Adolfo de la Huerta

Кіріспе

Мексика президенті 1920 жылы Фелипе Адольфо де ла Хуерта Маркор (aˈðolfo ðelaˈweɾta; 26 мамыр 1881 - 9 шілде 1955) - Мексиканың саясаткері, Мексиканың 45-ші президенті 1 маусымнан 30 қарашаға дейін 1920 жылы Мексика президенті Венустиано Каррансаның билігінен кейін, Агуа-Приета жоспарының аясында Соноран генералдары Альваро Обрегон және Плутарко Элияс Кальлеспен бірге. Ол "Мексика революциясы кезінде конституционалистердің маңызды тұлғасы" болып саналады.

Өмірбаян

Де ла Хуерта 1881 жылы 26 мамырда Гуамас қаласында, Сонора штатында танымал отбасында дүниеге келген. Ол музыканы Гермосильоде оқып, диплом алғанмен, отбасын асырау үшін бухгалтер болып жұмыс істеді. 1908 жылы ол Анти-Реэлекционисттік клубқа қосылды және 1910 жылы оның хатшысы болды, бұл оған мемлекеттік жұмысынан айырылды. 1911 жылы ол Сонора штатының заң шығарушы құрамына Плутарко Элиас Каллесті жеңіп алды. Алайда, екеуі де 1913 жылы ақпанда Викториано Хуертаның Франсиско И. Мадероға қарсы төңкерісінен кейін конституционалистік қозғалысқа қосылды. Де ла Хуерта 1915-1916 жылдары конституционалистер фракциясы билікті қолға алған кезде Венустиано Каррансаның бас клеркі болды. Содан кейін ол өзінің туған штаты Сонораның уақытша губернаторы болды (1917-18), Каррансаның билікке деген ұстанымы әлсіреп, Нью-Йоркте Мексиканың бас консулы болды (1918), сонымен қатар ол Вашингтонға барып, Мексиканың Бірінші дүниежүзілік соғыста бейтараптығын дәлелдеді. Де ла Хуерта Мексикаға оралғаннан кейін, Америка үкіметі айыптауларын шындыққа қайшы деп танығаннан кейін, Мексика банктерінен миллиондаған песо алтынды тартып алғандығын білгенде, Де ла Хуертаның көңілі қалды. Ол федералды сенатор (1918) және Сонораның губернаторы (1919-20). Карранса Обрегон өзін кемсіткеннен кейін президенттік мұрагері ретінде Обрегонды жоққа шығарды. Карранса президенттікке қызығушылық танытпаған Де ла Гуертаны қарастырды. Карранса кейін өзінің орнын басатын ретінде АҚШ-та елші болған Игнасио Бонильясты таңдады. Де ла Хуерта Карранзамен Сонораны басқару мәселесі бойынша араздыққа түсті, өйткені Карранза Сонора өзенін федералды аумақ деп жариялады. Де ла Хуерта мемлекеттік бақылауға ие болды. Ол сондай-ақ Карранзаның жерлестер Якимен сонорлық бейбітшілікке араласқанына қарсы болды, бұл ол тоқтатуға көмектескен қақтығыстарды қайтадан жандырумен қауіптенеді. Карранса де ла Хуертаға қарсылық білдіріп, Мануэль Диегесті Сонорадағы әскери басшы етіп тағайындады және оны және федералды әскерлерді АҚШ арқылы транзитпен енгізді. Де ла Хуерта Каллесті Сонорадағы әскери операциялардың басшысы етіп тағайындады. Карранса де ла Хуертаны Сонора губернаторынан алып тастауға тырысты және генерал Игнасио Л. Пескеираны әскери губернатор етіп қойды. Кальль де ла Хуертаның пайдасына Карансаға қарсы маневр жасай бастады және Каранса үкіметін танудан бас тарту туралы жеделхат жіберді. Сонораның үш генералы, сол кездегі Сонора губернаторы Де ла Хуерта; Обрегон; және Каллес Агуа-Пританың Резолюциясын жасады. Жобаны құрастыру негізінен де ла Хуерта, Кальлес және Сальвадор Альварадоның қолында болды. Олар төңкеріс кезінде көтерілісшілердің қолынан немесе өз-өзіне қол жұмсауынан қайтыс болған Венустиано Карранцаның президентдігін құлатты. Сол кезде де ла Гуерта Конгресс тарапынан уақытша президент болып тағайындалды. Уақытша президент ретінде Де ла Хуерта бейбітшілікке өтуді қолға алды. Де ла Гуерта жер аударылған мексикалықтарды үйлеріне оралуға шақырды. Сондай-ақ, ол Карранзаның бұрынғы жақтастарын кешірді. Оның ең басты жетістіктерінің бірі - Панчо Вилламен келіссөздер жүргізу, оны жеке өзі білген, және оның әскері берілді. Келісілген келісім бойынша Виллаға hacienda берілді. Ол де ла Гуерта мен басқа да лауазымды тұлғаларды сыммен сымдап, келісімге қатаң қарсылық білдірді. Обрегонның қарсылығына қарамастан, Вилла мен Де ла Гуерта келісімге келді, Вилла 1923 жылы қаза тапқанға дейін Канутилло hacienda-да өмір сүрді. 1920 жылы президент сайлауында Альваро Обрегон жеңімпаз деп танылғанда, Де ла Хуерта Қаржы және мемлекеттік несие хатшылығын басқаруға кетіп, осы рөлде Де ла Хуерта-Ламонт шартын келісті. Де ла Хуерта 1923 жылы өзінің сонорандық әріптесі, президент Обрегонға қарсы сәтсіз, бірақ маңызды көтеріліс бастады, ол Обрегон Плутарко Каллесті өзінің мұрагері ретінде қолдағаннан кейін оны сыбайлас жемқор деп айыптады. Католиктер, консерваторлар және армия офицерлерінің едәуір бөлігі, Обрегон Каррансаның фермерлік еңбек секторының есебінен армияға қолдау көрсету саясатын өзгертті деп санайтын, де ла Хуертаны қолдады. 1955 жылы 9 шілдеде Мексика қаласында қайтыс болды.

