Кіріспе
Hyman Philip Minsky) - американдық экономист, Вашингтон университетінің профессоры, Бард колледжінің Леви экономика институтының атақты ғалымы. Оның зерттеулері қаржы дағдарыстарының сипаттамаларын түсінуге және түсіндіруге тырысты, ол оларды ықтимал әлсіз қаржы жүйесіндегі ауытқуларға жатқызды. Минский кейде пост-кейнсиандық экономист ретінде сипатталады, өйткені ол кейнсиандық дәстүрде қаржы нарықтарына кейбір мемлекеттік араласуды қолдады, 1980 жылдардың кейбір қаржылық реттеуіне қарсы болды, Федералдық резервтің соңғы несие беруші ретінде маңыздылығын атап өтті және қаржы нарықтарында жеке қарыздың шамадан тыс жинақталуына қарсы болды. Минскийдің экономикалық теориялары онжылдықтар бойы елемей жүрді, бірақ 2008 жылғы субстандартты ипотекалық дағдарыс оларға жаңа қызығушылық туғызды.
Hyman Philip Minsky (September 23, 1919 – October 24, 1996) was an American economist, a professor of economics at Washington University in St. Louis, and a distinguished scholar at the Levy Economics Institute of Bard College. His research attempted to provide an understanding and explanation of the characteristics of financial crises, which he attributed to swings in a potentially fragile financial system. Minsky is sometimes described as a post Keynesian economist because, in the Keynesian tradition, he supported some government intervention in financial markets, opposed some of the financial deregulation of the 1980s, stressed the importance of the Federal Reserve as a lender of last resort and argued against the over accumulation of private debt in the financial markets. Minsky's economic theories were largely ignored for decades, until the subprime mortgage crisis of 2008 caused a renewed interest in them.
Білім
Чикаго, Иллинойс штатының тумасы, Минский Белоруссиядан көшіп келген меньшевиктердің еврей отбасында дүниеге келген. Оның анасы Дора Закон жаңадан пайда болған кәсіподақ қозғалысында белсенді болды. Оның әкесі Сэм Мински Чикагодағы Социалистік партияның еврей бөлімінде белсенді болды. 1937 жылы Минский Нью-Йорктегі Джордж Вашингтон орта мектебін бітірді. 1941 жылы Минский Чикаго университетінен математикадан бакалавр дәрежесін алды және кейін M. P. A. және Ph. Гарвард университетінің экономика ғылымдарының докторы, Жозеф Шумпетер мен Василий Леонтьевтің оқушылары.
Мансап
Минский 1949 жылдан 1958 жылға дейін Браун университетінде сабақ берді, ал 1957 жылдан 1965 жылға дейін Берклидегі Калифорния университетінде экономиканың доценті болды. 1965 жылы ол Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінің экономика профессоры болды және 1990 жылы зейнеткерлікке шықты. Ол қайтыс болған кезде Бард колледжінің Леви экономика институтының атақты ғалымы болды. Берклиде жүргенде Ақша және несие жөніндегі комиссияның кеңесшісі болды (1957-1961).
