Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Брайан Де Палманың 1990 жылғы фильмі
1990 film by Brian De Palma
Сюжет
Шерман МакКой - Уолл-стриттегі облигация трейдері, ол жақсы өмір сүруден және оңтүстіктің алтын қазушысы Мария Раскиннің жыныстық қатынасынан ләззат алып, миллиондаған ақша табады. Шерман мен Мария JFK әуежайынан Марияның пәтеріне қайтып бара жатқанда, олар жылдам жолдан қате бұрылыс жасап, Оңтүстік Бронкстың "соғыс аймағында" болады. Шерман жолдан дөңгелекті алып тастау үшін машинадан шыққаннан кейін оларға екі қара нәсілді жасөспірім жақындады. Ол машинаға қайта түседі, Мария қозғалтқышты кері бұрады, жасөспірімдердің біреуін басып, олар қашады. Шерман оқиға туралы полицияға хабарлауды қалайды, бірақ Мария олардың қарым-қатынасы жұртшылыққа белгілі болады деп қорқып, оны бірден сөйлетеді. Ал алкогольге салынып, редактормен татуласу үшін мақала іздеген журналист Питер Фэллоу, қылмысты қашып құтылу ісіне тап болып, еврей қауымының еврей прокуроры Эйб Вайспен кездесуіне шақырады. Судья Леонард Уайттың айтуынша, прокурор Уайстың барлық іс-әрекеті қара нәсілді және пуэрто-риколық сотталғандардың түрмеге түсуімен аяқталады. Уайс ақ нәсілді сотталған адамды іздеп, азшылықты көпшілік қауымдастықты өзінің қайта сайлануына лайық екеніне сендіру үшін іздеп жүр. Вайс машинаның иесі ретінде ашылған, сондықтан да оны соққыға ұшыратып, қашып кеткен жүргізуші деп саналатын, азшылықтардың кекшіл адамы ретінде бейнесін қалыптастыру және Нью-Йорк қаласының мэрі болу үшін, Шерманды соттауға байланысты баспасөздің қамтылуын мойындайды. Шерманның тізе бүгіп қалуымен Нью-Йорк әртүрлі топтарға бөлініп, өздерінің циникалық мақсаттарына сай жағдайды пайдаланып отыр. Ақырында, Шерманға жанашыр судья Леонард Уайт пен өкініш білдірген Фэллоудан басқа оған қолдау көрсететін одақтастары жоқ. Фэллоу Марияның пәтерінің қосалқы жалға берушісі болып табылатын әйелмен кездескенде және үйдің иелері әйелдің шынымен де жалға алынған пәтерде тұрмағанын дәлелдеу үшін пәтердегі әңгімелерді жасырын түрде жаздырып алғанын білгенде, үлкен артықшылыққа ие болады. Ол МакКой ісі туралы ақпаратты (Мария машинаны өзі жүргізгенін айтады) ашып, оны Фэллоуға береді, ол оны МакКойдың қорғаушы адвокатына жасырын түрде береді. Шерман бір таспаға қол жеткізеді және сотқа түсіріп береді, онда Марияның өзі берген дәлелдемесіне тікелей қайшы келетінін көрсетеді, ол өзін жалған куәлік бергенін және оның құлдырауына себеп болғандығын көрсетеді. Шерман кассетаны өзінің портфельіндегі магнитофонында ойнатады, ол үстелінде тұрған шағын динамикке қосылған. Сот осы дәлелдемемен сотқа келуін бұйырғанда, ол таспаны өзінің екенін (осыны дәлелдеме ретінде қабылдауды) айтады, нәтижесінде оның ақталуы. Сотта отырғандар дүрбіле бастайды, сонда судья Уайт олардың өздерін ақылды және ақылды сезінуге құқығы жоқ деп, немесе олар Шерманнан жоғары екендіктерін, егер Бакон ақсақалдың кемтарланған нью-йорктықтарға көмектесуді талап еткенін, бірақ шын мәнінде нәсілдік алаяқтықпен айналысатынын, немесе округ прокуроры Вайс бұл істі әділдік мүддесі үшін емес, азшылық сайлаушыларды өзінің саяси мансабын одан әрі дамыту үшін олардың "ақталу" қалауына жүгіну арқылы шақыру үшін шақырды. Судья өз ойын жеткізген соң, ол адамдарды әдепті болуға және Шерманды босатып, өздерінің жолдарын өзгертуге шақырады. Бір жылдан кейін Фэллоудың кітабының тұсаукесеріне үлкен аудитория құлақтап отыр. Фэллоу Шерман МакКой Нью-Йорк қаласынан белгісіз жерге көшіп кеткенін айтады, мүмкін ол жасырын өмір сүру үшін.