De la Huerta was born on 26 May 1881, to a prominent family in Guaymas, Sonora. Although he studied music in Hermosillo, and earned a certificate in it, he became a bookkeeper to support his family. In 1908 he joined an Anti Reelectionist club and in 1910 became its secretary, costing him his government job. In 1911, he defeated Plutarco Elías Calles for a seat in the Sonora state legislature. However, both men joined the Constitutionalist movement following the coup of Victoriano Huerta in February 1913 against Francisco I. Madero. De la Huerta became Venustiano Carranza's chief clerk from 1915–16 as the Constitutionalist faction took power. He then became interim governor of his home state of Sonora (1917–18), as Carranza's grip on power loosened, consul general of Mexico in New York City (1918), and he also traveled to Washington, D. C. to argue for Mexico's neutrality in World War I. De la Huerta was disgusted to learn after he returned to Mexico that Carranza had confiscated millions of pesos in gold from Mexican banks, after De la Huerta had denied the charges by the U. S. government as untrue. He was federal senator (1918) and governor of Sonora (1919–20). Carranza ruled out Obregón as his presidential successor after Obregón disparaged him. Carranza then considered De la Huerta, who was said to be uninterested in the presidency. Carranza then chose Ignacio Bonillas, a civilian who had been ambassador to the U. S. as his successor. De la Huerta had tangled with Carranza over control of Sonora, when Carranza declared the Sonora River federal territory. De la Huerta asserted state control. He also objected to Carranza's meddling with a Sonoran peace with the indigenous Yaqui, which threatened to reignite hostilities, which he had helped bring to an end. Carranza further antagonized De la Huerta by appointing Manuel Diéguez as head of the military in Sonora and insert him and federal troops by transiting through the United States. De la Huerta countered by appointing Calles as head of Sonora military operations. Carranza attempted to remove de la Huerta from the Sonoran governorship and put General Ignacio L. Pesqueira as military governor. Calles began maneuvering in favor of De la Huerta against Carranza, and sent a telegram withdrawing recognition for Carranza's government. The three Sonoran generals, De la Huerta, then governor of Sonora; Obregón; and Calles formulated the Resolution of Agua Prieta. The drafting of the plan was largely in the hands of de la Huerta, Calles, and Salvador Alvarado. They overthrew the presidency of Venustiano Carranza, who died during the revolt, either by rebel forces or possibly suicide. It was then that de la Huerta was appointed interim President by Congress. As interim president, De la Huerta dealt with the transition to peace. De la Huerta urged Mexicans in exile to return home. He also pardoned former Carranza supporters. One of his major accomplishments was negotiations with Pancho Villa, whom he knew personally, and his army to surrender. The negotiated settlement awarded Villa an hacienda. Obregón strongly objected to the settlement, wiring De la Huerta and other officials. Despite Obregón's objections, Villa and De la Huerta came to an agreement, with Villa living on the hacienda Canutillo until his assassination in 1923. When Álvaro Obregón was declared the victor of the 1920 presidential election, De la Huerta stepped down to head the Secretariat of Finance and Public Credit, and in that role, negotiated the De la Huerta–Lamont Treaty. De la Huerta started a failed but significant revolt in 1923 against his fellow Sonoran, President Obregón, whom he denounced as corrupt, after Obregón endorsed Plutarco Calles as his successor. Catholics, conservatives and a considerable portion of the army officers, who felt Obregón had reversed Carranza's policy of favoring the army at the expense of the farmer labor sector, supported de la Huerta. He died on 9 July 1955 in Mexico City.