Кіріспе
Неміс миссионері (1871-1922) Карл Фридрих Теодор Стрехлоу (23 желтоқсан 1871 - 20 қазан 1922) - 1892 жылдың мамыр айынан 1922 жылдың қазан айына дейін Австралияның шалғай аймақтарында екі лютерандық миссияда қызмет еткен антрополог, лингвист және генеалог. Ол 1892 жылдан 1894 жылға дейін Оңтүстік Австралияның солтүстігіндегі Киллалпанинна (Бетесда деп те аталады) миссионында, содан кейін 1894 жылдан 1922 жылға дейін Алис-Спрингстен батысқа қарай 80 миль (129 км) жердегі Херманнсбургте болды. Стрехлоға оның әйелі Фридерика көмектесті, ол ақ қоныстану басталғаннан кейін бүкіл Австралияда аборигендер қауымдастықтарына қауіп төндіретін нәресте өлімін төмендетуде басты рөл атқарды. Табиғи тарихқа қызығушылық танытқан және жергілікті Аранда халқынан хабардар болған полимат ретінде Стрехлоу Германия мен Австралия музейлеріне өсімдіктер мен жануарлар үлгілерін ұсынды. Сондай-ақ, Стрехлоу 1897 жылы Британдық және шетелдік Киелі кітап қоғамы басып шығарған абориген тіліндегі (диери) Жаңа Келісімнің алғашқы толық аудармасына да атсалысты. Кейін ол Жаңа Келісімді батыс аранда тіліне аударды, сондай-ақ осы тілде оқу және қызмет кітабын шығарды. Оның әкесі қайтыс болған кезде 14 жастағы ұлы Теодор (Тед) Стрехлоу өзінің мансабын әкесінің жүргізген зерттеулеріне негіздеді.
Carl Friedrich Theodor Strehlow (23 December 1871 – 20 October 1922) was an anthropologist, linguist and genealogist who served on two Lutheran missions in remote parts of Australia from May 1892 to October 1922. He was at Killalpaninna Mission (also known as Bethesda) in northern South Australia, from 1892 to 1894, and then Hermannsburg, 80 mile (129 km) west of Alice Springs, from 1894 to 1922. Strehlow was assisted by his wife Friederike, who played a central role in reducing the high infant mortality which threatened Aboriginal communities all over Australia after the onset of white settlement. As a polymath with an interest in natural history, and informed by the local Aranda people, Strehlow provided plant and animal specimens to museums in Germany and Australia. Strehlow also collaborated on the first complete translation of the New Testament into an Aboriginal language (Dieri), published by the British and Foreign Bible Society in 1897. He later translated the New Testament into the Western Aranda language and also produced a reader and service book in this language. His son Theodor (Ted) Strehlow, who was 14 at the time of his father's death, built his career in part on the researches carried out by his father.
Ерте өмір және білім