Sherman McCoy is a Wall Street bond trader who makes millions while enjoying the good life and the sexual favors of Maria Ruskin, a Southern belle gold digger. Sherman and Maria are driving back to Maria's apartment from JFK Airport when they take a wrong turn on the expressway and find themselves in the "war zone" of the South Bronx. They are approached by two black youths after Sherman gets out of the car to move a tire out of the road. He jumps back into the car and Maria guns the engine in reverse, running over one of the teenagers and they drive away. Sherman initially wants to report the incident to the police, but Maria immediately talks him out of it, fearing that their affair would be publicly exposed. Meanwhile, alcoholic journalist Peter Fallow, anxious for a story to make good with his editor, comes upon the hit and run case as a rallying point for the black community calling upon Jewish district attorney Abe Weiss, who is the Bronx District Attorney seeking re election. According to Judge Leonard White, almost all of DA Weiss' prosecutions end up with black and Puerto Rican defendants going to prison and Weiss is seeking a white defendant for purposes of convincing the minority majority community that he is worth re electing. Weiss recognizes the press coverage inherent in prosecuting the callow Sherman, who has been discovered as the owner of the car, and therefore presumed to be the hit and run driver, in order to cultivate the image as an avenger for the minorities and be propelled to the mayorship of New York City. As Sherman is brought to his knees, New York City fragments into different factions who use the case to suit their own cynical purposes. Finally, Sherman is left without any allies to support him except for the sympathetic Judge Leonard White and the remorseful Fallow. Fallow gains a tremendous advantage and insight into the case when he is dating a woman who is the sub letting landlord of Maria's apartment, and knows of secret recordings of conversations in the apartment made by the building owners to prove that the woman is not in fact living in the rent controlled apartment herself. She discovers information about the McCoy case (where Maria states she was driving the car), which she gives to Fallow, who in turn covertly supplies it to McCoy's defense attorney. Sherman gets his hands on a tape and plays the recording in court, where it reveals Maria directly contradicting the evidence she has just given, showing she has been perjuring herself and causing her to faint. Sherman plays the tape on a tape recorder inside his briefcase connected to a small loudspeaker that he holds on the desk. When the judge orders that he approach the bench with this evidence, he asserts that the tape is his (making it admissible evidence), resulting in his acquittal. The people in the court go into an uproar, to which Judge White launches into a tirade that they have no right to act self righteous and smarmy, or that they are above Sherman, considering Reverend Bacon claims to help disadvantaged New Yorkers but actually engages in race baiting, or that the District Attorney Weiss pushed this case not in the interest of justice but in the interest of appealing to minority voters to further his political career by appealing to their desire to "get even". After the Judge makes his point, he begs the people to be decent and change their ways, letting Sherman go. A year later, a large audience is applauding the premiere of Fallow's book. Fallow says that Sherman McCoy has moved away from New York City to an unknown destination, presumably to live in obscurity.
Актерлік құрам
Сонымен қатар, Джордж Плимптонның камео бейнесі бар, Джеральдо Ривераның камео бейнесі бар, ал Хэнкстің әйелі Рита Уилсон фильмнің басында PR әйел ретінде кішкентай, бірақ қарқынды рөлге ие.
