Alfredo Rocco

Кіріспе

Италиялық саясаткер және заңгер Альфредо Рокко (1875 жылы 9 қыркүйек - 1935 жылы 28 тамыз) - итальяндық саясаткер және заңгер. Ол Урбино университетінде коммерциялық құқық профессоры (1899-1902) және Мацератада (1902-1905), содан кейін Пармадағы азаматтық іс жүргізу профессоры, Падуадағы бизнес құқығы, кейіннен Римдегі Ла Сапиенца университетінде экономикалық заңнама, ол 1932-1935 жылдар аралығында ректор болды. Рокко, экономикаға бейім саясатшы ретінде, кейіннен Ұлттық фашистік партияның идеологиясының бөлігі болған корпоративизмнің экономикалық және саяси теориясының алғашқы тұжырымдамасын жасады.

Мансап

Рокко өзінің саяси мансабын Радикалдық партияның ұлтшылы ретінде бастады, бірақ ақырында ол үлкен ықпал еткен саяси партия - Италиялық ұлтшылдар қауымдастығының (ANI) "пролетариаттық ұлтшылдығына" бет бұрды. Рокко Италияның әлсіз материалдық және экономикалық күшін сынға алды, ол Италияның Франция, Германия және Ұлыбританияның еуропалық "плютократияларына" тәуелділігіне жауапты деп айтты. Рокко сонымен қатар Еуропа державаларын Италияға шетелдік мәдениетті таңу үшін айыптап, оларды индивидуализмді қолдағаны үшін сынға алды. 1920 жылы ол Ұлттық идеяның ресми органы L'Idea nazionale газетінің директоры болды. Ол Ansaldo компаниясының иелері Перроне ағайындыларымен өте тығыз қарым-қатынас құрды, олар оған мол қаржы берді. Алайда, 1922 жылы компания банкротқа ұшырап, қаржыландыру тоқтатылған кезде ол газеттің иесін тапсыруға мәжбүр болды. Кейіннен ол Италиялық ұлтшылдар қауымдастығымен біріккен Ұлттық фашистік партияға қосылды. 1925 жылы Рокко фашизм идеологиясын қоғамның игілігі үшін жеке адамды құрбан ету құралы ретінде түсіндірді: "Либерализм үшін жеке адам - мақсат, ал қоғам - құрал. Фашизм үшін қоғам - мақсат, жеке адам - құрал, ал оның бүкіл өмірі жеке адамдарды әлеуметтік мақсаттар үшін құрал ретінде пайдаланудан тұрады". 1921 жылы депутаттар палатасына сайланып, 1924 жылы оның президенті болды. 1925 жылдан 1932 жылға дейін ол Әділет министрі болды және 1930 жылы Қылмыстық кодекске және Қылмыстық іс жүргізу кодексіне қол қойып, классикалық және позитивистік мектептерді "қос жол" жүйесімен келісті. 1925 жылдан 1935 жылға дейін Рокко Ұлттар Лигасының Зияткерлік ынтымақтастық жөніндегі халықаралық комитетіне Италияның өкілі болды. Альберт Эйнштейн министрге хат жазды, ол жинақта көрсетілген Мен көріп отырған әлем (Mein Weltbild) онда ол итальяндық ғалымдарға білім беру және ғылыми қызметін жалғастыру үшін фашистік партияға адалдық ант берудің қажеті жоқ деп мәлімдеді. 1935 жылы Роккоға Италия Корольдік академиясы Муссолини сыйлығын берді. 1934 жылы 1 наурызда Корольдік сенаторы болып тағайындалды, 1935 жылы Римде қайтыс болды. Оның студенттері арасында азаматтық құқық қорғаушы Джузеппе Ферри, "Коммерциялық құқық кітабының" авторы болды. Флорестано Ванчинидің "Матеоттидің өлтірілуі" (1973) фильмінде Рокконың рөлін Антонио Ла Рейна ойнады.

Rocco began his political career as a nationalist in the Radical Party, but eventually turned to the "proletarian nationalism" of the Italian Nationalist Association (ANI), a political party on which he had major influence. Rocco was critical of Italy's weak material and economic power, which he said was responsible for Italian dependence on the European "plutocracies" of France, Germany, and the United Kingdom. Rocco also denounced the European powers for imposing foreign culture on Italy and criticized them for their endorsement of individualism. In 1920 he became director of the newspaper L'Idea nazionale, official organ of the Nationalist Association. He developed a very close relationship with the Perrone brothers, owners of the Ansaldo company, who provided him with lavish financing. However, he had to hand over the ownership of the newspaper in 1922, when the company went bankrupt and the financing was interrupted. He later joined the National Fascist Party, after they had merged with the Italian Nationalist Association. In a 1925 speech Rocco interpreted the ideology of fascism as the means by which the individual is sacrificed for the good of society, declaring: "For Liberalism, the individual is the end and society the means. For Fascism, society is the end, individuals the means, and its whole life consists in using individuals as instruments for its social ends." He was elected in 1921 to the Chamber of Deputies, and became its president in 1924. From 1925 to 1932 he was Minister of Justice and promoted the criminal codification, by signing in 1930 the Criminal Code and the Code of Criminal Procedure (with the help of lawyer Vincenzo Manzini), and reconciling the Classical and Positivist schools with the system of so called "double track". From 1925 to 1935, Rocco was the Italian representative on the International Committee on Intellectual Cooperation of the League of Nations. Albert Einstein wrote a letter to the minister, listed in the collection The World as I See It (Mein Weltbild) in which he argued that it was not necessary for Italian scientists to swear allegiance to the Fascist party to continue their educational and scientific activities. In 1935 Rocco was awarded the Mussolini prize by the Royal Academy of Italy. Appointed senator of the Kingdom on 1 March 1934, he died in Rome in 1935. Among his students there was the civilist Giuseppe Ferri, author of a Handbook of Commercial Law. In the Florestano Vancini's film The Assassination of Matteotti (1973), Rocco is played by Antonio La Raina.