Стрехлоу 1871 жылы 23 желтоқсанда дүниеге келді. Бұл некедегі жетінші бала Стрехлоу үлкен ұлы болып өсті, оның екі ұлы дифтериядан қайтыс болды. Стрехлоудың 1857 жылы туған үлкен әпкесі Магдалена одан он төрт жас үлкен еді. Оның білімі туралы аз мәлімет бар, бірақ 1886 жылы 14 жасқа толғанға дейін ол әкесімен жергілікті еркін лютеран мектебінде негізгі білім алды. Бұл мектепті ескі лютерандар мемлекеттік мектепке қарсы құрды. Ол Кальвинист және лютеран шіркеулерінің одағына кіріктірілді. 1886 жылға дейін Стрехлоудың жергілікті ескі лютеран дінбасысы, Rev. Карл Зайдель, оны төрт жылдық дайындық кезінде (ол кезде міндетті) матрицаға түсу үшін қажетті пәндерден (латын, грек, тарих, ағылшын, математика, дін және неміс) тәрбиелей бастады. Сабақтар Сейделдің орналасқан ауданындағы басты қала Ангермундедегі ханзаада өтті. Якоб Гриммнің идеялары әсер еткен қайнар лингвист Сейдель Стрехлоудың тіл біліміне деген қызығушылығының негізін қалады, бұл оның аборигендер қоғамы мен мәдениетінің ежелгілігі туралы көзқарасын түсінудің кілті, әсіресе оның бұрынғы жоғары деңгейден ыдырауы, Стрехлоу олардың тілдерінде айқын болды деп ойлады, олардың үшеуі: Дири, Аранда және Лорития. Стрехлоудың білім алуының ерекшеліктерінің бірі - оның әкесі отбасының кедей екендігін айтып, университетке түсуге қарсылық білдірген. Бұл қарсылық қызғаныштан туындаған болуы мүмкін. 1856 жылы оның әкесі алыс Помераниядағы Сифелдте мемлекеттік жүйеде жұмыс істеп жүргенде, діни тәлім бергені үшін екі аптаға қамауға алынды. Ол Ескі лютеран шіркеуінің мүшесі болғандықтан, оған тыйым салынған. Стрехлоу ағасының аға ағасы мен әпкесі Америка Құрама Штаттарына көшіп барған, мүмкін діни себептермен, бірақ бұл нақты емес. Сейдельдің көмегімен Стрехлоу 1887 жылдың қарашасында, 16 жасқа толмаған кезінде, Германиядағы кез келген миссионерлік мектептерде қызмет етуге арналған білім алуға әкесінің рұқсатын алды. Германияда діни қызметкерлерге университет білімі міндетті болғандықтан, ол тек шетелде дін қызметкері бола алды, бұл іс жүзінде Америкадағы неміс иммигранттары арасында жұмыс істеуді білдірді. Лейпциг миссиясы оны тым жас болғандықтан қабылдамағанынан кейін, кедей студенттер оқуы үшін құрылған Отандық және шетелдік миссиялар қоғамынан (Gesellschaft für Innere und Äussere Mission) қаржылай көмекпен, Стрехлоу 1888 жылы Пасхада Баварияның Орта Франкониядағы Нойендеттлезау қаласында Вильгельм Лёхе құрған семинарияға оқуға түсті. Мұнда үш жылдық оқу бағдарламасы Rev. Фридрих Бауэр, оның неміс грамматикасы 1913 жылға қарай 37 басылымға дейін жарық көрді, кейіннен ол Дуден болды. Бауэр 1873 жылы қайтыс болғаннан кейін мектепті Рев. Йоханнес Дэйнцер, оған Эрлангендегі ұстаздары қатты әсер етті, соның ішінде Негельсбах, фон Хофман, Томасиус, фон Раумер және басқалар. Семинарияда классикалық тілдерге ерекше көңіл бөлінгендіктен, көбірек академиялық бейімділік танытқан студенттер Гомер, Вергилий, Софокл және басқалардың шығармаларын оқыды. Стрехлоу 1892 жылы Пасхада бітіру алдында "жақсы бірінші" болды, оның соңғы емтихандары кешіктірілді, мүмкін ол американдық қауымда пастор лауазымын атқаруға тым жас деп саналғандықтан. Сол кезде оның сыныптастарының көпшілігі шетелге, олардың кейбіреулері Оңтүстік Австралияға, бірақ көпшілігі Америкаға кетті.