In addition, George Plimpton has a credited cameo appearance, Geraldo Rivera has an uncredited cameo appearance, and Hanks's wife Rita Wilson has a small but intense role as the PR woman at the beginning of the movie.
Өндіріс
"Бейнебастылардың отшаңы" романы бестселлер болды. Warner Bros. автор Том Вольфтен $750,000-ға құқықтарды сатып алды. Фильмнің түсірілімі дау-дамайға ұшырады. Олардың арасында актерлік таңдау да болды. Жоба алғаш рет ұсынылып, Майк Николс бастапқы режиссер ретінде тіркелген кезде, ол Стив Мартинді Шерман МакКой рөліне алғысы келді, бірақ студия оны қабылдамады, өйткені олар Мартин рөлге тым қарт деп ойлады. Том Вулф МакКой үшін Шеви Чейсті қалаған. Кевин Костнер, Том Круз және Кристофер Рив де рөлге қарастырылды. Брайан ДеПальма ақырында режиссерлікке келді және Питер Фэллоу рөлін Джек Николсон мен Джон Клийзге ұсынды (Фэллоу романда ағылшын тілінде болды), бірақ екі актер де рөлден бас тартты. Де Пальма актер таба алмағандықтан, студия 1988 жылы шыққан "Die Hard" фильмінде ойнаған Брюс Уиллисті таңдауға мәжбүр болды. Бастапқыда Уолтер Маттауға судья рөлі ұсынылды, бірақ ол 1 миллион доллар ақы талап етті. Продюсерлер оның бағасын қанағаттандырудан бас тартып, Алан Аркинмен келісімшартқа қол қойды. Аркинді кейін Морган Фримен алмастырды, өйткені студия судьяның этникалық басын еврейден афроамерикандыққа ауыстыруды шешті. Бұл фильмнің нәсілдік саясатына қатысты сынға жауап беру үшін, ал судьяның басты кейіпкерлердің манипуляциялық әрекеттерін айыптау үшін диалог қосылды. Де Палма фильмді "ақ төреші қара нәсілді көрерменге мораль туралы әңгімелесе отырып, нәсілдік поляризациялауды қаламайтынын" айтты. Аркин қайта ойнатылғаннан кейін төлемінен бас тартудан бас тартты. Судьяның рөліне Эдвард Джеймс Олмос та қарастырылды. Фильмде маңызды рөл атқарған Ф. Мюррей Абрахам келісімшарт таласы бойынша атын атамауды жөн көрді. Ол сұраған атаудан жоғары есеп айырысудан бас тартқан кезде, ол өз атын суреттен алып тастады. Де Палма Ума Турманның Мария Раскин рөлін ойнауын қалады. Турман рөлге сынақтан өтті, бірақ Том Хэнкс ол рөлге лайық емес деп ойлады және ақырында Мелани Гриффит оның орнына таңдалды. Студия бастапқы материалға елеулі өзгерістер енгізді, Шерман Маккойды көбірек жанашырлық танытты және кішігірім кейіпкерді, судья Леонард Уайтты (соңында Фримен ойнады) қамтитын қосалқы сюжет қосылды.
The novel of The Bonfire of the Vanities was a bestseller. Warner Bros. bought the rights from author Tom Wolfe for $750,000. The film's production was plagued by controversy. Among them were the acting choices. When the project was first pitched and Mike Nichols was attached as the original director, he wanted Steve Martin for the role of Sherman McCoy, but the studio rejected it because they thought Martin was too old for the role. Tom Wolfe wanted Chevy Chase for McCoy. Kevin Costner, Tom Cruise and Christopher Reeve were also considered for the role. Brian DePalma ultimately came on board to direct and offered the role of Peter Fallow to both Jack Nicholson and John Cleese (Fallow was English in the novel), but both actors turned down the role. When De Palma was unable to deliver an actor, the studio forced him to cast Bruce Willis, who had starred in the successful 1988 film Die Hard. Walter Matthau was initially offered the role of the judge, but demanded a fee of $1 million. The producers balked at meeting his price and signed Alan Arkin instead for a modest $150,000. Arkin was then replaced by Morgan Freeman when the studio decided to change the judge's ethnicity from Jewish to African American in order to respond to criticism of the film's racial politics, and dialogue was added to have the judge denounce the manipulative actions of the main characters. De Palma said he "didn't want to racially polarize" the film by having "a white judge talking morality to a basically black audience." Arkin refused to waive his payment after being recast. Edward James Olmos was also considered for the role of the judge. F. Murray Abraham, who had a significant part in the film, chose not to be credited because of a contract dispute. When he was denied the billing above the title that he had requested, he took his name off the picture. De Palma wanted Uma Thurman to play Maria Ruskin. Thurman tested for the role, but Tom Hanks felt that she wasn't right for the part and, eventually, Melanie Griffith was cast instead. The studio made significant changes to the source material, making Sherman McCoy more sympathetic and adding a subplot involving a minor character, Judge Leonard White (eventually played by Freeman).
