Department's Passport Office as a potential subversive. He also found himself in an increasingly isolated position on the Harvard faculty, opposed to both the Vietnam War and also many of the actions that began to be taken in opposition to it. Hughes, however, served as the sole chairman of SANE from 1967 to 1970 after Spock resigned his co chairmanship. Hughes also became associated with male support for feminism. In part, this seems to have been prompted by his perception of academic discrimination against his wife after she had earned her own doctorate. It was this discrimination that, in large measure, seems to have led to the Hugheses' departure from Harvard for the University of California at San Diego; unlike his first departure from Harvard, it could not now be linked to any failure to have been sufficiently published. They moved to San Diego in 1975; Hughes taught at UCSD until taking emeritus status in 1989 and died in La Jolla, a section of San Diego and site of the UCSD campus, following a protracted illness, on October 21, 1999.