Қаржылық теория
Минский экономиканың қалыпты өмірлік циклында қаржы нарықтарының әлсіздігін қаржы нарықтарына тән спекулятивтік инвестициялық көпіршіктермен байланыстыратын теорияларды ұсынды. Минскийдің айтуынша, табысты кезеңде, корпоративтік ақша ағыны қарызды өтеу үшін қажеттіден жоғарылаған кезде, спекулятивтік эйфория пайда болады, ал көп ұзамай қарыздар қарыз алушылардың кірістерінен төлей алатыннан асып түседі, бұл өз кезегінде қаржылық дағдарыс тудырады. Мұндай несие берудің нәтижесінде банктер мен несие берушілер несие беруді қысқартады, тіпті несие бере алатын компаниялар үшін де, ал экономика кейіннен қысқартылады. Қаржы жүйесінің тұрақтылықтан әлсіздікке қарай баяу қозғалысы, содан кейін дағдарыс, Минский ең танымал нәрсе, ал "Минский сәті" деген сөз айқасы Минскийдің академиялық жұмысының осы аспектісіне қатысты. "Ол 60-70 жылдары қаржы нарығы мен экономика арасындағы байланыс қазіргідей жақсы түсініксіз болған кезде өте жақсы түсініктер ұсынды", - деді Уолл-стриттегі қаржы менеджері және экономист Генри Кауфман. "Ол бізге қаржы нарықтарының жиі шектен тыс өзгеріп отыратынын көрсетті. Ол Федералдық резервтің соңғы мүмкіндік ретінде қарыз берудің маңыздылығын атап өтті". Минскийдің "қаржы тұрақсыздығы гипотезасы" (FIH) деп атаған несие жүйесінің моделі Джон Стюарт Милл, Альфред Маршалл, Кнут Уикселл және Ирвинг Фишердің көптеген идеяларын қамтиды. "Біздің экономиканың негізгі ерекшелігі, - деп жазды Минский 1974 жылы, - қаржы жүйесінің беріктігі мен әлсіздігі арасында ауытқуы және бұл ауытқулар бизнес циклдерін туғызатын процестің ажырамас бөлігі болып табылады". Ол сол кездегі көптеген негізгі экономикашылармен келіспей, бұл ауытқулар мен оларды қосатын бумдар мен бюстер еркін нарық экономикасында сөзсіз болады деп мәлімдеді, егер үкімет оларды реттеу, орталық банк іс-қимылы және басқа да құралдар арқылы бақылауға кіріспесе. Мұндай механизмдер іс жүзінде 1907 жылғы дүрбі мен Ұлы депрессия сияқты дағдарыстарға жауап ретінде пайда болды. Минский 1980-ші жылдарды сипаттайтын реттеуді жоюға қарсы болды. Калифорния университеті, Берклиде, Америка банкі басшылары қатысқан семинарлар оған несие беру және экономикалық қызмет туралы теориясын дамытуға көмектесті, ол екі кітапта, Джон Мейнард Кейнсте (1975), экономист пен оның үлестерін зерттеудің классикалық және тұрақсыз экономиканы тұрақтандыру (1986) және жүзден астам кәсіби мақалалар.
Қосымша өзгерістер
Минскийдің теориясы белгілі бір танымалдылыққа ие болды, бірақ негізгі экономикаға немесе орталық банк саясатына әсері аз болды. Минский өз теориясын ауызша айтты және оларға негізделген математикалық модельдер жасамады. Минский экономиканы модельдеу үшін математикалық теңдеулер емес, өзара байланысқан баланстарды пайдалануды жөн көрді: "Капиталистік экономика туралы теорияны пайдаланғанның баламасы, нақты және өндірістік функцияларға қатысты пайдалы функцияларды K (капитал деп аталатын) деп аталатын нәрсемен бастау болып табылады. экономиканың өзара байланысқан баланстары ". Нәтижесінде оның теориялары негізгі экономикалық модельдерге енгізілген жоқ, олар жеке қарызды фактор ретінде қамтымайды. Минскийдің активтер бағасындағы спекулятивтік көпіршіктердің макроэкономикалық қауіптеріне баса назар аударған теориялары орталық банк саясатына енгізілген жоқ. Алайда, 2007-2010 жылдардағы қаржы дағдарысынан кейін оның теорияларының саясаттық әсеріне қызығушылық артып, кейбір орталық банкілер орталық банк саясатына Минский факторын қосуды ұсынды.
Минскийдің капитализм кезеңдері
Минскийдің 1980-ші жылдардағы зерттеулері Кейнс талдауларына байланысты болса да, ол АҚШ экономикасының құрылымындағы өзгерістер жаңа талдауды қажет етеді деп ойлады және ол үшін ол Шумпетерге жүгінді. Минскийдің пікірінше, Шумпетер де (Кейнс те) қаржы капиталистік экономикадағы инвестициялардың қозғалтқышы деп сенді, сондықтан пайда табуға ұмтылған қаржы жүйелерінің эволюциясы капитализмнің уақыт өте келе өзгеріп отыратын табиғатын түсіндіре алады. Осыдан бастап Минский капитализмді төрт кезеңге бөліп көрсетті: коммерциялық, қаржылық, басқарушылық және ақша менеджері. Әрқайсысы қандай қаржыландырылатындығы және оны кім қаржыландыратынымен сипатталады.