Түсірілім
Фильмдегі бір көрнекті сахнада Мария Раскин (Мелани Гриффит) Air France Concorde ұшағымен Нью-Йоркке келеді. Фильмнің екінші бөлім директоры Эрик Шваб, күн мен уақытты есептеп, JFK әуежайының ұшу-қону жолағының күн батысымен дәл сәйкес келетінін, фон ретінде қызмет ететінін және кез-келген жылы орын алатын 30 секундтық уақыт аралығында түсіруге қол жеткізді. 5 камералы кадр 80 000 долларға шықты және соңғы кесуде 10 секундқа созылды. Кинооператор Вилмос Зсигмонд American Cinematographer мақаласында түсірілімді өз үлесіне алды. Шваб сондай-ақ, Крайслер ғимаратының үстіндегі гаргульдің жанында орналасқан камера платформасынан Манхэттеннің 24 сағаттық уақыт аралығын талап ететін, бірдей күрделі және қымбат орнатылған ашылу атауын түсірді. Бірнеше жиынтық Роберт Деннинг пен Винсент Фуркадтың Каролин Роем мен Генри Кравис үшін безендірген үйін пародиялады. Фильмдегі Питер Фэллоудың кітабының мұқабасы Том Вулфтың 1987 жылғы романының алғашқы басылымына ұқсас дизайны бар. Кристофердің бастапқы сценарийі көлікпен соққыға ұшыраған адамның ауруханадан шығып кеткенімен циникалық аяқталды, бұл бүкіл сценарий ойлап шығарылған дегенге меңзейді. Бұл соңы көрермендерге ұнамады және оны тастап кетті.
In one notable scene in the film, Maria Ruskin (Melanie Griffith) arrives in New York on an Air France Concorde. The film's second unit director, Eric Schwab, calculated the time and day when a runway at JFK Airport would line up exactly with the setting sun, to serve as a backdrop, and managed to film in the single 30 second time period when this occurs in any given year, while winning a bet that he could make the scene an essential part of the movie. The 5 camera shot cost $80,000 and lasted just 10 seconds in the final cut. Cinematographer Vilmos Zsigmond claimed credit for the shot in an American Cinematographer article. Schwab also directed the opening title shot—an almost equally elaborate and expensive set up requiring a 24 hour timelapse of Manhattan, from a camera platform beside a gargoyle on top of the Chrysler Building. Several of the sets parodied the home decorated by Robert Denning and Vincent Fourcade for Carolyne Roehm and Henry Kravis. The cover of Peter Fallow's book in the film has a similar design to the original first edition of Tom Wolfe's novel from 1987. Cristofer's original script ended cynically with the supposed victim of the hit and run walking out of the hospital, suggesting that the whole scenario was concocted. That ending did not test well with audiences and was dropped.