Миссионерлік шақыруға көшу
Лютерандық және кальвинисттік шіркеулердің бірігуіне қарсы шыққандардың арасында Рев. Фридрих Мейшель 1860 жылы Оңтүстік Австралияға келген. Ол бұрын Neuendettelsau-ның негізін қалаушы Вильгельм Лёхемен байланыста болған және кейбіреулер онымен әсерленген деп санайды. Стюарт Аделаидадан кейін Дарвинге дейін және 1862 жылы қайтадан оралғаннан кейін, Мейшел ішкі тайпалар арасында миссионерлік жұмыс идеясын алға тартты, әсіресе Дири, Бёрк пен Уиллге құрлықты кесіп өтуге тырысқаннан кейін көмектесті. Мейшель негізінен ревспен жұмыс істеді. Кристиан Аурихт пен Г. Дж. Рехнер, Австралияға келген алғашқы лютеран дінбасылары Кавель мен Фрицше арасындағы ажырымнан кейін құрылған Иммануил Синоды. Эммануил мен Австралия синодтары қолдаған миссионерлік миссия Киллалпаниннада Купердің сағасының солтүстік-шығысында, Германиядағы Херманнсбург миссиясындағы Хармстың миссионерлік мектебінің қызметкерлерімен құрылды. Стрехлоу бітірген кезде, иммануэль және австралиялық синодтар енді бірге жұмыс істей алмайтындығын шешкеннен кейін, Ньюэндеттелзаудан миссионерлер қабылданды, және Германиядағы Германсбургпен де жұмыс істей алмады, ол өзін мемлекеттік шіркеумен біріктіріп, "союзшыл" болды. 1891 жылы штаттық дағдарыс болды, бұл миссионерлердің өздерінің арасындағы келіспеушіліктерге байланысты, сонымен қатар лютерандық миссиялары жұмыс істейтін штаттық үкіметтермен қақтығысқа ұшырады. Стрехлоу әлі күнге дейін американдық қауымда орналастырылмаған болатын, сондықтан Киллалпаниннадағы мұғалім лауазымына орналастырылды, ол оны тиісті түрде қабылдады, 1892 жылы 30 мамырда Оңтүстік Австралияға келіп, Оңтүстік Австралияның Лайт Пасс қаласында тағайындалды. 1892 жылы 11 шілдеде Этадунна станциясына және Киллалпаниннаның өзіне бір күн немесе одан кейін жетті. Бірнеше сайтқа бөлінгендіктен, мұндағы миссионерлік қоныстар бірлесіп Бефесда миссиясы деп аталды және миссияға келгеннен кейін алты ай ішінде Стрехлоу Дири туралы білді.
Неке
Стрехлоу мен Фрида Йоханна Генриетта Кейссер алғаш рет 14 сәуір 1892 жылы Маунди бейсенбіде Франкониядағы Оберсулцбахтың викариясына барған кезде кездесті. Ол 16-шы сенбіге дейін ғана қалып, Пасха күні Неундетелльзауға Ауссегнунгты қабылдауға барды. 1889 жылдан жетім қалған Фрида 16 жасында ғана әкесінің ағасы - ақсақалдың үйінде қызмет етті. Ол өзінің бұрынғы үй шаруасындағы Мария Эккардтпен бірге Пасхалық жұмыртқаларды бояумен айналысып жүрді. Ол Австралияға барып, Стрехлоудың студенттері Фридрих Лейдиге үйленмекші еді. Бұл жұп үшін бір көрісуден сүйіспеншілік болды. 1892 жылдың соңында Стрехлоу дін қызметкеріне хат жазады. Омейс Фриданың қолын сұрады, бірақ ол тым жас болғандықтан, бас тартылды, ал кез келген жағдайда жұп бір-бірін танымады. Фриданың отбасының қарсылығына қарамастан, ол бұл идеяны ақымақ жасөспірімдер маңдайынан шығады деп ойлады, Стрехлоуға ақырында оған хат жазуға рұқсат етілді және екеуі қосылды, бірақ ол 1895 жылы 31 тамыздағы жиырмасыншы туған күніне дейін үйленбейді. Барлық танысу хат арқылы жүргізілді. 5 тамызда ол Рев. Омейс пен оның әпкесі Аугустаның күйеуі - ақсақал. Готфрид Хеккель Италияның Генуя қаласынан кемеге отырып, тағы бір болашақ миссионердің әйелі Мари Занмен бірге Оңтүстік Австралияға сапар шегеді. 1895 жылы 25 қыркүйекте Лейдиг оны Барросса аңғарының шетіндегі Пойнт-Пасс қаласында Карлға үйленді. Фриданың тек хаттар арқылы ғана таныған еркекке үйленуде не істегеніне күмәндануымен, неке бақытты болды және алты баламен жарылқады: Фридрих (1897 жылы туған), Марта (1899), Рудольф (1900), Карл (1902), Герман (1905) және Теодор (Тед Стрехлоу) (1908).