Коммерциялық капитализм
Минскийдің алғашқы кезеңі сауда капитализмімен байланысты. Бұл кезеңде банктер алыс банктер мен жергілікті саудагерлер туралы артықшылықты білімдерін пайда табу үшін пайдаланады. Олар тауарлар үшін вексельдер шығарып, саудагерлерге несие береді және өздеріне тиісті міндеттеме алады, сондықтан күтілмеген шығын болған жағдайда олар төлеуге кепілдік береді. Кредиттік келісімшарт орындалған кезде несие жойылады. Банктер саудагердің қорларын қаржыландырады, бірақ капитал қорларын емес. Бұл пайданың негізгі көзі сауда арқылы болды, ал кейінгі кезеңдердегідей өндірісті кеңейту емес. Минский түсіндіргендей, "коммерциялық капитализм өндіріс машиналар мен еңбектің орнына еңбек пен құралдар арқылы жүргізілген кезде қаржы құрылымына сәйкес болуы мүмкін".
Қаржы капитализмі
Өнеркәсіптік революция өндірісте машиналарды пайдалануды және онымен бірге келетін еңбек емес шығындарды көбірек маңызды етті. Бұл "тұрақты активтерді" қажет етті және осылайша корпорацияны инвесторлар үшін жауапкершілігі шектеулі субъекті ретінде жасады. Қаржыландырудың негізгі көзі коммерциялық банктерден инвестициялық банктерге ауысты, әсіресе бағалы қағаздар нарығындағы акциялар мен облигациялардың көбеюімен. Кәсіпорындар арасындағы бәсеке бағаның төмендеуіне әкеліп, олардың қаржылық міндеттемелерін орындауға мүмкіндіктерін қауіпке ұшыратуы мүмкін болғандықтан, инвестициялық банктер трасттарды, бірігулер мен сатып алуларды жеңілдету арқылы капиталдың шоғырлануын көтермелей бастады. 1929 жылғы қор нарығының құлдырауы олардың экономикадағы үстемдігін тоқтатты.
Менеджерлік капитализм
Михал Калецкидің пайда теориясына сүйене отырып, Минский инвестиция деңгейі жиынтық сұранысты және осылайша пайда ағынын анықтайды деп айтады (яғни инвестиция өзін-өзі қаржыландырады). Минскийдің айтуынша, депрессиядан кейінгі экономикалардың кейнсиандық тапшылық шығыны пайданың ағынына кепілдік берді және өзін-өзі пайдадан қаржыландыратын фирмалардың оралуына мүмкіндік берді (капитализмнің алғашқы кезеңінен бастап кеңінен таралмаған нәрсе). Компаниялардағы басқару инвестициялық банкир мен акционерге тәуелсіз болды, бұл бизнес шешімдер қабылдауда ұзақ уақытқа әкелді, бұл Минскидің пікірінше, әлеуетті тиімді болды. Алайда, ол мұны фирмалардың бюрократияланғанын, бұрынғы капитализмнің динамикалық тиімділігін жоғалтып, "дәстүр тұтқынына" айналып кеткенін атап өтті. Мемлекеттік шығындар туралы шешімдер капитал активтерін дамытуға емес, тұтынуды кепілдендіруге ауысуы да тұрақтандыруға ықпал етті, дегенмен тұрақты жиынтық сұраныс депрессиялар мен рецессиялардың болмауымен байланысты.
Джон Мейнард Кейнске қатысты пікірлер
Джон Мейнард Кейнс (1975) атты кітабында Минский неоклассикалық синтездің "Жұмыспен қамтудың, пайыздың және ақшаның жалпы теориясы" деген түсінігін сынға алды. Ол жалпы теорияның өзінің түсінігін де ұсынды, ол неоклассикалық синтезде де-тасылған немесе елемеген аспектілерді атап көрсетті, мысалы Найттың белгісіздігі.
Таңдалған жарияланымдар
(2013) Кедейлікті жою: Жұмыс, әлеуметтік емес. Леви Экономикалық институты, Нью-Йорк. (2008) [1st. Паб. 1975]. Джон Мейнард Кейнс. МакГроу Хилл кәсіби, Нью-Йорк. (2008) [1st. Паб. 1986]. Тұрақсыз экономиканы тұрақтандыру. МакГроу Хилл кәсіби, Нью-Йорк. (1982) "Бұл" қайтадан бола ма?. М.Э. Шарп, Армонк. (1981-82 ж. қыс) "60-шы жылдардағы саясаттың синтезі". Нью-Йорк: Телос Пресс. Архивтер: Хайман П. Минский мұрағаты. 166 саны.