Орналасқан жерлер
Шерман мен Джуди МакКойдың сәнді пәтері Бербанктегі Warner Bros сахнасында Рихард Сильберт жобалаған. Park Avenue сыртқы көрінісі кешкі уақытта, жаңбыр эффекттері мен телефон будкасын қолдана отырып түсірілді. Лоббидегі көріністер 77 Парк-авенюде түсірілді. Сот ғимаратының ішкі көріністері Куинс округінің сотында түсірілді. Сот ғимаратының сыртқы көрінісі Марио Мерола ғимараты / Бронкс округінің сотының ғимаратында болды. Метроның кіреберісінде жалған есіктер бар. Сот ғимаратының баяу қозғалған көрінісі Ньюарктағы Эссекс округінің сотында түсірілген, бірақ сынақ көрсетілімдерінен жағымсыз реакциялардан кейін фильмнен алынып тасталды. Питер Фаллоуның Зима бағындағы Palm Court-ке келгенін бейнелеген 330 секундтық Steadicam түсірілімі оператор Ларри Макконки үшін үлкен жетістік болды. Ол артқа қарай жүгіріп, гольф арбасына отырады, онымен 115,82 м жүріп, одан тағы да түсіп, 71,32 м артқа қарай жүгіреді, лифтке түседі, тағы да шығып, тағы 76,20 м жүгіреді. Табиғи тарих мұражайы.
Sherman and Judy McCoy's luxury apartment was built on the Warner Bros. stage in Burbank, designed by Richard Sylbert. The Park Avenue exteriors were shot on location late at night, using rain effects and a prop phone booth. The lobby scenes were shot at 77 Park Avenue. The courthouse interior scenes were shot at Queens County Courthouse, at night. Courthouse exteriors were at the Mario Merola Building / Bronx County Courthouse. The subway entrance was fake — there is no subway station there. Another courthouse scene showing a riot in slow motion had been shot at the Essex County Courthouse in Newark but was omitted from the film following negative reactions from test screenings. The 330 second Steadicam shot of Peter Fallow arriving at the Palm Court of the Winter Garden was a tour de force for operator Larry McConkey. He had to track backwards, get on a golf cart, ride it for 115.82 m, get off it again, track backwards 71.32 m, get into the elevator, get out again, and track for another 76.20 m.
The huge party scenes were shot at the L. A. Natural History Museum.
Қабылдау
Фильмнің өзі жарық көрген кезде сыншыларды да, коммерциялылық жағынан да көңілін қалдырды. Оны жасауға шамамен 47 миллион АҚШ доллары жұмсалды, бірақ бастапқыда АҚШ кассасында 15 миллионнан астам АҚШ долларын жинады. Тәнтілер көбінесе жағымсыз пікір білдірді. Фильм Rotten Tomatoes сайтында 54 пікірге негізделген 15% баға алды. Сыншылдардың пікірінде: "Басқалар үшін бос нәрселердің отшашуы - бұл ойлы кітаптың түкке тұрғысыз бейімделуі, өлімге әкелетін қателікпен және бастапқы материалдың маңызды ирониясы. Бұл Голливудтың амбициялық сәтсіздіктерінің шоғырына қосылады". Metacritic сайтында 27 пікірге негізделген 100 баллдан 27 баллдың орташа салмағы бар, бұл "жалпы жағымсыз пікірлерді" білдіреді. Леонард Мальтиннің жыл сайынғы "Кино нұсқаулығы" басылымында ол фильмге "БОМБА" деген баға берді, оны "жаман ауыр қолмен жасалған комедия" деп сипаттады. CinemaScore сауалнамасы бойынша фильмге A+-ден F-ке дейінгі шкалада орташа баға "C" берді. Variety журналы өзінің шолуында "карикатуралар өте қарапайым, ал 'аян' адам жағдайы туралы соншалықты түсініксіз, сондықтан сатира полиция академиясының сериясындағы жазба сияқты әлеуметтік әсерлі" деп