Германсбургке көшіп келу
1894 жылдың қазан айында Стрехлоу досы және бұрынғы оқушысы Rev. Джон Богнер Орталық Австралиядағы тасталған Херманнсбург миссионерлік станциясын қабылдады, ол негізінен қой, жүн, жылқы және ірі қара сату арқылы қаржыландырылатын. Оны жаңадан сатып алған еді Еммануил Синоды. Стрехлоу 1894 жылы 12 қазанда, жұма күні, 22 жасында, және тек үш демалыспен, 1922 жылға дейін сонда қалды. Ол 1895 жылы 25 мамырда Богнер әйелі мен баласымен келгенге дейін өз бетімен жүрді. Богнер қордың және қираған құрылымдардың қайта құрылуының басқарушысы болды, ал Стрехлоу білім беру, діни нұсқау және аудармадан жауапты мұғалім болды. және оның себебін түсіну үшін олардың мәдениетін зерттеу керек деп ойлады. Ол аборигендердің үш тілін үйренді: Диери, Аранда және Лорития. Ол көптеген басылымдарға қарама-қайшы, ол прозелитизмге шықпады, қызығушылық адамдардың өзінен болуы керек деп сенді: ол көптеген "конверттердің" христиандыққа тек ауызша қызмет етуін қаламады. Олар миссионерлік үйде тұрақты тұрып, онымен келіскеннен кейін ғана "біршама уақытқа" кетеді деп күтілді; олардың балалары өз тілінде оқып-жазуды үйренетін мектепке үнемі келуге тиіс еді, ал ер адамдар жалақысы бар жұмысқа орналасуы керек еді. Бетесдада бұл қойшылар, қырқындар, ізшілер және құрылысшылар ретінде жұмыс істеуді білдірді, ал Германнсбургте малшылар ретінде жұмыс істеді, таңба салды, жиналды, құрғақшылық кезінде су бұлақтарын қазып, малдарды оңтүстікке Ооднадатаға айдап әкетті, ізін қадағалады және сонымен қатар Балшық кірпіштер пайдаланылған Бетесдадан айырмашылығы Германнсбургтің тас ғимараттарын салуға көмектесті. Миссия жұмыс істейтіндерге, сондай-ақ олардың отбасыларына тамақ пен киіммен қамтамасыз еткендіктен, жұмыс істемейтін туыстарына олармен тамақты бөлісуге рұқсат етілмеді. Ас күніне үш рет Эсхауста ұсынылды, көбінесе Стрехлоуның өзі дау-дамайларды болдырмау үшін бақылады. Үкімет Миссияға қарттар мен мүгедектерді қолдау үшін жыл сайын 300 фунт стерлинг берді; барлық мектеп оқушылары тамақтандырылды және киінді. Фрида да Аранда тілінде еркін сөйлей бастады және жас әйелдер мен қыздарға үлкен ықпал етті, нәресте өлтірудің кең таралған практикасына қарсылық білдірді (әсіресе егіздерді өлтіру), оларға тігу және жөндеу сияқты негізгі дағдыларды үйретті, гигиенаға қажеттілікті атап өтті. Осылайша ол антропологтар мен басқаларды аборигендерді "жоғалған нәсіл" деп атауға итермелеген жоғары нәресте өлімін жеңді. Діни тәлім жергілікті тілдерде беріліп, ұзақ жылдар бойы жалғасты, адамдар тек тамақ алуға ғана емес, шынайы екендерін дәлелдегеннен кейін ғана шомылдыру рәсімінен өтті. Христиан қауымының жоғары лауазымды мүшелері Мұса Тьялкабота және Натанаэль Раувирака жаңадан келгендерге тәлім беруде рөл атқарды және Стрехлоумен діни мәтіндерді аударуда жұмыс істеді. Стрехлоудың жұмысының маңызды аспектісі - басқа аймақтардан келген туыстарын аралау сияқты, дінін өзгерткісі келмегендерге деген көзқарасы болды. Басқа жерлердегі тәжірибеден айырмашылығы, ол олардың Миссияға келуіне кедергі келтіруге сенбеді және олардың рәсімдерді орындауына құштар болмаса да, олар миссионерлік ғимараттардан біршама қашықтықта болған кезде араласпады. Бастапқыда да, қазір де құлшылыққа кірісу жалғасып келеді. Бұл адамдар Финк өзенінің батысында қоныстанған және жеуге болатын өсімдіктерді аулап, жинап, өздерін қамтамасыз еткен. Кейбіреулер бірнеше жыл жұмыс істеді, бірақ ешқашан өзгермеді: олар өздері мен отбасыларына тамақ пен киім алды, ал балаларын мектепке баруға шақырды.
