Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Могамберден 10 км батысқа қарай таратылған аборигендер қонысы Мур өзенінің мекені - Батыс Австралиядағы Мур өзенінің бастауының маңында, Перттен солтүстікке және Могамберден батысқа қарай орналасқан, қазір жойылған аборигендер қонысы мен интерн лагерінің атауы.
Disbanded Aboriginal settlement 10 km west of Mogumber
The Moore River Native Settlement was the name of the now defunct Aboriginal settlement and internment camp located north of Perth and west of Mogumber in Western Australia, near the headwaters of the Moore River.
Тарих
Елді мекенді Батыс Австралия үкіметі 1918 жылы ашты. Ол бастапқыда 200 аборигенді тұратын шағын, өзін-өзі қамтамасыз ететін ауыл шаруашылығы қонысы болуы тиіс еді, онда балалардың мектепке баруы мен денсаулық сақтау мекемелері, ересектер үшін жұмыс орындары болуы тиіс еді. Қоныс негізінен Батыс Австралияның Мурчисон, Мидлендс және оңтүстік-батыс аймақтарынан шыққан аборигендерді орналастыруға тиіс еді. Елді мекенді егіншілікке айналдыру жоспары сәтсіз аяқталды, өйткені жер егіншілікке жарамсыз болды. 1920 жылдары оның мақсаты өзгерді; тұрғындар әдетте мұнда өз еркіне қарсы әкелінді, өйткені лагерь жетімдер үйі, балабақша, көмек депосы және қарттарға, үйленбеген аналарға және денсаулығы нашар адамдарға арналған үйдің кең функциясын орындауға тырысты. Сондай-ақ, онда көптеген "жартылай таптық" (аралас нәсіл) балалар болды. Көптеген аборигендер мен аралас нәсілдер балаларын Мур өзеніне жіберді, әдетте олардың еркіне қарсы, ұрланған ұрпақтардың бөлігі ретінде. Мур өзенінің жергілікті қонысы аборигендердің бас қорғаушысы А.О. Невиллдің қамқорлығымен ашылды. Невилл осы лауазымға аборигендермен қарым-қатынас жасау немесе аборигендермен қарым-қатынас жасау тәжірибесі жоқ кезде келді. Оған Руфус Генри Андервуд қатты ықпал етті. Невилл Андервудтың миссионерлікке қарсы ұстанымын қабылдады және олармен бірге абориген емес адамдардың әртүрлі талаптарын қанағаттандыру үшін, олардың кеңінен қауымнан бөлінуіне және аборигендік жұмыс күшін жалғастыруға қажеттілік үшін "туған мекендер жоспарын" әзірледі. Сонымен қатар, бұл Невилл мен Андервудтың шығындарды барынша азайтуды көздейтін шешімді ойлап табуға деген ұмтылысын орындауға бағытталған.
The settlement was opened by the Government of Western Australia in 1918. It was originally intended to be a small, self supporting farming settlement for 200 Aboriginal people, with schooling and health facilities available for the children and employment opportunities for the adults. The settlement was supposed to accommodate Aboriginal people mainly drawn from the Murchison, Midlands and south west regions of Western Australia. The ambition to turn the settlement into a farming community failed because the land was unsuitable for cultivation. During the 1920s its purpose shifted; residents were usually brought there against their will as the camp attempted to fulfil the broader functions of orphanage, creche, relief depot and home for old persons, unmarried mothers, and the unwell. It also housed many "half caste" (mixed race) children. Many of the Aboriginal and mixed race children were sent to Moore River, usually against their will, as part of the Stolen Generations. The Moore River Native Settlement was opened under the auspices of the Chief Protector of Aborigines, A. O. Neville. Neville came to this position completely inexperienced in Aboriginal affairs or any dealings with Aboriginal people. He was strongly guided by Rufus Henry Underwood. Neville adopted Underwood's anti mission stance and between them developed the "native settlement scheme", devised to meet the varying demands of non Aboriginal people, for their segregation from the wider community and the continuing need for Aboriginal labour. It was also meant to fulfil Neville and Underwood's determination to devise a solution involving an absolute minimum of expenditure.
Жаман жағдай
Лагерь тұрғындары штаттың әртүрлі бөліктерінен, кейбіреулері Кимберли мен Пилбарадан келген аборигендер келген сайын араласқан. 1920 жылдардың ортасына қарай мекемедегі жағдай айтарлықтай төмендеді, өйткені халықтың арасында көптеген денсаулық проблемалары туралы хабарланған. 1924 жылдан бастап елді мекеннің орташа саны 300 адам болды, ал ғимараттары қирап қалды. 1933 жылы мекемедегі аборигендер саны 500-ден асып, жағдайдың нашарлауына әкелді. 1918 және 1952 жылдар аралығында Мур өзенінің жергілікті қонысында 346 адам қайтыс болды, олардың 42% -ы 1 жастан 5 жасқа дейінгі балалар болды. Әлеуметтік тұрғыдан, Мур өзенінің жергілікті қонысы жыныстарды қатаң түрде бөліп, жатақхана жүйесі бойынша балаларды ата-аналарынан бөліп отырды. Жазбаша рұқсатсыз түрмеде отырғандарға үйден шығуға рұқсат етілмеді. Көптеген адамдар қоныстан тыс жерде тұратын туыстарымен қайта қосылуға тырысқандықтан, қашу жиі кездесетін мәселе болды. Бұл әдетке қарсы тұру үшін, қашып кеткендерді ұстауға аздаған абориген еркектерін жалдады.
The camp population became increasingly mixed as Aboriginal people came in from various parts of the state, with some coming from as far away as the Kimberley and Pilbara. By the mid 1920s conditions in the institution had declined significantly as overcrowding and poor sanitation were the norm, with many health problems being reported amongst its population. From 1924, the settlement had an average population of 300 and its buildings were becoming dilapidated. By 1933 the Aboriginal population at the institution had risen to over 500, leading to greater deterioration in the conditions experienced. Between 1918 and 1952, 346 deaths were recorded at Moore River Native Settlement, 42% of which were children age 1–5. Socially, Moore River Native Settlement practised strict segregation of the sexes and separated children from their parents under the dormitory system. Compound inmates were not allowed to leave without written permission. Absconding was a common problem as many tried to re unite with family members living outside the settlement. To counter this practice, a small number of Aboriginal men were employed as trackers to apprehend absconders.
Атауын өзгерту
1951 жылы үкімет елді мекенді Могамбер методистік миссиясына тапсырды, ол оны Могамбер тума миссиясы деп атады. Жаңа иелер жастар үшін христиандық бағыт-бағдар мен кәсіптік даярлыққа бұрынғыдан гөрі көбірек көңіл бөлді. Бұл нысан 1974 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін оны аборигендер жер қоры өз қолына алды. Қазіргі уақытта жер Wheatbelt Aboriginal Corporation компаниясына жалға берілген және Budjarra деп аталады.
In 1951 the government handed control of the settlement to the Mogumber Methodist Mission, which renamed it Mogumber Native Mission. A greater emphasis was placed by the new owners on Christian guidance and on the vocational training of youths than had existed when it was a government institution. The facility remained running until 1974, when it was taken over by the Aboriginal Land Trust. Currently the land is leased to the Wheatbelt Aboriginal Corporation, and is known as Budjarra.