мәлімдеді. "Нью-Йорк Таймс" газетінің Винсент Канби "Брайан Де Палманың әдепсіз, күлкісіз кинобағдарламасын" айыптап отыр. Entertainment Weekly басылымының Оуэн Глейберман оны "жылдың ең әдепсіз жаман фильмдерінің бірі" деп атады, оған D бағасын берді. "Вашингтон Пост" газетінің Рита Кемпли "режиссер Вулфтың бестселлерлеріндегі буфундармен бірікті. Ол Вулфтың тістерін ғана емес, құйрығын да аяғының арасына тығып қойды" деп, фильмді "қате актерлік құрам мен коммерциялық жеңілдіктер апаты" деп атады. "Роллинг Стоун" журналында Питер Траверс: "Фильмде "Бонфайр" тіпті осы кинодағы ауа қалталары тым көп болған заманда да сирек кездесетін бейімділікке қол жеткізеді" деп жазды. Джин Сискел Chicago Tribune газетінде "фильмнің соңғы нұсқасын көрермендер қатты бағалады, ол уағызмен аяқталады. Өте қайғылы болғандықтан, мен ыңғырастырмадым. Фильмнің аяқталуына дейін одан бас тарттым". Los Angeles Times газетінде жазған рецензиясында Шила Бенсон фильмді "бұрынғылар үшін ашылған, мультфильм" деп атады. The Philadelphia Inquirer басылымының Стивен Риасы былай деп жазды: "Холивуд үлкен кітаптарды құрбандықтарының қатарында Хемингуэй, Фолкнер және Ескі Келісімнің жазушыларын санаған уақытқа дейін құрбан етті, бірақ сіз Брайан Де Палманың "Байқаулардың отшашуы" туралы адаптациясын патшалықпен бұзатын адаптацияны табу қиын. "Жақсылық, қателік және күлкі жоқ, Том Вольфтың Нью-Йорк қаласындағы ашкөздік, алалаушылық және қылмыстық әділетсіздік туралы қара сатирасы зорланып, барлық түсініксіздігі мен өлшемінен айырылды". Ол: "Бұл қандай әсіре!" - деп қорытындылады. Ал, осыған қарағанда, "Чикаго Сан Таймс" газетінің редакторы Роджер Эберт 4 баллдан 2,5 жұлдызды баға берді. Ол романды оқымаған көрермендер сюжеттің маңызды бөліктерімен шатасып кетуі мүмкін деп ойлады және Гриффит пен Фрименнің ең жақсы қойылымдарын ұсынды, ал Хэнкс өз рөлінде тиімді емес еді. Эберттің пікірінше, фильмде Вулфтың романының психологиялық тереңдігі жоқ, бірақ "кем дегенде ол белгілі бір жылтыр түрде жақсы жұмыс істейді". Вулфтың оқиғасының бейімделуіне қатысты Брайан Де Палма: "Бұл оқиғаның бастапқы тұжырымдамасы дұрыс емес еді. Егер "Бейнебастылардың отшашуы" фильмін түсіргіңіз келсе, оны қараңғырақ және циниктірек етіп жасау керек еді, бірақ бұл фильм өте қымбат болғандықтан, біз Шерман МакКой кейіпкерін адамгершілікке айналдыруға тырыстық, ол өте жағымсыз кейіпкер, "Ұлы Амберсон" фильміндегі кейіпкерге ұқсайды. Егер біз төменгі бюджетті фильм түсірсек, солай болар еді, бірақ бұл - Том Хэнкс қатысқан студиялық фильм. Біз кейіннен қарасақ, дұрыс емес шешімдер қабылдадық. Менің ойымша, Джон Литгоу Шерман МакКой үшін жақсы таңдау болар еді, өйткені ол кейіпкердің көк қанды менмендігін алады ". Саломонның кітабы 2002 жылы қайта шығарылды, қайта қаралған атауымен The Devil's Candy: The Anatomy of a Hollywood Fiasco және қосымша материалдар (оның ішінде Брюс Уиллистің кітапқа жағымсыз реакциясы). Тағы бір жаңартылған басылым, сонымен қатар "Голливуд фиаскосының анатомиясы" деген атпен, 2021 жылы жарық көрді. Тернер Классикалық Фильмдер подкастінің екінші маусымы "Сюжеті қалыңдайды" деп аталады және фильмнің түсірілу тарихын қайта баяндайды. Ол негізінен Саломонның кітабы мен сұхбаттарына негізделген және Саломонның баяндаушы және қатысушысы ретінде көрнекті.