Тіл білімі
Дарынды лингвист Стрехлоу Диериді зерттеуді Кох және Флиер I сияқты бұрынғы миссионерлер шығарған материалдарды қолданумен бастады, ал Аранда үшін ол қолданыстағы баспа мектеп материалдарын, сондай-ақ Германн Кемпедің 1891 жылғы грамматикасын және оған ілеспе сөздікті пайдаланды. Оңтүстік Австралияның Корольдік қоғамы. Бұл өз кезегінде Кохтың Диери зерттеулерінен және Мейердің Encounter Bay тілі, Narrinyeri грамматикасынан алынған. 1897 жылы Стрехлоу Аранда мен Диеридің салыстырмалы грамматикасын жазған болуы мүмкін; оған 1910 жылғы "Аранда Лорития" грамматикасы ілескен. Оның Сибертпен осы және осыған байланысты мәселелер бойынша хат алысқандығы жоғалған сияқты, бірақ ол 1902 жылы сәуірде Сиберт Германияға денсаулығының нашарлауы салдарынан қайтып оралғанға дейін онымен тығыз жұмыс істегені анық. Аранда тіліндегі еңбегінен басқа, Стрехлоу Лорития (Батыс шөл) тілін де бірінші рет егжей-тегжейлі зерттеді, екі тілдің де кең ауқымды сөздіктер мен грамматикасын жасады. Оның лориджа тіліндегі еңбегі ХХ ғасырдың екінші жартысында Батыс шөлейт тілдерін зерттеудің негізі болды. Стрехлоудың үш тілге арналған сөздіктер жинағы - бұл аборигендік сөздердің ең үлкен жинағы, олар арандада 7 600 сөзден, лоритияда 6 300 сөзден және диэриде 1 300 сөзден тұрады, барлығы 15 000-нан астам сөз. Бұл Стрехлоудың "Аранда мен Лорития тайпалары Орталық Австралияда" (Die Aranda und Loritja Stämme in Zentral Australien) кітабының ажырамас бөлігі болуы тиіс еді. 1910 жылы 27 қазанда Леонардидің өлімінен кейін, ол мен Стрехлоу алғаш рет кездескенге дейін екі апта бұрын, кітаптың редакторы болмағандықтан, бұл материал ешқашан жарияланбады. Оның орнына ол оның ұлы Т. Г. Х. Стрехлоудың еңбегінің негізіне айналды, ол Орталық Австралияның Аранда дәстүрлері мен әндеріне көп материал берді. Кейінгі миссионерлер, соның ішінде Эрнабелладағы пресвитериандар да оны қолданды.
Аудармалар
Аранда мен Диериге христиандық діни материалдарды аудару жұмысының дамуы ретінде, оның алдыңғылары Кох пен Иоганнес Флиерл I Бефесдада және Кемпе, Шварц және Шульце Германсбургте болғандай, Стрехлоу Аранда рәсімдерінде қолданылатын қасиетті әндерді жазды және оларды неміс тіліне аударды. Бұл материалдың алғашқы сәтті жаздырылуы болды, Кемпе оны жоғалған тілде деп ойлады. Спенсер мен Гиллен Аранданы "мағынасын білмейтін әндерді әндейтін жалаңаш жабайылар" деп сипаттады және оны Дарвиндік өмір сүру күресі кезінде артта қалған примитивті халық екендігінің дәлелі ретінде қолданды. Стрехлоу материалды Ежелгі адамдардан арнайы нұсқаусыз түсіну мүмкін емес деп кодталғандығын көрсетті, олар оның мағынасын білетін, осы білімді қызғанышпен сақтайтын, ән-күйлерге берілген күштің дұрыс емес қолға түсуін тоқтату үшін; бұл құрылғы ән-күйлер рәсімдерге қатысатын ер адамдар жаттап алғанмен, тиімді болды. Стрехлоуға бұл туралы Хермансбургтегі аға адамдар, әсіресе Лоатжира, нұсқау берді, оның ақпараты Стрехлоудың кітабына таралған. Ол сонымен қатар өздерінің хабаршыларының рәсімдер мен бастау рәсімдерін сипаттап жазды, сөйлем аралық мәтіндерді қолдана отырып, осылайша тілдің өзгеруі салдарынан бүгінгі күні классикалық мәртебеге ие болған нысандарды сақтады. Ол этимологияға қатты қызығады, ал оның кітабында этимологиялық тұстарды егжей-тегжейлі түсіндіретін төменгі жазбалар көп. Стрехлоуның мансабындағы аномалиялардың бірі - оның миссионерге сәйкес келмейтіндігіне байланысты рәсімдерге жеке қатысудан бас тартуы, оған қатты қызығушылық танытқанына және оның кітабында берілген егжей-тегжейлі сипаттамаларға қарамастан.
