Mudéjar architecture of Aragon

Кіріспе

Арагонның мудежар архитектурасы - Арагондағы (Испания) мудежар стиліне тән эстетикалық үрдіс және кейбір өкілді ғимараттарда ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұрасы ретінде танылды. Арагондық Мудежарлардың хронологиясы 12 - 17 ғасырларды қамтиды және негізінен Эбро, Жалон және Жилока аңғарларында орналасқан жүзден астам сәулет ескерткіштерін қамтиды. Арагондық Мудежардың алғашқы көріністері екі түпнұсқаға ие: бір жағынан, монархияға байланысты сарайлық сәулет, ол исламдық әшекейлік дәстүрді сақтай отырып, Альжаферия сарайына өзгертулер мен кеңейтулер енгізеді, ал екінші жағынан, романдық сәулет салтын тақтадан емес, кірпіштен пайдалана отырып дамытады және көбінесе испандық тамырлы әшекейлік трассирлерді көрсетеді. Мудежар архитектурасының соңғы үлгісін Даркодағы шіркеулерде көруге болады, олар таспен басталып, 13 ғасырда мудежар кірпіш панельдерімен аяқталды. Құрылымдық тұрғыдан алғанда, Арагондағы Мудежар архитектурасы цистерциан готикасының функционалдық схемаларын қабылдайды, бірақ кейбір айырмашылықтар бар. Көбінесе, әсіресе апсистерде, әсіресе, сегізбұрышты еден жоспары бар, қалың қабырғалары бар, олар төбеден соғуды ұстап, кірпіш безендіруге орын береді. Екінші жағынан, арматуралар көбінесе кемелердің ерекшелігі болып табылады, онда олар Бастықтың біздің ханымның базиликасы стиліне сәйкес мұнаралармен аяқталуы мүмкін. Сырттан көрінбейтін қосалқы шіркеулер болуы мүмкін. Көршілдіктердегі (мысалы, Сарагосадағы Сан-Пабло) немесе шағын қалалардағы шіркеулерде әдетте аралық жоқ, бірақ қосымша құрбандық үстелдерінің орналасуы кеменің бекіністерінің арасындағы часовнялар арқылы қамтамасыз етіледі. Бұл қосалқы шіркеулерде жабық галерея немесе андета (жол) болуы, ғимараттың сыртына және ішіне қарай терезелері болуы әдеттегі нәрсе. Бұл конституция шіркеу бекінісі деп аталады, оның прототипі Монталбан шіркеуі болуы мүмкін. Әдетте, қоңырау мұнаралары ерекше әшекейлік дамуды көрсетеді, құрылымы ислам мұнарасынан мұрагерлік: төртбұрышты орталық айлақпен, ал кеңістіктері баспалдақпен жуықталған күмбездер арқылы толтырылады, әлмохад мұнараларында сияқты. Бұл денеде, әдетте, көпбұрышты мұнара тұрды. Сегізбұрышты мұнаралардың үлгілері де бар.

Mudéjar architecture of Aragon is an aesthetic trend in Mudéjar style in Aragon, (Spain) and has been recognized in some representative buildings as a World Heritage Site by UNESCO. The chronology of the Aragonese Mudéjar occupies 12th to the 17th century and includes more than a hundred architectural monuments located predominantly in the valleys of the Ebro, Jalón, and Jiloca. The first manifestations of Aragonese Mudéjar have two origins: on the one hand, a palatial architecture linked to the monarchy, which amends and extends the Aljafería Palace maintaining Islamic ornamental tradition, and on the other hand, a tradition which develops Romanesque architecture using brickwork rather than masonry construction and which often displays Hispanic rooted ornamental tracery. Examples of the latter type of Mudéjar architecture can be seen in churches in Daroca, which were started in stone and finished off in the 13th century with Mudéjar brick panels. From a structural point of view, the Mudéjar architecture in Aragon preferably adopts functional schemes of Cistercian Gothic, but with some differences. Buttresses are often absent, especially in the apses which characteristically have an octagonal floor plan with thick walls that can hold the thrust from the roof and which provide space to highlight brick decorations. On the other hand, buttresses are often a feature of the naves, where they may be topped by turrets, as in the style of the Basilica of Our Lady of the Pillar. There may be side chapels which are not obvious from the exterior. Churches in neighborhoods (such as San Pablo of Zaragoza) or small towns do not usually have aisles, but locations for additional altars are provided by chapels between the nave buttresses. It is common for these side chapels to have a closed gallery or ándite (walkway), with windows looking to the outside and inside of the building. This constitution is called a church fortress, and his prototype could be the church of Montalbán. Typically, the bell towers show extraordinary ornamental development, the structure being inherited from the Islamic minaret: quadrangular with central pier whose spaces are filled via a staircase approximation vaults, as in the Almohad minarets. On this body stood the tower, usually polygonal. There are also examples of octagonal towers.

Пайдаланылған библиография

Гонсало Боррас Гуалис, Теруэльдегі мудеджар өнері, Теруэль зерттеулер институты, 1990.