The film itself was a critical and commercial disappointment when it was released. It cost an estimated US$47 million to make, but initially grossed just over US$15 million at the US box office. Critical reception was largely negative. The film scores a 15% rating on Rotten Tomatoes, based on 54 reviews. The critical consensus reads: "The Bonfire of the Vanities is a vapid adaptation of a thoughtful book, fatally miscast and shorn of the source material's crucial sense of irony. Add it to the pyre of Hollywood's ambitious failures." On Metacritic, it has a weighted average score of 27 out of 100, based on 27 reviews, denoting "generally unfavorable reviews". In Leonard Maltin's annual Movie Guide publication, he gave the film a "BOMB" rating, describing it as an "appallingly heavy handed 'comedy'". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "C" on an A+ to F scale. In its review, Variety magazine stated, "the caricatures are so crude and the 'revelations' so unenlightening of the human condition that the satire is about as socially incisive as an entry in the Police Academy series." Vincent Canby of The New York Times denounced "Brian De Palma's gross, unfunny movie adaptation." Owen Gleiberman of Entertainment Weekly called it "one of the most indecently bad movies of the year," giving it a D grade. Rita Kempley of The Washington Post stated "the director has become one with the buffoons Wolfe scored in his bestseller. He has not only filed Wolfe's teeth but stuck his tail between his legs," and called the film "a calamity of miscasting and commercial concessions". In Rolling Stone, Peter Travers wrote, "On film, Bonfire achieves a consistency of ineptitude rare even in this era of over inflated cinematic air bags." Gene Siskel, in the Chicago Tribune, wrote "preview audiences have hooted the film's revisionist ending, which concludes with a sermon. I didn't hoot because I was too sad. I gave up on the movie well before the ending." In her review for the Los Angeles Times, Sheila Benson called the film, "an overstated, cartooned film for dullards". Steven Rea of The Philadelphia Inquirer wrote, "Big books have been bastardized by Hollywood before it's a time honored tradition that counts Hemingway, Faulkner and the scribes of the Old Testament among its victims but you'd be hard pressed to find an adaptation that screws up as royally as Brian De Palma's take on The Bonfire of the Vanities. Miscast, misguided and miserably unfunny, Tom Wolfe's black satire about avarice, prejudice and criminal injustice in the loony toon town of New York has been raped and stripped of all ambiguity and dimension." He ended the review by saying, "What a mess." A less hostile review, 2.5 stars out of a possible 4, came from Roger Ebert of the Chicago Sun Times. He felt that viewers who didn't read the novel might be confused by critical parts of the plot, and suggested Griffith and Freeman offered the best performances while Hanks was simply ineffective in his role. In Ebert's view, the film lacked the psychological depth of Wolfe's novel but "at least it does work well in a certain glossy way." Commenting on the way Wolfe's story was adapted, Brian De Palma said, "The initial concept of it was incorrect. If you're going to do The Bonfire of the Vanities, you would have to make it a lot darker and more cynical, but because it was such an expensive movie, we tried to humanize the Sherman McCoy character a very unlikable character, much like the character in The Magnificent Ambersons. We could have done that if we'd been making a low budget movie, but this was a studio movie with Tom Hanks in it. We made a couple of choices that, in retrospect, were wrong. I think John Lithgow would have been a better choice for Sherman McCoy, because he would have got the blue blood arrogance of the character." Salamon's book was re released in 2002 with the revised title The Devil's Candy: The Anatomy of a Hollywood Fiasco and additional material (including Bruce Willis' negative reaction to the book). Another updated edition, also subtitled The Anatomy of a Hollywood Fiasco, was published in 2021. The second season of the Turner Classic Movies podcast The Plot Thickens is named after the book and retells the story of the making of the film. It is largely based on Salamon's book and interviews, and prominently features Salamon as a narrator and participant.