Антропология
Ол Германияның Гессендегі Грос Карбеннің барон фон Леонхарди Морицпен бірлесіп жұмыс істеді, ол сонымен қатар өзінің монументалды антропологиялық еңбегін Die Aranda und Loritja Stämme in Zentral Australien (Орталық Австралиядағы Аранда және Лорития тайпалары) жазуды ұсынды. Леонарди редактор болғандықтан, бұл еңбек жаңадан құрылған Франкфурт-на-Майнның Städtisches Völkermuseum (Муниципальдік этнологиялық музей) алғашқы басылымы болды, ол 1907-1920 жылдар аралығында сегіз бөлімде жарық көрді. Стрехлоу әлемдегі ең жақсы деп саналатын аборигендік артефактілер коллекциясын - қасиетті де, зайырлы да - Франкфуртқа жіберді, өкінішке орай, екінші дүниежүзілік соғыста қаланың бомбалауынан көп бөлігі жойылған, бірақ кейбір жақсы бөлшектер қалды. 1910 жылы Леонардидің кенеттен қайтыс болуына байланысты Стрехлоудың "Аранда мен Лорития тайпалары" кітабының бір бөлігі ретінде жоспарланған лингвистикалық зерттеулері ешқашан жарияланбады, бірақ оның ұлы Т. Г. Х. (Тед) Стрехлоу және кейіннен Германнсбург миссионерлері қолжазба түрінде қолданған. Стрехлоудың тілдерді білуі және Лоатжира, Тмала және (Лорития үшін) Талку сияқты аға адамдармен қарым-қатынасы оған Миссиядағы халықтардың аңыздары, сенімі, әдет-ғұрыптары, шежірелері, құпия бастамашылық өмірі және сиқырлы тәжірибелері туралы үлкен трактатты жариялауға мүмкіндік берді. Кітап 1907-1920 жылдар аралығында бөліп-бөліп басылып шықты және Стрехлоу мен неміс ғалымы Мориц фон Леонардидің хат алмасуының нәтижесінде пайда болды. Бұл жұмысты қоршаған кейбір шатасуларды түсіндіру үшін оны Стрехлоу жазды, Леонарди редакциялады және 1907 және 1920 жылдар аралығында Франкфурттың жаңадан құрылған Städtisches Völkermuseum (Муниципальдік этнологиялық музей) қамқорлығымен бөлімдерде жариялады. Леонардтың музейдегі профессор Бернхард Хагенмен байланыстарының арқасында баспа шығындарын Франкфурттың антропологиялық қоғамы қаржыландырды, ол кезде Франкфурттың мәдени өмірінде маңызды рөл атқарды және бай қайырымды адамдар қолдады, олардың кейбіреулері Франкфурттың белгілі еврей отбасыларынан шыққан. Ал мұражайға арзан бағамен артефактілер мен қасиетті заттардың үлкен коллекциясы берілді, өкінішке орай, олардың көпшілігі Екінші дүниежүзілік соғыста жойылған. Бұларға әдеттегі найзалар, бумерангтар, воумералар, қазба таяқтары, тас пышақтар және күнделікті заттар, сонымен қатар тжурунгалар, рәсімдік заттар мен әр түрлі әшекейлер кірді, олар рәсім аяқталғаннан кейін жойылған, курдайтча аяқкиімдері, таяқтар және т.б. Еуропалықтарға Аранда мен Лоритя халқы мен олардың ішкі әлемі туралы толық және жан-жақты сурет алуға мүмкіндік беру мақсатында кітаптағы түсіндірмелермен бірге. 