Кіріспе

Британдық нейрофизиолог Август Вольни Уоллер (англ. Augustus Volney Waller) (21 желтоқсан 1816 - 18 қыркүйек 1870) - британдық нейрофизиолог. Ол қазір Валлериан деген дегендіктен белгілі, қираған жүйке талшықтарының дегенерациясын алғаш рет сипаттады.

Өмір

21 желтоқсан 1816 жылы Кенттегі Фэвершам маңындағы Элвертон фермасының Уильям Уоллерінің ұлы болып дүниеге келді. Жастық шағын Ниццада өткізді, 1830 жылы әкесі қайтыс болды. Содан кейін Уоллер Англияға қайтарылды, ол алдымен Теуксберидің доктор Лэкон Лэмбемен, кейіннен вегетариан Уильям Лэмбемен бірге өмір сүрді. Әкесі Лэмбтің көзқарасына ортақтасқан Август он сегіз жасқа дейін вегетариандық тағаммен өсті. Уоллер Парижде оқыды, 1840 жылы медицина докторы дәрежесін алды, ал келесі жылы Лондондағы Аптекагерлер қоғамының лицензиатына қабылданды. Содан кейін ол Кенсингтондағы Сент-Мэри Эбботт террасасында жалпы медициналық практикаға түсті. Көп ұзамай ол айтарлықтай тәжірибеге ие болды, бірақ 1849 және 1850 жылдардағы "Философиялық мәмілелерде" екі мақала жариялағаннан кейін, 1851 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Сол жылы ол өзінің практикасын тастап, Англиядан Бонда тұрып, ғылыми жұмысын жалғастырды. Мұнда ол профессор Джулиус Людвиг Баджпен байланысып, 1851 және 1852 жылдардағы Comptes Rendus журналында физиологиялық тақырыптар бойынша мақалалар жариялады. Бұл еңбектері үшін 1852 жылы Француз ғылым академиясының Мунтхион сыйлығын алды, ал 1856 жылы бұл сыйлық екінші рет берілді. 1860 жылы Корольдік қоғамның президенті мен кеңесі оған физиологиялық әдістер мен зерттеулердің маңыздылығын мойындау үшін олардың корольдік медальдарының бірін берді. Уоллер 1856 жылы Бонннан Парижге Флоренс зертханасында жұмыс істеу үшін барды. Бірақ ол көп ұзамай инфекция жұқтырып, келесі екі жыл бойы мүгедек болып қалды. Ол Англияға оралды және денсаулығы жақсара түскеннен кейін 1858 жылы Бирмингемдегі Куинс колледжінде (Бирмингем университетінің алдыңғы колледжінде) физиология профессоры болып тағайындалды. Бұл лауазымдарды ұзақ уақыт бойы атқарған жоқ. Ақырында өлімге әкелген жүрек ауруы оны тынығып, Англияда екі жыл болғаннан кейін ол алдымен Брюгге, содан кейін Швейцарияға кетті.

Шығармалары

Денсаулығы қалпына келген ол 1868 жылы дәрігер ретінде жұмыс істеу мақсатымен Женеваға көшіп барды және ол дереу-ақ Физика және табиғи тарих қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол 1869 жылдың көктемінде Лондонға Корольдік қоғам алдында Круан лекциясын беру үшін қысқа сапармен барды, содан кейін Женеваға оралды, ол 1870 жылы 18 қыркүйекте кенеттен ангинадан қайтыс болды. Ол омыртқа миында цилиоздық омыртқа орталығын және симпатикалық мидың тамыршаю әрекеті; және ол жүйке импульстерінің жолдарын зерттеудің дегенерациялық әдісін ойлап тапты. Ол ақ жасушалардың кішкентай қан тамырларынан қашып кету қабілетін қайтадан ашқан, ал оның кейбір ертедегі еңбектері таза физикалық проблемаларға қатысты. Уоллердің ең маңызды еңбектері "Comptes Rendus", "Philosophical Magazine" және "Philosophical Transactions" журналдарында кездеседі. Валлерлік дегенерация "Comptes Rendus" журналында 1851 жылдың 1 желтоқсанында сипатталған. Цилион омыртқа орталығының көрсетілуі профессор Баджпен бірлесіп жүргізілген жұмыстың нәтижесі болды және ол 1851 жылдың қазан айындағы "Comptes Rendus" журналында сипатталған. Әр омыртқалық жүйкенің артқы түбіріндегі ганглийдің қызметі "Comptes Rendus" (XXXV. 524-бап). "Қанның денелі түйіршіктерінің капилярийлерді тесуі және шырышты және қуыстың пайда болуы туралы микроскоптық байқаулар" 1846 жылдың қарашасында "Философиялық журналға" жарық көрген, ал "Салқын туралы микроскоптық зерттеулер" 1846 жылдың шілдесі мен тамызында және 1847 жылдың наурызында сол журналда басылып шыққан.

Отбасы

1842 жылы ол Фулхэмдегі Норт-Эндтің Джон Уоллдың жалғыз қызы Матильдаға үйленді.