Кіріспе

Патриотизм мен социализмді біріктіретін идеология Әлеуметтік патриотизм - патриотизм мен социализмді біріктіретін ашық патриоттық көзқарас. Ол бірінші рет Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында, әлеуметтік демократтардың көпшілігі өз үкіметтерінің соғыс күшін қолдап, социалистік интернационализм мен жұмысшы ынтымағынан бас тартқан кезде анықталды. Әлеуметтік шовинизмді, әсіресе соғыс кезінде, өз ұлтын қолдауға бағытталған (мысалы, үкімет, мәдениет және т.б.) Басқа ұлттарға қарсы) социалистер мен социал-демократтар көрсетеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде солшыл саяси партиялардың көпшілігі аз ғана ерекшелікпен әлеуметтік шовинистік ұстанымға келді. Социалистердің көпшілігі өзінің антимилитаризмінен және жұмысшы класының халықаралық бірлігіне деген сенімінен "атамекенді қорғау" пайдасына бас тартып, әлеуметтік шовинизмге бет бұрды, әсіресе Германияның Социал-демократиялық партиясы мен Француз жұмысшы Интернационалының бөлімшесі. Әлеуметтік патриотизмнен айырылу туралы үндеу айтылды, бұл Үшінші Интернационалдың құрылуына әкелді.

Еңбекке қарсы іс-қимылға әсері

Соғысқан елдердің арасындағы еңбек қатынастары саясатының салдары Германияда Burgfriedenspolitik деп аталатын, ортағасырлық "бейбітшілік (әсіресе, қақтығысқан отбасылар арасында) қоршалған қала ішінде" деген ұғымнан шыққан термин болды. Басқа елдердің өз шарттары болды, мысалы Францияның қасиетті одағы және Португалиядағы União Sagrada. Осылайша, ереуілдер мен басқа да өндірістік іс-қимылдар тоқтатылуы керек еді. Алайда 1916 жылдан бастап Германияда жалақының төмендеуі, сондай-ақ азық-түлік пен энергияның жетіспеушілігі салдарынан заңсыз еңбек ереуілдері көбейе бастады. 1916 жылы маусым айында Берлинде 50 мыңнан астам жұмысшы Карл Либкнехттің түрмеге қамалуына наразылық білдіріп, ереуілге шықты. 1917 жылы сәуірде Берлинде және Лейпцигте жұмысшылар нан үлестіріміне қатысты көтеріліс жасағанда, үкімет әскери күшпен жауап берді. Аудандардың ең үлкен шамасы 1918 жылдың қаңтар айында болды, онда бір миллионнан астам жұмысшы жұмыстан кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін большевиктердің революцияны жеңгенімен бірге, соғыс кезінде болған жағдайларды аңсаған фашизмнің басты мотивациясы болды.

Циммервальд конференциясы, 1915 жылдың қыркүйегі

Циммервальдтағы Халықаралық Социалистік Конференцияда социал-патриоттар "бұрынғы Германиядағы Социал-демократиялық көшбасшылардың ашық патриоттық көпшілігі" ретінде анықталды. Франция мен Австрияда көпшілік сондай-ақ, ал Ұлыбритания мен Ресейде Генри Хайндман, Фабиандар, кәсіподақшылар, Георгий Плеханов, Илья Рубанович және Наша Заря сияқты кейбір адамдар аталды. Конференциядан кейін саяси журнал Vorbote құрылды, оның редакторы Антон Паннекук болды. Алғашқы санының кіріспесінде Паннекук әлеуметтік патриоттарға, сондай-ақ ашық империалистерге қарсы "өтіріксіз күреске" шақырды, бұл әлеуметтік патриотизммен үзіліс арқылы Үшінші Интернационалдың негізін қалауға әкелді.

Әдебиетке әсері

Джордж Оруэллдің 1949 жылы жарық көрген "1984: War is Peace" атты романындағы үш бөлімнен тұратын сериясының алғашқы ұраны осы тұжырымдамада жатыр. Оның қиялға салынған қоғамы үнемі соғысып, еңбекке баулудан бастау алған наразылықтан сақтанады.

Сыншылар

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияда социал-шовинизмге қарсы күрескен коммунистердің екі елеулі мысалы Роза Люксембург пен Карл Либкнехт болды. Олар пролетариаттық интернационализмді жақтады, жалпы әлеуметтік қатынастар жұмысшыларды кез келген ұлттық шекаралар арқылы біріктіреді деп сенді. Олар пролетариат тек қана социалистік революцияда қажетті зорлық-зомбылықты қолдануы керектігін атап өтті. Әлеуметтік шовинизмге қарсы қолданылатын жалпы ұран "Соғыс емес, сыныптық соғыс" деп аталады.