1913 жылдың қараша айындағы заң бойынша жергілікті материалдарды экспорттау шектелгеннен кейін, Кельннің Раутенстраух Джост мұражайына арналған коллекция Порт-Аделаидада тәркіленді және оны Оңтүстік Австралия мұражайы сатып алды. Стрехлоудың ұзақ уақыттан бері өлген ерлер мен әйелдердің генеалогиялық жазбалары ХІХ ғасырдың басына таман Австралиядағы ең толық және бүгінгі ұрпақтары үшін баға жетпес құндылық болып табылады; Өкінішке орай, олар жарияланғанда қатты кесілді, бірақ түпнұсқалары Алис-Спрингстегі Стрехлоу ғылыми-зерттеу орталығында сақталған. Стрехлоудың кітабы Уолтер Болдуин Спенсер мен Фрэнсис Джеймс Гилленнің жоғары бағаланған "Орталық Австралияның жергілікті тайпалары" атты еңбегінде табылған кейбір нәтижелерге қарсы шықты, ол кезде Аранда туралы соңғы сөз ретінде қабылданды. Бұл Лондонның антропологиялық ортасында Эндрю Ланг, сэр Джеймс Фрейзер, Роберт Ранулф Маретт, А. С. Хаддон, Спенсер және кейіннен Бронислав Малиновскийді қамтитын үлкен дау-дамайға әкелді. Талқылаудың басты мәселесі аборигендер еуропалықтарға қарағанда төмен деңгейдегі примитивті халықтар ма (Фрейзер мен Спенсердің пікірі) немесе бұрын мәдениеттің жоғары деңгейінде болған құлдыраған халықтар ма (Стрехлоудың тілі туралы біліміне негізделген пікірі). Стрехлоудың зерттеулерін Англияда Эндрю Ланг пен Н. В. Томас, Францияда Эмиль Дюркгейм, Марсель Маус және Арнольд ван Геннеп, Германияда Фриц Грейбнер және Австрияда Патер В. Шмидт қабылдады және Бронислав Малиновскидің "Австралиялық аборигендер арасындағы отбасы" кітабының негізгі көзі болды. 1992 жылы Die Aranda und Loritja Stämme ағылшын тіліне Rev. Hans Oberscheid және әлі күнге дейін жариялануды күтуде. Стрехлоу 1875 жылғы "Аррнте суларының қырғыны" туралы жазды, онда Оңтүстік Аранда тіл тобының 80-100 ерк�...
Табиғи тарих жинақтары
Стрехлоу Леонардиге жануарлар мен өсімдіктер дүниесінің көптеген үлгілерін жіберді, ол оларды Франкфурттың Сенкенберг табиғат мұражайына орналастырды, кейбір материалдар Берлинге және Дармштадттағы ботаникалық бақтарға жіберілді. Олардың көпшілігі бұрыннан жіктелген болса да, кейбіреулері бұған жатпайтын және олардың қатарына Гегира моритци және Ктенотус леонхарди сияқты бауырымен жорғалаушылар кіретін. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Германияға материал жіберу мүмкін болмады, сондықтан материал Оңтүстік Австралия мұражайының директоры Эдгар Уэйтке жіберілді, оның ішінде Ramphotyphlos endoterus сияқты сирек кездесетін түрлер. Стрехлоудан басқа материалдар Аделаидадағы Harris, Scarfe & Co фирмасының Фредерик Скарф арқылы алынды.
Болдуин Спенсер және Германсбург
Стрехлоу мен оның әйелі Фрида үшін 1912-1922 жылдар аралығында Спенсердің Миссияны жабу әрекеттері басым болды. 1913 жылы арнайы комиссар және аборигендердің бас қорғаушысы ретінде Спенсер барлық абориген балаларды ата-аналарынан алып, ата-аналарымен кез-келген байланыс жасамайтын, олардың тілінде сөйлеуіне кедергі келтіретін және бұтада өмір сүруге қабілетсіз болатын қорлар құруды ұсынды. "Бұл міндетті түрде қиындыққа ұшырайды және ата-аналарға қиындық тудырады" деп мойындаған Спенсер мұны "балалар белгілі бір жасқа жеткеннен кейін, лагерьдегі өмірге, оның лас ортасына және бұтада шексіз жүріп-тұруға дағдыланғаннан кейін, оларды қайтарып алуға тырысудың еш пайдасы жоқ" деп негіздеді. Сондықтан ол оларды алып кетуді жөн көрді, өйткені "олар көшпелі өмір сүру құмарлығын біртіндеп жоғалтады және шын мәнінде бұтада өмір сүруді қамтамасыз ете алмайды". Ол әсіресе "жартылай таптан шыққан" балалардың лагерьдегі өмірмен байланыста болмауын қамтамасыз етуге тырысты. Германсбург лютерандардан алынып, "ондағы оңтүстік орталық тайпалардың қалдығы үшін резерв ретінде қызмет етуі керек, онда олар тиісті және құзыретті бақылаумен еңбек адамына үйретілуі мүмкін". Бірқатар тергеулер Миссияға жағымсыз әсер ету үшін ұйымдастырылды. Алайда солтүстік территорияның әкімшісі Джон А. Гилрут 1913 жылы Дарвиннен келіп, осы жағымсыз хабарлардың растығын тексергенде, көргендерімен таңғалып, Стрехлоулар мен Миссияны қалдыру керек деп шешті. 1914 жылдан бастап Ида Стэндли өзінің жарты касталық мектебін Алис-Спрингсте жүргізді, сондықтан келесі жоспар ол Херманнсбургте алмастыруы керек болды. Стрехлоуның оған берген жауабы: "Қара балаларды ата-аналарынан ажыратып, оларға бір-бірімен аранда тілінде сөйлесуге тыйым салу және мүмкін болған жағдайда қарттарды станциядан қуып шығару, мен ешқашан келіспеймін. Менің тапсырмам - бүкіл әлемге Ізгі хабарды уағыздау, бұл тек ана тілінде тиімді түрде мүмкін. Бұл тәжірибе барлық жерде де, Австралиядан басқа, басқа жерлердегідей, бұл жерде де ерекше ұстанымға ие".
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Германнсбургтің шалғай орналасуына байланысты 1910 жылы Стрехлоу балаларын ата-аналары Германияға алып кетіп, жақсы білім алды. Тек ең кішісі - Тео (Тед) - 1911 жылы олармен бірге қайтып келді. Соғыс кезінде немістер мен неміс тектес адамдар ұдайы жала жабу мен қысымшылыққа ұшырады, көптеген адамдар лагерьлерге қамалды, кейде олар қатал қарым-қатынас көрді. Үлкен ұлы Фридрих 1915 жылдың ортасынан бастап неміс армиясында болғандықтан, Стрехлоулар Карл 1901 жылы азаматтығына ие болғанына қарамастан, құлақтандырылатын хабарлардың нысанасына айналды. Спенсердің әсерінен оны және Миссияны абыройдан айыру үшін көптеген әрекеттер жасалды. 1911 жылы 1 қаңтарда Солтүстік территорияның Оңтүстік Австралиядан Австралия одақтастығына берілуі дискриминациялық заңдарды енгізу қиынға соқты. Стрехлоуға Элис-Спрингс полициясының сержанты Роберт Стотттың қолдауы тиді, ал ең бастысы, Гилрут әкімші, ол оның Херманнсбургтегі жұмысының құрметіне ие болды, бұл Спенсердің ашуын туғызды, ол өзінің бұрынғы әріптесінің атын 1911 жылы лауазымға ұсынды. Алайда, соғыс аяқталғаннан кейін, неміс иммиграциясына тыйым салғандықтан, Стрехлоудың мұрагерін табу мүмкін емес болды. Бастапқыда 1920 жылға дейін ғана тұру туралы келісімшарт жасалса да, ол, Фрида және Тео (Тед) Германияға оралған кезде, Стрехлоу белгісіз мерзімге қалуға мәжбүр болды. Атпен және арбамен саяхаттау және Стрехлоудың ауыр өлімі оның ұлы Теоның сыйлық иеленуші кітабында сипатталған: "Ат жегісі бұрылысына саяхат". 2012 жылы, екінші томы 2019 жылы жарық көрді.